Her Knight Till Night

Chapter 13

__Quiceleth's POV__

MY heart were pounding violently inside my ribcage, it made me unaesy because it wasn't normal, the beating is abnormal.

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang katawan niya sa ibaba ko. Pati ang nakapalibot sa beywang ko na kamay niya ay parang napapaso ako.

This happened the second time, and I still haven't get used to it.

Umangat ako mula sa pagkakadikit ng labi namin, "S-sorry—" I was taken aback when his hands held my nape pulling me back to his lips. "Hmm!" I gasp in his mouth when his lips moved with mine.

Hindi ko alam kung ano ang gagwin ko sa kanya, nanginginig ako sa ibabaw niya habang patuloy ang labi niya sa paggulagod sa akin, ang ngipin niya ay marahang kumakagat sa aking ibabang labi. Sa bilis ng bawat galaw niya ay parang nahihilo ako.

"C-clace—mpph..." I tried to pull my head away from him but his lips are crushing mine harshly.

I moved both of my arms to push him away but they are shaking, it just stayed at his chest helplessly.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang isa niyang kamay sa aking hita, tumaas iyon hanggang sa mapadako iyon sa aking pangupo. Doon na nagsimulang uminit ang pakiramdam ko nang bigla niya iyong pisilin. Hindi ko tuloy malaman kung saan ko ipopokus ang atensyon ko. Sa labi niyang mapangahas na hinahalikan ako o sa kamay niyang hinahawakan ang pangupo ko.

Nang humiwalay sa akin ang labi niya ay nakagat niya ang ibabang labi ko at naramdaman ko na lamang ang magdiin ng kamay niya sa aking ibaba. Hinihingal na napatingin ako sa ibaba namin dahil nakaramdam ako ng matigas na bagay sa pagitan ng hita ko.

"F*ck*ng sh*t!" I heard him growl that made me look at him once again, but I didn't get the chance to watch his expression when his mouth covered my mouth in an aggressive kiss once again.

His tongue went inside my mouth and it made me confused why I suddenly felt something in my stomach, like butterflies are fluttering inside. Then his lower part kept on moving against my lower part, they are grinding with each other. These feeling, and what he is doing are new to me, it made my heart beat fast than normal, I get the feeling like I want what he is doing but I don't get it why I felt is wrong.

My visions were spinning and I know I can't take these emotions, I am loosing my conciousness.

"What the f*ck!"

Naramdaman ko na lamang na tumigil siya sa ginagawa niya, niyugyog niya ako sa balikat pagkatapos niya akong ihiwalay palayo sa kanya.

"F*ck! Hey!" Niyugyog niya pa ang balikat ko. "Oh no, no, no you don't! You're not going to faint on me, are you?!"

It was the last thing I heard before the darkness pulled my conciousness.

NAGISING ako nang makaamoy ako ng mabangong aroma. Nakakagising ang amoy niyon kaya agad akong bumangon at agad na nakita ko ang isang tasa kung saan nagmumula ang amoy na nakalagay sa gilid ng kama na kinahihigaan ko.

Agad na kinuha ko iyon at nilanghap mula sa umuusok na na kulay brown na likido na nakalagay sa tasa.

I happily took a sip, my mouth tasted the hot liquid with a bitter taste, but the creamy and sweet blend of the hot liquid compliments the taste. I felt like I am so alive, the surroundings narrowed around me and I became more alert, like I have more energy than I could have.

Napatigil ako muli sa akmang pagsipsip nang mapansin ang papel na katabi lang kung saan nakalagay ang tasa kanina.

Kinuha ko iyon at binuklat.

Hey brat, drink coffee so that you will stop fainting. I'll be busy and I don't think I could come home early, don't go out and just stay at my house...

About last night, I'm sorry about that...Peace...

-Clace

Bigla ay naalala ko yung nangyari kagabi. Namula ako, hindi ko pa rin alam kung bakit hinyaan ko siyang gawin iyon sa akin kagabi. Hindi ko nalang pinansin ang iniisip ko at tinuon ko nalang ang pansin sa iniinom ko na coffee.

Lumipas ang dalawang araw, napapansin ko na mailap na sa akin si Monster, hindi na niya ako pinapansin. Kung papansinin man ay sasabihan niya lang ako huwag lumabas habang wala siya. Hindi pa rin naman ako handa na kausapin siya dahil parang nahihiya ako sa kanya dahil sa nangyari. Kahit hindi ko naman alam kung ano talaga ang nangyari.

