Her Knight Till Night

Chapter 17

HELIOS stopped on his tracks when he caught a glimpse of a familiar man. Ngunit hindi na lamang siya nag-asaya ng panahon na alamin kung sino ba iyon dahil may mas importante pa siyang kailangan gawin.

Pumasok siya sa naturang bangko at nilapitan ang isang babae na isa sa naglalakad ng mga papeles upang maayos ang maging paglabas at pagpasok ng pera. Ito rin ang nagsisilbing taga-tsek ng ibang account.

"Good evening, Sir. How may I help you?" Bati nito saka ngumiti sa kanya. 

I removed my shades and leaned on the table with both of my hands.

"I just want you to check on something for me, deary."

Parang kumislap ang mata ng babae nang tawagin niya itong deary. Ngunit nakapokus ang paningin niya sa kanyang pakay.

Tinignan niya ang monitor na kaharap nito na naka-lock screen pa.

"I just want to know my account balance, I'll be needing it for some purposes."

Tumango ang babae saka hinrap na ang monitor upang ilagay na ang password. Tinitigan niya ang kamay nito kahit hindi niya gaano naaninag kung ano ang numerong itinipa nito.

"Okay sir, mayI know your passcode as well as your accout number,"

Kinuha niya ang hawak na cellphone at tinignan ang account number. Sinabi niya isa-isa ang mga numero.

"Oh, Mister Ace Sanders, it's been a long time!" Tila gulat na sabi ng babae at napa-straight pa ng upo habang nakatingin sa screen.

Tumango na lamang si Helios. Namuo ang kunot sa kanyang noo.

"Thank you," Sabi niya na lamang at tumalikod na. Hindi na siya lumingon pa kahit tawagin siya nung babae.

Lumabad siya mula sa loob ng bangko at dinikit ang cellphone sa kanyang tainga.

"Hellios, what's the news?"

"Your highness, the account was named after a man called Ace Sanders, not Enil Hasshingneon. Also it seem like Ace Sanders haven't checked on his account since,"

"That's it?!" Galit na sambit ng taong kausap niya. "Find whoever is that Ace Sanders!"

Tumango na lamang si Hellios, akmang ibaba na niya ang hawak nang muli itong magsalita.

"Since you can know the recorded withdrawal. Make sure to catch whoever will claim the account."

__Quiceleth's POV__

“Y-YOU’RE  back?!” Gulat na sambit ko habang pinapanood siyang pumasok sa loob.

Hindi siya sumagot at tinanguan lamang ako. Medyo Masaya ako kasi nakabalik na siya kaagad ngunit kalakip n’on ay takot kasi nga nagalit siya sa akin kagabi. I want to apologize to whatever I did that maddened him. I opened my mouth but before a sound could ever come out, he already walked inside the house quietly like he haven’t seen me.

Sinundan ko siya at napansin kong palingon-lingon ito sa paligid na parang naghahanap. Kaya nilapitan ko siya at baka alam ko kung ano ang hinahanap niya.

“A-ano yung hinahanap mo?”

Napaatras ito nang makita ako.

“How long have you’ve been there?”

I replied, “Just now. Why?”

Tumango ito saka saka ko nahuli ang mabilis na pagsulyap niya sa paligid. Then he muttered something under his breath as if he thought of something tiring.

“Okay, I have no choice,” He said then he looked at me. “Brat, could you do me a favour? Move inside the bathroom and do not come out, not until two minutes is over.”

“Why–“

“It’s a ‘do not ask’ thing, understand?”

Tumango-tango ako. Baka kailangan niya ng privacy. Dumiretso nalang ako sa sinasabi niyang bathroom doon ay pumasok. Sinarado ko ang pintuan at agad na nagbilang ng hanggang dalawang minuto. Ano kaya ang ginagawa niya sa labas at kailangan niya ng dalawang minuto?

Isang minuto na pala ang lumipas, matagal pala ang isang minuto? Dati nung kinulong ako sa palasyo namin ay parang ang bilis nito, siguro lagging ganon kasi ang senaryo, lagging ang mahahaling kagamitan ng kaharian ang aking nakikita kaya’t parang wala ring saysay ang oras sa akin dahil walang nagbabago sa paligid ko.

Napabuntung-hininga ako nang sa wakas ay matapos na ang dalawang minuto na pinapabilang niya sa akin. I opened the door and crept towards the kitchen. I am on my way to open my mouth to announce that I am here when I caught him carrying a what-looked-like a heavy metal drum.

Napatigil rin ito nang mapansin ako.

He was like one of those people who was caught in the act. And I don’t know what exactly he is doing.

“A-ahh…k-kanina ka pa ba…?” Kumunot pa ang noo ko nang mapansin kong paputol-putol ang kanyang pananalita.

“What are you doing?” I slowly asked.

Tumikhim siya bago ipinagpatuloy ang paglalakad papunta sa lamesa at doon nilapag ang malaking paglagyan na hindi ko alam kung ano ang nilalaman. He patted his hand on top of the cover and let out a sigh.

