เมลินยังไม่เลิกกับโอมอย่างเป็นทางการ
เธอรู้ว่าเธอไม่ได้รักเขาอีกแล้ว
ความรู้สึกที่เคยอบอุ่นในตอนแรกกลายเป็นเพียงความชินชา
ความชินชาที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวเอง
ป้องกันไม่ให้ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า
หัวใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยภาพของตะวัน
แต่เธอก็ยังไม่กล้าตัดขาด
กลัวความว่างเปล่า
กลัวคำถามที่เธอจะต้องตอบตัวเองว่า “แล้วต่อไปฉันจะทำยังไง”
โอมรู้ว่าเธอเริ่มเย็นชา
เขาสัมผัสได้จากสายตาที่ไม่ค่อยสบตาเขา
จากคำตอบสั้น ๆ ที่เคยยาวเหยียด
จากมือที่ไม่ค่อยจับมือเขาแน่นเหมือนเมื่อก่อน
และยิ่งรู้ เขาก็ยิ่งพยายาม
พยายามง้อเธออย่างดุเดือด
เหมือนคนที่รู้ว่ากำลังจะเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป
เช้าวันศุกร์ โอมส่งดอกกุหลาบสีแดงเข้ม 100 ดอกมาที่บริษัทของเมลิน
มาพร้อมการ์ดเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยลายมือของเขา
**“เมลิน ฉันรู้ว่าฉันผิด
ฉันขอโทษที่ทำให้เธอไม่มั่นใจ
