' Babam elime silahı verdiğinde 12 yaşındaydım. Karşımda bir adam vardı. "Yapma kurbanın olayım. Çoluğum çocuğum var. Onların hayatı için mecbur kaldım." diye yalvarıyordu. Babam "Ateş et. " dedi. Ağladım, " Yapamam." dedim. 12 yaşına kadar annesinin dizinin dibinde oturan sıradan bir Eray' dım. Babasının yok saydığı bir çocuktum. '
Annesinden dinlemiştim bir şeyler ama Dağhan ilk kez kendini normal bir şekilde anlatıyordu.
' Bir çocuktan nasıl böyle bir şey ister ki?' derken şaşkınlığımı gizleyemedim. 12 yaşında bir çocuğu parkta görsek yadırgamazdık. Çocuktu çünkü. Eline silah verip birini vur demek saçmalıktı.
' İster. Benim babam ister. Babam beni karşısına aldı. Hayatında ilk kez. "Sen Dağhan Karatan' sın." dedi. "Adın kaderindir. Bu imparatorluğun önündeki dağsın sen. Bizi yık
