ลมยามค่ำพัดอ่อน ๆ ผ่านสวนหน้าบ้าน ตะวันยืนอยู่ตรงระเบียงเงียบ ๆ มือที่ถือแก้วน้ำกลับสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขายังจำภาพวันนั้น…วันที่เกือบเสียเมลินไปได้อย่างชัดเจน
แม้ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว อยู่ในบ้าน อยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่บาดแผลในใจเธอนั้น…ตะวันรู้ดีว่ามันยังไม่หาย
เสียงประตูห้องเปิดเบา ๆ ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินออกมาอย่างเงียบงัน
“พ่อเลี้ยง…”
เสียงเรียกแผ่วเหมือนคนไม่มั่นใจ
ตะวันหันไปทันที แค่เห็นหน้าเมลิน เขาก็แทบลืมหายใจ
“เมลิน ยังไม่นอนเหรอ” เขาถามเสียงเบา
เธอส่ายหน้าเล็ก ๆ เดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิด
“หนู…นอนไม่ค่อยหลับค่ะ”
ตะวันสบตา ดวงตาของเธอยังแดงนิด ๆ จากการร้องไห้วันก่อน
เขายื่นมือไปลูบผมเธออย่างอ่อนโยน เหมือนกำลังกลัวว่าถ้าทำแรงไป จะทำให้เธอเจ็บอีกครั้ง
“กลัวเหรอ”
“ค่ะ…กลัวว่าถ้าหนูเผลอ หนูจะเสียพ่อเลี้ยงไปอีก”
เขาเกือบจะยิ้ม แต่หัวใจก็เจ็บจี๊ดในเวลาเดียวกัน
เขาดึงเธอเ
