EP9:

788 Words

บ่ายวันหนึ่งที่อากาศร้อนอบอ้าว แพรกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่บุกเข้ามาแบบไม่บอกกล่าว แต่ส่งข้อความหาตะวันก่อน “ตะวัน ฉันขอโทษเรื่องวันก่อนนะคะ ฉันอยากคุยด้วยตัวเองสักครั้งได้ไหม ฉันรู้ว่าฉันพลาด แต่ฉันอยากเริ่มใหม่จริง ๆ” ตะวันอ่านข้อความนั้นนานมาก ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ “ได้ครับ เจอกันที่คาเฟ่เก่า” เมลินไม่อยู่บ้าน เธอไปทำงานและนัดกินข้าวกับโอมหลังเลิกงาน ตะวันจึงนัดแพรที่คาเฟ่ใกล้บริษัทเก่า โดยไม่บอกใคร เมื่อเจอกัน แพรแต่งตัวสวยกว่าเดิม น้ำหอมกลิ่นเดิมที่ตะวันเคยชอบ เธอนั่งลงตรงข้ามเขา ยิ้มหวานแต่แฝงความหวัง “ตะวัน… ฉันคิดถึงคุณทุกวันเลยค่ะ” เธอเริ่มต้น “ฉันรู้ว่าฉันเคยทำร้ายคุณ แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันอยากให้เรากลับมาด้วยกันอีกครั้ง” ตะวันมองเธอนิ่ง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีประกายในตาเหมือนเมื่อก่อน เขาสูดหายใจลึก แล้วพูดเสียงเรียบ “แพร… ผมหมดรักเธอไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แพรชะงัก ยิ้มค้างบนหน้า “หมดรัก… หมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเสียงสั่น “หมายความว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว” ตะวันตอบตรง ๆ “ไม่โกรธ ไม่แค้น แต่ก็ไม่รัก ผมผ่านมันมาได้แล้ว และตอนนี้… ผมมีคนอื่นในใจ” แพรตาโต น้ำตาคลอ “คนอื่น… คือลูกเลี้ยงคนนั้นใช่ไหม? น้องเมลิน?” ตะวันไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขาคือคำตอบ แพรหัวเราะออกมาแห้ง ๆ แล้วลุกขึ้น “คุณจะเสียใจนะตะวัน… ที่เลือกทางที่สังคมไม่ยอมรับ” เธอพูดก่อนเดินจากไป ทิ้งความเงียบไว้ให้ตะวัน คืนนั้น ตะวันไม่อยากกลับบ้านเร็ว เขาโทรหาเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ชวนไปผับที่เคยไปด้วยกันสมัยก่อน “มานั่งดื่มกันหน่อย อยากระบาย” ที่ผับ ดนตรีดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่อง ตะวันดื่มหนักกว่าปกติ เหล้าช่วยกลบความรู้สึกที่อึดอัดในอก เพื่อนชวนสาว ๆ มานั่งด้วยโต๊ะ สาวคนหนึ่งชื่อ “นุ่น” สวย ตัวเล็ก ผมยาว และยิ้มให้เขาตลอดเวลา เมาแล้ว ทุกอย่างคลุมเครือ ตะวันจำได้แค่ว่ามีคนจูบเขา มีมือลูบไล้ มีเสียงกระซิบข้างหู และสุดท้าย… เขาตื่นขึ้นมาในโรงแรมห้องหนึ่งตอนเช้า นุ่นนอนอยู่ข้าง ๆ ตัวเปลือยเปล่า ตะวันตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกผิดบีบคั้นอกจนหายใจไม่ออก เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ออกจากห้องโดยไม่ปลุกเธอ ในรถ เขากุมพวงมาลัยแน่น น้ำตาไหลลงแก้มเงียบ ๆ “ฉันทำอะไรลงไปวะ… ฉันทำแบบนี้ได้ยังไง” เขาไม่อยากให้เมลินรู้ ไม่ใช่เพราะกลัวเธอโกรธ แต่เพราะเขาไม่อยากให้เธอเห็นด้านที่ต่ำชั้นของเขา เขาไม่อยากให้เธอเสียใจอีก ในขณะเดียวกัน เมลินกับโอม ความสัมพันธ์คืบหน้าไปมาก โอมพาเธอไปกินข้าว ไปเดินเล่น ไปดูหนังบ่อยขึ้น เขาส่งข้อความหวาน ๆ ทุกวัน ชวนเธอไปเดทจริงจัง เมลินเริ่มเปิดใจเกือบเต็มร้อยแล้ว เธอรู้สึกว่ากับโอม เธอสบายใจ ไม่ต้องระวัง ไม่ต้องกลัวความรู้สึกผิด เธอหัวเราะได้จริง ๆ กับเขา และเริ่มรู้สึกอบอุ่นเมื่อเขาจับมือเธอเบา ๆ แต่ลึก ๆ ในใจ ยังมีช่องว่างเล็ก ๆ ที่ยังไม่เต็ม ยังมีเงาของตะวันที่คอยผุดขึ้นมาในยามค่ำคืน เธอยังไม่ได้รับรักที่แท้จริงจากโอม เพราะในใจเธอ… มันยังไม่พร้อม 100% เมลินกลับมาบ้านดึกอีกครั้ง ตะวันรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น แต่คราวนี้เขาดูเหนื่อยล้าผิดปกติ หน้าไม่ค่อยสดใส “กลับมาแล้วเหรอครับ” เขาถามเสียงแหบ เมลินพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ “ค่ะ… วันนี้ไปกับโอมอีก สนุกดีค่ะ” ตะวันพยักหน้า ยิ้มฝืน ๆ “ดีแล้วครับ… คุณสมควรมีความสุข” เมลินเดินขึ้นบันไดไปห้อง แต่เมื่อเธอหันกลับมามองครั้งสุดท้าย เธอเห็นตะวันก้มหน้ากุมหน้าผาก เธอรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถาม ตะวันมองตามหลังเธอไป น้ำตาเอ่อล้นในตา เขาเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ และยิ่งเสียใจที่เห็นเธอค่อย ๆ เดินจากเขาไปจริง ๆ ทั้งคู่ต่างเก็บความลับไว้ในใจ ต่างพยายามก้าวต่อไป แต่หัวใจของทั้งสอง… ยังคงเจ็บปวดไม่ต่างกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more