Her Knight Till Night

Chapter 8

__Quiceleth's POV__

I'AM in a middle of nowhere, that is all I could say. Pagkatapos ko kasing buksan yung pintoang iyon ay bigla na lamang hindi ito mabuksan. Kahit ano namang gawin kong pagkalampag dito ay walang sasagot. Wala nga si Monster diba?

Napasimangot ako at pilit na kinalampag ang pintuan ngunit sadyang mahina talaga ako.

I stared at the 'communication device' under my palms and looked everywhere to find out how I should open this thing.

Napabuntung-hininga na lamang ako at pumihit patalikod upang talikuran ang pintuan na hindi ko alam kung bakit ayaw mabuksan.

Napangiti ako at saglit na nakalimutan ang pinto na na-lock. I looked at the beautiful but strange surroundings around me. Maybe this what my father used to say, Subdivisions. My father was right it was more different then the world I lived in.

But I realized at that moment that the world is more bigger than I thought, that the room inside the kingdom where just a small portion of the world.

I chirped happily and completely forgot about the door thing and walked jumpily towards the gate. Good thing I knew how to open this gate!

I feel like a free bird chirpping merrily. It felt so good!

"Wahh!" I let out a faint happy scream to let all my joy out.

This was a great opportunity to see the things that these world is hiding to me. With a smile I took a step forward in the middle of...I don't know what is this called...maybe it's also a ground? I saw a yellow line just in the middle of the ground I am standing.

The yellow line were still going on until the ground connecting them. I was standing in the middle when I heard a very strange sound.

I looked up to see a red...moving thing towards my direction. It resembles the magical courser that the Monster and I rode in.

I just stoof their without moving and waited for the car to come at my direction but it suddenly stopped.

Napatingin ako dito ng maypagtatka. Was the magic gone?

"Hey! Are you planning to get hit-" The man who got out of the car were irritated as he got out but then he stopped talking as if he something.

I looked at him, puzzled as I looked back to see whatever he is looking at.

"A-are you okay?"

Agad naman akong napatingin sa kanya nang tanugin niya iyon. Mataman naman akong tinititigan nito habang ako naman ay iniisip kung bakit niya tinanong kung okay lang ako.

Napag desisyunan ko nalang na tumango kasi napansin ko na hinihintay niya na sumagot ako. Aalis na sana ako nang bigla niya pa ulit akong tawagin.

"Wait! Miss!" Lumingon ulit ako sa gawi ng lalaki at hinintay kung ano man ang sasabihin niya. "A-are you new here?"

I nodded once again, I was about to turn around again to walk away when he called me again.

"Wait! Where do you live?"

I tilted my head and pointed my finger at that Monsters house, ito ba iyon? Hindi ko na alam kung saan kasi ako nakatira. I wanted to say that I lived in the house of a Monster, but I stopped myself. Baka kung ano pa ang gawin sa akin ng halimaw na iyon.

At tutal naman ay nakasagot na ako ay binalak ko ulit na umalis ngunit nagulat nalang ako nang bigla na lamang akong hawakan ng lalaki sa braso na labis na ikinagulat ko.

Napaatras ako sa ginawa niya at nahihintakutang lumayo sa kanya at napaatras habang nanlalaki ang matang nakatingin sa kanya.

"Woah...I'am sorry, look I'am safe." Nakangiting sabi nito at nilagay niya ang mga kamay niya sa suot niya sa ibaba.

Ngumiti nga siya ngunit natakot pa rin ako sa ginawa niya sa akin.

"I think that you live at Mister Fords residence. I live just nearby. My name is Steven, what's yours?"

Tinitigan ko lang ang kamay niya na nakalahad sa gawi ko. I gulped as I contemplated with my thoughts whether I should accept his hands or not. Should I also say that 'It's a pleasure to make your acquaitances' when I'am not?

"Come on, I don't bite," Napaatras ako bigla sa sinabi niya. Bite? Bakit? Monster din ba siya?

Nang sinubukan niyang lumapit sa akin ay napaatras na ako ng tuluyan at tumakbo palayo sa kanya.

I turned my head to look back, my heart beat rapidly when I realized that he is chasing me using that magical thing. Halos madapa ako sa pagtakbo matakasan lang ang lalaki.

Tumigil lang ako sa pagtakbo nang may makita akong isang damuhan. I hid under the bushes and waited for him to pass by. I heaved a deep sigh when finally his magical thing went and left.

