เสียงฝนที่เริ่มกระหน่ำลงมานอกหน้าต่างทำให้บรรยากาศทั้งบ้านเงียบงันยิ่งกว่าเดิม เมลินยืนมองออกไปยังความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้า พลางกอดแขนตัวเองแน่น ความรู้สึกหวั่นๆ ที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายยังไม่จางหายไปไหน
วันนี้ทั้งวันตะวันหลบสายตาเธอ
พูดกับเธอน้อยลง
และเหมือนตั้งใจทำตัวห่างออกไปทีละก้าว
เหมือนเขากำลัง “หนี” อะไรบางอย่าง
หรือ…หนีเธอ
เมลินเม้มปากแน่น ความค้างคาในใจมันสุมจนทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเดินตรงไปที่ห้องทำงานของตะวันอย่างตั้งใจ แต่เมื่อไปถึง เธอกลับชะงัก เพราะประตูไม่ปิดสนิทเหมือนทุกครั้ง มันเปิดแง้มเล็กน้อย และมีแสงไฟลอดออกมา
เธอยืนลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนตัดสินใจดันประตูเบาๆ
ตะวันยังนั่งที่โต๊ะทำงาน
แสงโคมไฟสาดลงบนใบหน้าคมที่ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ
มือใหญ่กำลังกดสันจมูกเหมือนพยายามระงับความคิดบางอย่าง
“พ่อ…” เมลินเรียกเสียงเบา
ตะวันชะงัก หันมามองเธอช้าๆ
สายตาของเขาทำให้หัวใจเ
