EP13:

470 Words

เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายังครึ้มและอากาศเย็นยะเยือก เมลินเปิดประตูบ้านเข้าเงียบ ๆ ราวกับไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอกลับมา ชุดเดรสสีเทาเมื่อคืนยับยู่ยี่ ผมยุ่งเหยิง เมคอัพเลอะเทอะ และมีรอยแดงจาง ๆ ที่คอจากรอยจูบของโอม เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก วางลงเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น ตะวันนั่งรออยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่นเหมือนทุกคืน แต่คราวนี้เขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ตาแดงก่ำ หนวดเคราขึ้นรก ผมยุ่ง และเสื้อเชิ้ตที่ใส่เมื่อวานยังคงอยู่บนตัว เขานั่งก้มหน้ามองพื้น มือกุมแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปแล้ว เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาเงยหน้าขึ้นทันที สายตาที่เคยอบอุ่นตอนนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความกังวล และความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ “เมลิน…” เสียงเขาต่ำแหบ “คุณ… ไปไหนมาทั้งคืน” เมลินชะงัก มองตาเขาแวบหนึ่ง แล้วรีบหลบตา เธอสูดหายใจลึก ก่อนตอบเสียงเรียบ “หนูไปกับโอมค่ะ” เธอพูดตรง ๆ ไม่มีน้ำเสียงปกปิด “เราอยู่ด้วยกันทั้งคืน” ตะวันนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก้มหน้าก้มตา มือที่กุมแก้วสั่นเล็กน้อย ความเงียบแผ่ลงมาระหว่างทั้งคู่หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก เมลินเห็นสีหน้าของเขา เธอรู้สึกเจ็บที่อก แต่ก็พยายามกลั้นไว้ เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอยังเจ็บจากคำสารภาพเมื่อคืน ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอออกไปกับโอมเพื่อลบภาพของเขา… แต่สุดท้ายก็ยังลบไม่ได้ “หนูขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เธอพูดเบา ๆ แล้วเดินผ่านเขาไปที่บันได ตะวันมองตามหลังเธอไป เขาอยากเรียกเธอไว้ อยากบอกว่าเขาขอโทษ อยากบอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเมลินเดินขึ้นบันไดไปจนลับตา ตะวันทรุดตัวลงนั่งกับโซฟา มือกุมหน้าผากแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว เขาทำใจได้แล้ว ยอมรับแล้ว ว่ามันจบลงจริง ๆ ว่าเมลินมีชีวิตของเธอแล้ว และเธอเลือกที่จะเดินจากเขาไป “ดีแล้ว…” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ “เธอสมควรมีความสุข… แม้จะไม่ใช่กับฉัน” แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่า การยอมรับครั้งนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่เขาเคยเจอ เสียงน้ำจากห้องน้ำชั้นบนดังลงมาแผ่วเบา ตะวันหลับตาลง นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินเขาไปทั้งตัว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more