เสียงฝนยังคงกระหน่ำลงบนหลังคาจนทั้งบ้านสั่นสะเทือน เมลินเดินตามหลังตะวันที่กำลังก้าวช้าๆ ออกจากห้องทำงาน เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่ฝ่ามือใหญ่ที่จับข้อมือเธอเบาๆ กลับส่งความอุ่นที่ทำหัวใจเธอสั่นวูบทุกครั้งที่เขาบีบอ่อนๆ เหมือนยืนยันว่าเขา “ยอมแพ้” ต่อความรู้สึกในคืนนี้แล้วจริงๆ
ไฟในบ้านถูกปิดจนเหลือเพียงแสงจากโถงทางเดินที่สลัวพอให้มองเห็นเงาของกันและกัน
บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งคู่
เมื่อถึงหน้าห้องของเมลิน ตะวันหยุด
เขาหันมามองเธอช้าๆ
แววตานั้นเต็มไปด้วยความลังเล สับสน และ…ความอ่อนโยนที่เขาเก็บไว้มานาน
“แน่ใจเหรอเมลิน”
เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้เธอขนลุก
“ว่าหนูอยากให้พ่ออยู่ด้วยจริงๆ”
“ค่ะ” เธอตอบทันที
“หนูกลัว…แล้วก็เหงา”
ตะวันมองหน้าเธอนานมาก
ราวกับต้องการจะอ่านทุกความรู้สึกในดวงตาเธอ
ก่อนที่เขาจะพยักหน้าเบาๆ แล้วเปิดประตูให้เธอก้าวเข้าไป
เมลินเดินเข้าไปในห้อ
