EP8: 🍅🍅

762 Words

สองสัปดาห์ผ่านไปตั้งแต่เมลินเริ่มทำงานประจำ ชีวิตเธอเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ตื่นเช้า แต่งตัวเรียบร้อย ออกไปทำงาน กลับบ้านตอนเย็น เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด พยายามมองตะวันเป็น “พ่อเลี้ยง” อย่างที่ตัดสินใจไว้ แต่ทุกครั้งที่เจอหน้าเขา ความรู้สึกเก่า ๆ ก็ยังแอบผุดขึ้นมา แล้วเธอก็ต้องรีบกดมันลงไป ส่วนโอม… เขาเริ่มจีบเธออย่างจริงจังขึ้นทุกวัน วันแรก ๆ เป็นแค่ชวนกินข้าวกลางวัน ชวนกาแฟหลังเลิกงาน แต่หลังจากนั้น โอมเริ่มแสดงออกชัดเจนมากขึ้น ส่งข้อความหาเธอทุกเช้า ทุกเย็น ซื้อน้ำชาและขนมมาวางที่โต๊ะเธอ ชวนเธอไปเดินเล่นตลาดนัดใกล้บริษัทวันศุกร์ และวันนี้… เขาชวนเธอไปเดทจริง ๆ เป็นครั้งแรก หลังเลิกงาน โอมยืนรอเธอที่ลิฟต์ด้วยรอยยิ้มสดใส “เมลิน… เย็นนี้ว่างไหม อยากพาไปดูหนังเรื่องใหม่ที่ทุกคนพูดถึง แล้วกินข้าวด้วยกันต่อได้ไหม” เมลินชะงัก มองหน้าโอมที่ยิ้มกว้างและจริงใจ เธอรู้ว่าเขาชอบเธอจริง ๆ และเขาก็เป็นคนดี หน้าตาดี อารมณ์ดี ไม่เคยกดดันเธอ เธอสูดหายใจลึก แล้วยิ้มตอบเบา ๆ “ได้ค่ะ… ไปด้วยกันก็ดี” โอมยิ้มกว้างจนตาหยี “เยี่ยมเลย! เดี๋ยวไปรับที่ลานจอดรถนะ” ระหว่างทางไปดูหนัง โอมพูดคุยสนุกสนาน ชวนเธอเล่าเรื่องชีวิต เรื่องงาน เรื่องอะไรก็ได้ เมลินตอบได้มากขึ้นกว่าตอนแรก เธอหัวเราะได้จริง ๆ กับมุกตลกของเขา ตอนดูหนัง เขาไม่แตะต้องเธอเลยสักนิด แต่แอบส่งลูกอมมาให้ตอนเธอหาวเบา ๆ ความอบอุ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ทำให้เมลินรู้สึก… ผ่อนคลาย หลังหนังจบ ทั้งคู่ไปกินข้าวที่ร้านอาหารบรรยากาศดีริมแม่น้ำ โอมมองเธอตรง ๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม “เมลิน… ฉันชอบเธอนะ ชอบจริง ๆ ไม่ใช่แค่ชอบแบบเพื่อนร่วมงาน” เมลินชะงัก มือที่ถือช้อนสั่นเล็กน้อย เธอมองหน้าโอม แล้วตอบช้า ๆ “ฉัน… ดีใจที่โอมพูดแบบนี้ค่ะ ฉันก็รู้สึกว่าโอมเป็นคนดีมาก ๆ” โอมยิ้มกว้าง “แล้ว… เธอมีโอกาสเปิดใจให้ฉันไหม” เมลินเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรง เธอนึกถึงตะวันที่นั่งรอเธอที่บ้านทุกคืน นึกถึงสายตาที่เคยมองเธอด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าพ่อเลี้ยง แต่แล้วเธอก็สูดหายใจลึก แล้วตอบ “ฉัน… ยังไม่แน่ใจค่ะ แต่ฉันอยากลองเปิดใจดู ฉันอยากให้โอกาสตัวเอง… และให้โอมด้วย” โอมยิ้มอย่างมีความหวัง “แค่นี้ก็ดีใจมากแล้ว ขอบคุณนะที่ยอมลอง” ทั้งคู่แยกกันด้วยรอยยิ้ม เมลินขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกผสมปนเป เธอรู้สึกดีที่ได้เปิดใจให้คนใหม่ แต่ในใจยังคงมีเงาของตะวันคอยตามหลอกหลอน เมื่อเธอเปิดประตูบ้าน ตะวันนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเคย เขามองเธอด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า แต่ยังคงยิ้มบาง ๆ “กลับมาแล้วเหรอครับ… วันนี้สนุกไหม” เมลินพยักหน้า “ค่ะ… ไปดูหนังกับเพื่อนร่วมงาน สนุกดีค่ะ” ตะวันมองเธอนิ่ง แล้วพูดเบา ๆ “ดีแล้ว… คุณสมควรได้มีความสุขแบบนี้” เมลินยิ้มให้เขา แล้วพูดต่อ “หนูคิดว่าหนูจะลองคบกับใครสักคนดูค่ะ… เพื่อให้ชีวิตมันเดินต่อไปได้จริง ๆ” ตะวันตัวแข็งทื่อชั่วขณะ แต่เขาพยักหน้าช้า ๆ “ครับ… ถ้าเป็นคนดี ผมก็ดีใจด้วย” เขาพูดแบบนั้น แต่สายตาของเขากลับเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมลินรู้สึกเจ็บที่อก แต่เธอเลือกที่จะยิ้ม แล้วเดินขึ้นห้อง เมื่อประตูห้องปิดลง เธอนั่งลงที่ขอบเตียง น้ำตาคลอ “ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม… ที่พยายามก้าวต่อไป” ด้านล่าง ตะวันนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นนานมาก เขายกมือกุมหน้าอก หัวใจเจ็บแปลบราวกับถูกแทง เขายอมรับคำพูดของเธอ ยอมรับว่าเธอควรมีชีวิตของตัวเอง แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่า… เขาไม่โอเคเลยสักนิด เขารักเธอ และการเห็นเธอค่อย ๆ เปิดใจให้คนอื่น มันเจ็บปวดยิ่งกว่าที่เขาจะยอมรับได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more