“I was planning to surprise you,” He said, almost pulling all those words inside his lungs. “Maybe I should have asked you to count three minutes.”

Tumango ako at tumalikod.

“I was–where are you going?!” Nilingon ko siya nang tanugin niya iyon.

“Sa bathroom.”

Now his forehead once again creased. “What are you going to do inside the bathroom?”

“I’ll wait three minutes for your surprise.”

Nang sabihin ko iyon ay napahawak siya sa noo niya at sinabayan niya pa iyon ng pag-iling.

“No, don’t do that anymore. Here is your surprise anyways…”

Sabi niya saka tinuro ang malaking paglagyan ng kung ano man ang nasa laman niyon.

“Lapit ka dito,” Sabi niya at inimuwestra ang kanyang kamay upang pumunta ako sa kanya.

“Pero sa bathroom…”

“I said come here!” Bulyaw niya. “And forget about–that bathroom thing!”

Then I spotted his cheeks were bright red as I approached him. I wanted to ask, but I didn’t bother since I am only going to get a shout reply in return.

“Sit!”

Napatingin ako sa upuan na tinapik-tapik niya. Kailangan niya muna akong patayin sa titig bago ako nakapag-desisyon na umupo. Binuksan niya ang paglagyan at kinailangan ko munang tumayo upang makita kung ano ang nasa loob.

“Tsk, it’s almost melted!”

Nanlaki ang mata ko nang sa wakas ay makita ko na ang nasa loob. Ice cream! Dalawang klaseng kulay iyon at sabik na akong matikman kung ano naman ang lasa niyon. Kumuha siya ng isang spoon at binigay iyon sa akin. Hindi na ako nagdalawang-isip ma lantakan iyon. Kahit medyo nawala na ang kanyang mala-yelong texture ay masarap pa rin.

“You really like ice cream huh?”

Nakangiting tumango na lamang ako kasi hindi ako makapagsalita. Baka bumulawak pa sa bibig ko kapag binuka ko ang bibig ko, saying naman.

“Since you are enjoying your ice cream, I want you to listen to me in return,” Tumango ako saka sumubo. “Do you know about ahh…bipolar? You know…that disorder?”

Umiling ako.

“You don’t?” Tumango naman ako. “Oh! Right…”

Tumango-tango siya at nilagay ang kamay sa tapat ng kanyang bibig at tumikhim.

“Okay, let’s talk about something else…” Huminga siya ng malalim. “As you know, I am a busy man, I have job and there is the taxes. There’s problems and sh*ts like that. It makes me sick all the time, that’s why I have mood swings.”

Naptigil ako sa pagkain at napatingin sa kanya.

“Did you get what I meant?”

Tumango ako. “May sakit ka?!”

“Hah?!” Kumunot ang noo nito hanggang sa may naisip. “Ahh, no silly, that’s not it…”

Tinignan ko siya, parang may gusto kasi siyang sabihin pero hindi niya naman masabi.

“Okay let’s say that I scolded you and I gave you an ice cream, and what I was trying to say is…?”

Sadya niyang binitin ang kanyang sasabihin kaya tinuloy ko na lang.

“…ang sarap ng ice cream.”

He froze. Then his smile dropped like he loss hope.

“Why? Did I say something wrong?” Tanong ko.

“No you did not, Quiceleth.”

“Then why are you like that?”

He shook his head. “I’m fine.” Mariin niyang sabi.

“Gusto mong ice cream?”

“No, that’s all yours.”

“Ano bang–“

“For pete’s sakes! What I was trying to say is that I am sorry!” Then he added, “again…”

Tumango ako saka muling sumubo sa ice cream. Siya naman ngayon ang nagulat sa inakto ko na parang hindi makapaniwala.

“That’s it?!”

Maang na napatingin ako sa kanya.

“What?”

“You’re not going to say anything when it took me just to say “I’m sorry’?!”

Napatigil ako sa pagaubo.

“At least, nasabi mo diba?”

“What?!”

Ngumiti ako sa kanya at inalis ang kutsara sa aking bibig at kumuha ako ng ice cream at tinapat iyon sa kanya.

“Thank you sa sorry!”

Hindi na siya naka-reak pa nang isubo ko sa kanya ang ice cream. Ninguya na niya lamang iyon at tinitigan na lamang ako habang nakabusangot.

“Sorry din.” Sabi ko saka muling sumubo.

“Tsk, I thought you’re not going to say it…”

Ngumiti ako saka muling kumuha ng ice cream, pinanuod niya naman ako at hinintay na makabalik ako sa upuan ko.

“So no hard feelings?”

Kumibot-kibot ng bahagya ang aking bibig habang pinagiisipan ang kanyang sinabi.

“So that means that we’re friends?”

Napatingin siya sa akin mula sa pagkakatulala sa kinakain. He tilted his head slightly maybe to decide something.

“Y-yes…as long as you’ll be a good girl.”

Ngumiti ako ng malawak. “I can be!” Tuwang-tuwa kong sabi saka innoffer sa kanya ang pinky finger ko. He just looked at it for a while. Hanggang sa pinaikot niya din doon ang sa kanya. “Pinky promise?”

