แสงเช้าสีทองส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเบา ๆ พร้อมกลิ่นหอมของกาแฟที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วบ้าน
เมลินลืมตาช้า ๆ ใบหน้ายังแนบอยู่กับต้นแขนของตะวันที่เธอเผลอหลับพิงเมื่อคืน
ความอบอุ่นที่โอบเธอไว้ทั้งคืนทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่ความกลัวเหมือนก่อน แต่เป็นความรู้สึก…ปลอดภัยอย่างประหลาด
เธอขยับตัวเล็กน้อย ตะวันก็ลืมตาตาม
“ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามเสียงแหบเล็ก ๆ
แค่ได้ยินเสียงนั้น…เมลินก็หน้าแดงขึ้นแทบจะทันที
“พ่อเลี้ยง…เอ่อ…หนูเผลอหลับตรงนี้เหรอคะ”
“อืม” เขายิ้มแบบล้อเล็ก ๆ “เมื่อคืนเกาะฉันแน่นจะตาย ใครจะกล้าปลุก”
เมลินหน้าแดงจนแทบจะซ่อนหน้าไม่ทัน
เธอคว้าหมอนมากอดแน่นแล้วดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้า
ตะวันหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางน่ารักนั้น
“เขินอะไรนักหนา”
“ก็…หนูไม่เคยนอนกับพ่อเลี้ยงแบบนี้…”
“ถ้าจะให้เคยล่ะก็…ทำได้ทุกคืน” เขาตอบติดจะจริงจังมากกว่าเล่น
เมลินถึงกับเม้มปากแน่น
หัวใจเต้นจนบอกไม่ถูกว่า
