ฝนเพิ่งหยุดตกไม่นาน ท้องฟ้ายังครึ้มและมืดสลัวราวกับจะร้องไห้ต่ออีกสักพัก
เมลินขับรถกลับมาบ้านหลังใหญ่ตอนใกล้เที่ยงคืน
รถคันเล็กสีเทาของเธอจอดนิ่งหน้าบ้าน ไฟหน้าส่องสว่างไปที่ประตูไม้สีเข้มที่ยังเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย
เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
หลังจากนั่งคุยกับแพรนานจนลืมเวลา
หลังจากได้ยินคำพูดที่เหมือนมีดกรีดใจจากปากเพื่อนสนิท
“โอมไม่ได้รักเธอจริง ๆ หรอก เมลิน เขามีแฟนประจำ มีคนคบเล่นอีกหลายคน เธอเป็นแค่คนที่เขาอยากได้มาเท่านั้นแหละ”
คำพูดนั้นวนเวียนในหัวเธอไม่หยุด
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่สุดในโลก
โง่ที่เชื่อคำหวานของโอม
โง่ที่ยอมให้เขาสัมผัสเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โง่ที่พยายามกลบความรู้สึกที่มีต่อตะวันด้วยการกอดผู้ชายคนอื่น
เมลินเปิดประตูบ้านเข้าไปเงียบ ๆ
เธอถอดรองเท้า วางกระเป๋าลงข้างประตู
แล้วชะงักเมื่อเห็นแสงไฟจากห้องนั่งเล่นส่องออกมา
ไ