Hanggang sa mapansin ko nalang na hindi ko na mahanap ang bahay ng Monster na iyon. Napatayo ako sa kinauupuan at nilibot-libot ang paningin sa paligid upang hagilapin kung nasaan na ba ang bahay na iyon.

Parang gusto kong maiyak dahil pakiramdam ko ay hindi na ako makakauwi. I am really in a middle of nowhere. The outside world is scary enough for everyone to get lost on it.

Napayakap ako sa aking sarili at napakagat sa aking labi. Hindi ko kasi alam kung mahahanap ko pa ba si Monster...

Pero mas maganda nalang na hindi ko siya mahanap kasi kahit mahanap ko siya ay patay din ako. Mabugahan niya pa ako ng apoy niyan.

Ilang oras na din ako nagpalinga-linga sa paligid pero hindi ko pa rin mahanap ang bahay ng halimaw na iyon.

Medyo natatakot na ako kasi parang walang katao-tao sa paligid. Ang tahimik pa nga.

Napaupo ako sa isang tabi at doon nagmukmok. I bit my lip as I stop myself from crying. I feel lost, scared and alone...

I tear escaped my when I heard a sound from somewhere. Then I realized that it came from the 'communication device' I am holding. Nanginginig na tinignan ko iyon at agad na ginawa ang sinabi ni Monster kanina.

"Hey, are you there?"

Hindi ako nakapagsalita at umiyak lamang ako. Halos mahika ako sa lakas ng iyak ko.

"Sh*t! Why are you crying?!" Narinig ko ang pagkataranta ng boses niya sa kabilang linya ngunit hindi ako makapagsalita kahit gusto kong magsumbong sa kanya na nawawala ako.

"F*ck! Whatever you do, Quiceleth stay right where you are!" Iyon lang ang sinabi niya.

"Nawawala..." I didn't get the chance to say a word when the line is already cut.

Nanatili lang ako sa ganoong posisyon at sa pag-iyak habang hinihintay si Monster. Malapit na ang paglubog ng araw at nandito pa rin ako, hindi alam ang gagwin.

Arf! Arf!

Napatigil ako sa pagiyak nang makakita ako ng isang gumagalaw na hayop, puti ito at natatakpan ng buhok nito ang mata nito kaya hindi ito makakita.

I was about to scream when I realized that it is somehow similar to the horse at her home. Then I remembered, it was my father used to show me using a picture.

It's a dog!

Nakakita ako ng dog! Parang bula na nawala ang takot ko. Masaya ko iyong nilapitan at dinakma ko upang yakapin. Nanggigigil na hinawak-hawakan ko ang balahibo niya na kasing-lambot ng aking buhok.

Nagulat pa ako nang ako naman ang dinakma niya at napahiga ako sa sahig. I giggled as I felt him lick my cheeks.

"Porsh!"

Natigilan ako nang may biglang sumigaw na bata at lumapit sa amin. Niyaya niyang umalis sa akin ang dog pero ayaw ng dog. Lumayo ito sa akin ngunit nagpapahawak, kaya hinawakan ko nalang.

"I'am sorry if my dog licked you, by the way are you okay?"

Nakayuko ako kaya naman hindi niya ako nakikita ngunit nang pagangat ng aking tingin ay nakita kong natigilan siya.

"W-w-what-w-what..." The little boy were stuttering as he looked at me in disbelief. I smiled and got up. The boy looked innocent and cute, and it made him look safe. "W-what's y-your uhh...name?"

Nang makita ko ang pamumula ng pisngi niya ay umangkla ako sa kanya at kinapa ang noo niya. Baka kasi may sakit siya.

"Are you sick?" It's my first time talking to anyone since I left here. The boy is just so cute that's why I talked to him.

Yumuko ito at tumingin sa baba na parang nahihiya pa sa akin. Napangiti ako at pinisil ang pisngi niya ng marahan na ikinatingin niya sa akin.

"I'am fine..." He said and looked at me afterwards looking away again. "Pangalan mo?"

Napangiti ako saka pinisil pa ng kaunti ang pisngi niya. Medyo chubby at cute din kasi siya, makinis pa ang pisngi.

"Quiceleth Ferneliya Belletrix Granderfauld," I said and I poked his pointed nose. "You?"

Bigla itong napakunot ng noo nang marinig ang pangalan ko.

"W-wow! You have a long name! Are you a princess?"

I smiled once again and nodded my head. "Name?"

Bigla siyang napatuwid ng tayo na parang tinatanong ng mga kawal kung anong kasalanan nito.

"Archiel Hanes, the only heir of the Hanes."

Napatingin naman ako sa dog at nilapitan iyon upang hawakan muli.