Tumango siya.

“Say it!” Pagpilit ko sa kanya.

“P-pinky…” Nakita ko ang muling paglitaw ng kulay sa kanyang pisngi. “P-p-pinky…swear…”

Abot tenga ang aking tainga sa isiping friend ko na siya. Siguro ay hindi na niya ako aaway-awayin at sigaw-sigawan niyan.

“Yehey, you are now my boyfriend!”

Nagtaka ako nang makita ko ang reaksyon niya nang sabihin ko iyon. Nakamaang siya habang nakatingin sa akin.

“B-boyfriend?!”

Tumango ako. “Yup! You are my friend, and you’re a boy. That means you’re my boyfriend, am I right?”

Hindi siya at nanatili pa rin ang gulat nito. Ngunit hindi na lamng siya nag-reak pa kahit na ramdam ko na may balak pa siyang sabihin. I smiled and continued eating the ice cream without worries. I just can’t help but to smile and the thought of having a boyfriend now. It feels good to finally have my first boyfriend.

MONSTER’S eyes are open with a shape of an ‘O’, while he looked at me and to my pillow that I held. I think he already knew what I was here for, he should agree, he’s my friend right? It’s already night and the rain is heavily pouring outside, with the thunder accompanying it.

“What the heck is this madness all about?!” He blurted, looking panicked as he move his gaze on me and on my pillow.

Ngumiti ako ng malawak. “Sleep with me…”

Natigilan na naman ito sa sinabi ko.

“S-sleep with y-you?!”

Nanliit ang mata niya habang nakatitig sa akin. Siguro tinitignan niya kung kasya ba ako sa kama niya o hindi. Tinaas ko ang kamay ko at sinabing, “I can fit in, promise.”

“W-what?!” Nataranta siya nang lumapit ako sa kanya at pinulot ang kumot niya saka ako sumiksik doon sa space sa tabi niya. “What the–Don’t do this Quiceleth!”

Sumimangot ako sa kanyang sinabi.

“I thought you were my friend…”

“Yes I am–“

“Then let me stay here my boyfriend!”

Nakangiti ng malawak na sabi ko saka tuluyang humiga. Hindi na naman siya nakapag-reklamo at tumitig na lamang sa akin. Then as if something might happened, he slowly moved his head under his covers, facing the ceilings, he closed his eyes. Pinanuod ko siya, akala ko tulog na siya nang makita ko ang paggalaw ng adam’s apple niya pababa at pataas ay napagalaman kong gising pa siya.

“Hindi ka makatulog?” Bigla king pagsasalita kaya nakita ko ang bigla niyang pagkapitlag at pagbukas ng mata niya.

I looked at the window where I could see pouring rain outside, good thing the thunder hasn’t came in a while.

“And I guess you can’t really sleep because of the rain.”

Narinig ko ang marahas niyang paghugot ng hininga.

“It’s not the rain,” He said. “It’s because you’re here.”

Nalungkot ako sa sinabi niya. Kung gano’n kailangan ko palang umalis para makatulog siya. Sa isiping iyon ay bigla akong nalungkot. Kaya bigla akong napaupo sa pagkakahiga, ngunit bigla niya akong pinigilan sa braso.

“Anong ginagawa mo?” Tanong niya.

“Alam ko ang pakiramdam ng hindi makatulog,” Sabi ko. Napakapit ako ng mahigpit sa kumot nang maalala ang pamumuhay ko sa England. “those thoughts that occupies your head…they are terrifying.”

Nakita ko ang pagkunot ng kanyang noo. Halatang naguluhan siya sa sinabi ko, and I was planning not to explain even further.

“What I was saying is…I’ll go. As long as you could sleep–“

“N-no!” Parehas kaming nagulat sa sinabi niya. Ngunit hindi na niya binalik ang kanyang sinabi at nagpatuloy sa pagsasalita. “It’s okay, you should stay…”

I felt everything had been lifted because of what he had said.

“Really?! You’ll allow me to sleep with you tonigh?!” Tuwang-tuwa na sabi ko.

Hindi siya nagsalita ngunit tumango siya.

NAGISING ako sa tunog ng isang bagay sa ibaba, tinignan ko ang suot ko kung entertaining bah. Naka t-shirt lang ako ng maluwag, yung hanggang tuhod ko. Ito yung iba sa pinasuot sa akin ni Monster nung wala pa akong kadamit-damit.Balak ko pa sanang magpalit nang magsunod-sunod ang pagdo-door bell n’on.

“Parating na!” Sabi ko habang bumababa sa higaan.

Napansin ko naman na tulog na tulog si Monster sa tabi ko. Siguro napasarap sa tulog…

Bumuntung-hininga ako at tinungo na ang pintuan kung saan walang sawa na tumutunog ang door bell. Walang pag-aatubling binuksan ko iyon matapos lang ang tunog. Nakakabingin kasi.

Pagakabukas ko ay isang babae ang nakatayo. Matangkad siya at hanggang balikat niya lamang ako. Nakataas ang kilay nito habang nakatingin sa akin.

“Who the f*ck*n hell are you?!”