Pero nakakatakot kasi kapag gabi na siya nakakauwi, ako pa naman ang mag-isa sa bahay.

Magdidilim na sa labas nang dumating si Monster ngayong araw, gulo-gulo ang buhok nito na parang kakagaling lang sa pagtulog. Napansin ko rin na may pulang marka sa leeg niya na parang ka-shape ng isang labi.

"F*ck, it's getting late...so tired I need to get to sleep..." Even his voice sounded raspy as he walked towards where I am sitting, he suddenly stopped and looked at my direction.

Nanatili lamang ako nakatingin sa kanya, iniwas niya naman ang tingin siya sa akin na parang napaso. Saka siya dumiretso papunta sa banyo. Sumunod naman ako sa kanya, hindi ko alam kung bakit ko siya sinusundan, basta gusto ko siyang sundan.

"What the—what the heck are you doing?!"

"Can I come with you?"

"WHAT?!" Namilog ang magkabila nitong mata na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. "Are you out of your mind?! I'm about to take a piss—"

"Take me with you!"

Nakita ko ang paghilot niya ng sentido niya.

"Are you really trying to get in trouble?!" He hissed.

Marahan akong umiling, "K-kung a-aalis ka mamayang g-gabi, can you take me with you?"

"And why should I? Can you just get away—" He stopped talking when he finally got to touch my wrist. "Why are you trembling?"

Napalitan ng pag-aalala ang ekspresyon nito.

"Brat?"

Napakagat labi ako saka nagsalita, "Natatakot akong mag-isa, hindi ako sanay..."

"Hindi ka sanay?" Kumunot ang noo niya. "What do you mean?"

Tumitig ako sa palad ko na hinahawakan niya, binawi ko iyon at hindi nagsalita.

"Tell me," He demanded. "Look, I won't understand you if you won't tell me what's bugging you."

Napatitig ako sa mga mata niya. For the first time since I stared at it, I felt safe.

"I'm..." I gulped, hindi ko alam kung sasabihin ko ba sa kanya o hindi. "I'm—"

Bigla kaming napatigil nang biglang tumunoh ang tiyan ko, parehas kaming tumingin doon at natahimik.

Nawala bigla ang panginginig ko, saka akob unti-unting napangiti, have relieved that the topic suddenly died.

"I'm hungry..."

Naglakad-lakad kami sa neigborhood na sinasabi niya. Mabagal lamang ang lakad niya at nakikisabay lang ako sa kanya. Nakapamulsa lang siya habang nakatingin sa nilalakaran niya.

Nakitingin na rin naman ako at baka may tinitignan nga siya. It's awkward but silence is better than arguing. Maybe? I just get this feeling of unaesiness when he is this quiet.

"Hey, brat!" Halos mapatalon ako nang magsalita siya. Akala ko kasi wala siyang balak na kumibo, eh.

"H-hah? Bakit?"

Kumunot ang noo nito ngunit wala akong nakitang bahid ng galit d'on.

"Why are you so shock?"

"B-bigla ka kasing nagsasalita, eh," Pagrarason ko nalang habang iniiwas ko ang paningin ko sa kanyang mata.

"I mean, why are you always so shocked when I am calling for your attention?" He asked, the frown on his forehead never leaving him.

Ako naman ay napatingin sa kanya bigla nang sabihin niya iyon. How can he know that I have that kind of reaction?

"Alam ko hindi halata pero lagi kong tinitignan ang bawat galaw mo."

Bigla akong nakaisip nang ilang scenario. Scenes where his eyes always follow my every move. When I think about it, it looked creepy.

"Now what does that look mean?"

Biglang nawala ang aking iniisip nang bigla siya muling nagsalita. Hindi ko na para napansin na nakatulala na pala ako sa kanya.

"What look?"

"That look, what does it mean?"

It's my turn to crease my forhead. "You can find meaning with looks?" I exclaimed. "That's amazing! How do you do that?!"

Wala akong nakuhang sagot sa kanya, hinilot niya ang kanyang sentido habang napapapikit.

"Does your head hurt?" Tanong ko.

"Yes, it's a good thing that you're hear to make it worst actually," Saka siya tumawa.

