คืนที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนเต้นดังเกินไป…
เมลินนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ขณะในมือกำแก้วน้ำอุ่นไว้แน่นจนไอน้ำลอยขึ้นคลุ้ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังประหม่าเพราะอะไร… หรือจริงๆ รู้แต่ไม่กล้ายอมรับ
“เมลิน”
เสียงทุ้มต่ำของตะวันดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเธอสะดุ้ง เธอค่อยๆ หันไปมองเขา ตะวันยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปล่อยกระดุมบนสองเม็ด หยดน้ำจากเส้นผมที่เพิ่งอาบเสร็จยังคงไหลลงมาตรงลำคอแกร่งอย่างไม่ใส่ใจ
เขาหล่อ… หล่อจนเธออยากหันหน้าหนี
แต่กลับทำไม่ได้
“ค… คะ?” เมลินตอบเสียงค่อยอย่างระวัง
ตะวันมองเธอนิ่งๆ สายตาอ่านยากจนหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกวินาที เขาก้าวเข้ามาใกล้… ใกล้จนเธอรู้สึกว่าความร้อนจากร่างเขาแผ่เข้ามาหาเธอตรงๆ
“เมื่อบ่าย… ทำไมเธอร้องไห้”
คำถามแทงลึกกว่าใบมีด
เมลินพยายามหลบตาทันที “ไม่ได้ร้องค่ะ แค่–”
“อย่าโกหก” ตะวันพูดเสียงทุ้มลงแผ่ว “ฉันเห็น”
หัวใจเมลินเหมือนหย