"It seems like Porsh likes you."

I nodded my head as I continued patting the dog.

"Cute..." I muttered as I continued stroking the dog on it's head.

"M-miss Quiceleth...where do you live?"

"At a kingdom,"

Nanlaki ang mata nito habang di makapaniwalang nakatingin sa kanya.

Medyo nagdidilim na rin kaya nagsimula na akong kabahan. Hindi ko pa din kasi nakikita si Monster, eh.

"C-can you take me there?"

Napatingin ako sa kanya at umusod sa kinauupuan niya saka siya pinalalapit sa akin gamit ang aking kamay.

"I have a secret to tell you..." I giggled as I said that.

Bigla naman siyang na-curious sa sasabihin ko. Nagpalingon-lingon ako sa paligid at baka may makarinig, mahirap nang mabunyag ang lihim.

"Ano?" He asked.

Bumuntung-hininga ako saka inilapit ang labi sa tenga niya at bumulong.

"I don't know where I live..."

Nakita kong napanganga ito sa aking sinabi.

"Hah?!"

Nahihiya akong napangiti sa kanya.

"Actually I don't have any sense of direction..." Nangingiti na sambit ko na ikinatawa niya nalang bigla.

"Y-you're so cute!" He said while laughing.

Magsasalita pa sana ako nang makita ko na dumaan ang isang pamilyar na magic courser at huminto ito sa tapat namin. Nagulat pa ako nang inilabas n'on si Monster.

I was about to say something when he suddenly pulled me by my shoulder and let me stand up.

"Cla-clace?" Narinig kong tawag ni Archiel kay Monster. "Is she another one of your woman?"

Nang ligonin ko si Monster ay nakita kong nakatiim bagang ito habang nakatingin sa akin. Kinabahan naman ako sa paraan ng pagkakatingin niya.

"I'll talk to you later Arch...?" He gravely said as he pulled me harshly making me gasp in shock.

Walang sabi-sabi niya akong pinasakay sa loob ng magic thing-teka, ano ba talagang pangalan nito!

Tanugin ko kaya siya-? Natigilan ako nang mapansin kong tahimik lang siya habang ginagalaw ang isang bagay para yaa gumalaw ang magic-mamaya ko nalang nga tnugin pag malamig na ulo niya.

Nang makarating na kami ay basta-basta niya nalang ako nilabas sa kotse at kinaladkad ako papasok sa bahay. Kinabahan pa nga ako sa paraan ng pagkakatitig niya nang sa wakas ay nasa loob na kami.

I can't look him straight in the eyes knowing that his looking directly to me. I can't meet his knowing that he is angrily at me.

Akala ko hindi na siya magsasalita nang bigla nalang siya sumigaw na ikinapitlag ko.

"I told you to stay inside but what did you do? YOU F*C K*NG WENT OUT WITHOUT ME BY YOUR SIDE, WHAT IF SOMEONE DID SOMETHING HORRIBLE TO YOU AND HECK YOU DON'T EVEN KNOW WHAT'S OUTSIDE THAT WORLD!" Halos mahimatay ako sa niyerbyos habang sinisigawan niya ako.

Mamaya pa niyan ay mabugahan pa ako ng apoy.

Nanginginig akong hinawakan ang magkabilang dulo ng dress ko at napakagat labi.

"EVERYTHING IS DANGEROUS FOR YOU, WHY CAN'T YOU GET THAT?!" Ramdam ko na gustong-gusto na niya ako saktan kaya hindi ko mapigilang mapaiyak sa naisip na baka patay na ako hindi pa man ako nahahanap ng mga taong gustong pumatay sa akin.

Wala na akonh ibang naisip kundi ay umiyak sa harapan niya.

"Waahh!" Natigilan siya sa inakto ko at napaatras. Noong una ay hinayaan niya lang ako saka ko nakita ang ambang pagsasalita niya.

Kaya inunahan ko na siya.

"I'am sorry..." I said in between tears. Nakita kong natigilan siya sa sinabi ko, nanlaki ang mata nito na parang naumid ang dila sa sinabi ko.

Maybe nagwo-work?

"I'am s-sorry..." I said once again and added. "S-sana huwag mo akong patayin..."

Hindi ko na alam kung anong nangyari basta nakita ko nalang ang pamumula ng pisngi niya bago siya tumalikod at umalis.

Bigla naman akong natigil sa pag-iyak nakaligtas ako, pero may luha pa ring lumalandas sa pisngi ko kasi natatakot na ako sa maaaring mangyari sa akin dito.