Kumunot naman ang noo ko, napapalala ko yung sakit ng ulo niya? Base sa tawa niya kanina ay gustong-gusto niyang sumasakit ang kanyang ulo. Hindi kaya...

"Are you a masochist?"

"Wait, what?!" Lumingon ito sa akin bigla na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. "What made you say that now, brat?"

Kinagat ko ang labi ko. Sa totoo lang nga hindi ako masyado magaling mag-explain. Minsan lang kasi ako makasalamuha ang ibang tao kaya hindi ako magling na i-express ang aking iniisip.

"Because you laughed when you are having headache," I don't even know if I was reasonable nor I sound convincing. "It seems like you like having pains—"

"Yeah right! I think you got it right with that 'pain' part. When I'm around you I can't help but laugh at my pain!" He snorted.

Bigla naman akong naguluhan sa sinabi niya.

"I-I cause you pain?!" Nagisip naman ako ng posible kong nagawa para masaktan ko siya. Wala naman akong maalala. Sa pagkakatanda ko pa nga siya pa ang may posibilidad na makasakit sa akin. "When?"

"Everytime!"

Maikling sabi niya saka iniwas ang mata sa akin. Parang may tinatago siya sa mata niya na ayaw niyang ipakita sa akin. Magtatanong na sana ako kaso tumalikod na siya at mabilis na naglakad palayo sa akin.

Dali-dali naman akong sinabayan siya sa paglalakad, I was looking at him all the while. I watched as his forehead creased and his blue eyes darted restlessly. As I stared at him closely I realized that it wasn't entirely blue, it was like a mixture of gray and blue, like a shade of sky about to fade in its horizon. It's not preety, they were striking.

They remind me of the lion about to gobble his prey.

Though I admire it, I found it dangerous. I can't know why.

"Staring is rude," Tumigil na rin ako sa paglalakad nang tumigil siya.

"Minsan napapansin kong pinagmamasdan mo ako," Takang tanong ko. "Does that mean that you're also rude?!"

Napasimangot siya sa sinabi ko saka sinabunutan ang sariling buhok, nanggigigil pa nga ang kanyang mga kamay habang hinihila iyon.

"Teka, nasasaktan ba kita sa pagtitig ko sa'yo?"

Sensitive ba siya? Ayaw niya ba ng too much attention, tulad ko?

"Yeah," Bigla ay naging malayo na naman ang tingin nito. "So bad."

Tumango-tango ako saka diniretso nalang ang tingin sa daan. Tatahimik na sana ako nang makakita ako ng nagpatili sa akin.

"Ice cream! Ice cream!" Sigaw ko habang patalon-talon na hinihila ang sweatshirt niya. "Gusto ko Ice cream!"

"W-what?"

Hinila ko siya paunta doon sa napakalaking ice cream na naka-display sa gilid kung saan may nagbebenta ng Ice cream. Kasing laki na yata ng tao yung Ice cream.

"All right, all right!"

Sabi niya sabay bawi ng sweatshirt niya na hinihila ko. Lumapit siya sa lalaking naggagalaw ng bell n a maliit.

"Can I buy one Ice cream?"

"Ayaw ko yan!" Maktol ko sa kanya nang makita ko ang maliit na patulis na nilalagay na kasama ng malamig na cream.

"What?! I thought you like ice cream?"

Tumango ako na ikinakunot ng noo niya lalo.

"Liit niyan eh!" Sabi ko saka tinuro ang isang napakalaking ice cream na katabi lang nito. "I want that one!"

Sabi ko habang tinuturo ang malaking ice cream na kasing-laki namin! Unlimited ice cream!

Napakamot sa batok ang lalaking may hawak na cone habang napapangiti sa akin. Si Monster naman ay pinandilatan ako ng mata.

"Brat, walang ganyan na ice cream. It's a model, not chewable, the end!"

"Pero gusto 'yan!" Napasimangot na sabi ko.

Nanlaki pa mata ko nang may batang lumapit doon at niyakap-yakap ang gigantic ice cream. Kukunin niya ang ice cream ko!

Tinakbo ko ang lugar kung nasaan ang ice cream at niyakap iyon at pilit na pinapaalis ang bata na nakayakap sa ice cream.

"This is mine! Get away from it!" Sigaw ko habang mahigpit ang yakap sa ice cream. I won't let them take my ice cream away.

