อ้อมแขนของตะวันยังคงโอบรัดเมลินไว้แน่น ราวกับเขากลัวว่าแค่ปล่อยมือเพียงนิดเดียว เธอจะหายไปจากอ้อมกอดเขาตลอดกาล ลมหายใจอุ่นของเขาเป่าลงที่ขมับของเธอเป็นจังหวะช้าๆ แต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวที่เขาไม่สามารถปิดบังได้เลย
เมลินซุกหน้าแนบอกเขาอีกนิด
หัวใจของเธอเต้นแรงจนเหมือนจะกระแทกทะลุออกมา
แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ…คือหัวใจของตะวันที่เต้นแรงไม่ต่างกัน
ชายคนนี้กำลังห้ามใจตัวเองอย่างหนัก
หนักจนเมลินสัมผัสได้
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา
ใบหน้าคมอยู่ใกล้จนแทบจะสัมผัสกัน
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง—ระหว่างคนที่อยากปกป้อง กับคนที่หลงรักจนยอมแพ้
“พ่อ…” เธอเรียกเสียงเบา
“กอดหนูแรงกว่านี้ก็ได้นะคะ”
ตะวันกัดฟันเล็กน้อย
เหมือนคำพูดนั้นไปสะกิดสิ่งที่เขาเก็บซ่อนในมุมลึกที่สุดของหัวใจ
“อย่ายั่วพ่อแบบนี้…” เขากระซิบเสียงแหบ
“พ่อทนไม่ไหว”
เมลินยิ้มเบาๆ ทั้งที่ใบหน้าแดงจัด
“หนูไม่ได้ยั่ว…หนูแค่
