เสียงฟ้าร้องยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับโลกภายนอกกำลังส่งสัญญาณเตือนให้ทั้งสองรู้ว่ากำลังก้าวเข้าสู่จุดที่ไม่อาจย้อนกลับได้ แต่ในห้องเงียบๆ ที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง—เมลินและตะวันกลับไม่ได้สนใจเสียงฝนฟ้าที่โหมกระหน่ำนั้นเลย
เพราะตอนนี้หัวใจของพวกเขาดังกว่า
เมลินกอดตะวันแน่น
หน้าแนบอกกว้าง แขนเล็กๆ โอบรอบเอวเขาอย่างต้องการความมั่นคง
ในขณะที่ตะวันก็โอบเธอกลับแนบแน่นจนน่ากลัวว่าเขาอาจลืมไปแล้วว่าเธอเป็น “ลูกเลี้ยง”
ลมหายใจของเขาอุ่นและสม่ำเสมอ แต่สั่นนิดๆ
เหมือนพยายามกลั้นทุกความรู้สึกที่อยากปล่อยออกมา
“พ่อ…” เมลินกระซิบเบาๆ โดยไม่ผละออกจากอกเขา
“ถ้าหนูยังกลัว พ่อจะอยู่ทั้งคืนไหมคะ”
ตะวันหลุบตาลงมองเด็กสาวในอ้อมแขน
ภาพนั้นทำให้เขารู้สึกทั้งอบอุ่นและปวดใจในเวลาเดียวกัน
“ถ้าหนูกลัว พ่อก็ไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว” เขาตอบเสียงทุ้ม
“แต่ถ้าหนูทำแบบเมื่อกี้…พ่อกลัวว่าพ่อจะทำเรื่องแย่ๆ ลงไป