"Akin yan, akin yan!"

Sigaw naman ng bata na matindi din ang kapit sa ice cream. Walang may balak na bumitaw sa aming dalawa, kaya di din ako bibitaw!

"What the heck Brat! Get away from there!"

Hindi ako natinig at mas hinigpitan pa ang kapit sa ice cream.

"We're supposed to lay back not to give me more headaches!"

Marahas akong umiling. "I found this first! This Ice cream are mine!"

Naramdaman ko ang paghila sa akin Monster ngunit kapit na kapit ako. Natigil lang ako nang makita kong umiiyak ang bata at hindi na nakikiagaw. Natulala naman ako sa kanya kasi naalala ko sa kanya noong bata pa ako.

"Baby, tahan na..." Alo naman dito ng nanay nito na kakarating lang yata. Niyakap nito ang bata saka nito hinaplos-haplos ang likod.

Naalala ko tuloy, walang nagaganyan sa akin kapag umiiyak ako noong bata ako. Lagi kasing busy si papa sa obligsyon niya bilang hari.

Napaluha ako, the kid reminded me from my past, only that this kid have someone to cry onto.

Umalis ako sa pagkakakapit ni Monster sa akin at hinarap ang sumisinghot na bata. Pinabayaan naman ako ng nanay na lapitan ang anak niya.

"I am so sorry! Huwag ka na umiyak!" Alo ko habang sumisinghot-singhot rin. "Peace na tayo?"

Umiling ang bata, umiiyak pa rin.

"Sige ganito nalang," I need to this..."Papayag ako na maghati tayo, sa'yo ang cone, akin ang ice cream..."

Biglang lumiwanag ang mukha nito at niyakap ako. At hindi ko na lamang nalaman ang nangyari basta narinig ko ang tawa ng kung sino at ang inis na pananalita ni Monster.

Naramdaman ko nalang ang paghila sa akin ni Monster bigla sanhi para bigla akong mapalayo sa bata.

"Tsk! You are twenty years old, act like one," Sabi niya habang hinihila ako.

Lumingon naman ako sa bata na nakangiti sa akin habang kinakawayan ako. Kinawayan ko rin siya. Hanggang sa maalala ko na naiwan ko pala ang ice cream.

Bigla akong tumigil at pilit na dinidiin ang pag-apak ko sa lupa.

"Now, what are you doing, brat!"

Umiling-iling ako at pinilit na idiin pa ang paa ko sa lupa.

"I forgot my ice cream!" Narinig ko na naman ang pagkalam ng sikmura ko. "I'm starving!" Sigaw ko.

"Stop it, Brat! Madami nang nakatingin, tumigil ka na!"

Wala na akong nagawa nang bigla na niya lamang ako buhatin, napasinghap ako nang malakas nang maramdaman ko ang kamay niya sa may tuhod ko at sa aking likod.

I'm afraid to fall so I tightened my hold on his shoulders.

Nakarinig ako ng ingay sa paligid, pati ang mga palakpakan.

"yan! Pakainin mina yang girlfriend mo para huwag na makulit!"

"Sweet naman nila!"

"Nakow! Takpan mo mga mata ng bata!"

Napatingin ako sa mga taong pumapalakpak habang pinapanood kaming dalawa ni Monster na binubuhat ako palayo sa mga nagpapalakpakang tao.

"Monster..."

Nakita ko ang pagkunot ng noo niya, "Monster?"

I just nodded and never bothered to explain.

"B-bakit sila nakatingin sa atin?"

"Believe me, Brat," He say, "They're all looking at me."

Napakunot ang noo ko, sabagay hindi ko naman mapagkakailang may binatbat siya kaysa sa mga ilang prinsipe sa England.

"Where are we going?"

"We are going to eat, somwhere you can eat a king size ice cream."

Nang bigla niy iyong sabihin ay kumislap ang aking mata. Gaano kalaki kaya?! Baka mas malaki pa kaysa sa ice cream na nakita ko kanina.

"Saan?! Dalhin mo ako d'on!"

I snaked my other arm around his neck and pointed my finger in front of us. He looked at me, I thought that he will scold at me but I was wrong when he suddenly showed me that dashing me smile that almost made me paralyze because of surprise.

"As you wish..."

Natahimik naman ako, I hid my face on his chest 'cause I felt it burning up. I bet my cheek is strawberry red.