ตอนที่3

720 Words

วันเวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ แต่ทุกช่วงเวลากลับรู้สึกเร่งรีบในใจของเมลิน เธอเริ่มชินกับบ้านหลังนี้ ชินกับเสียงฝีเท้าของตะวันที่ดังเบา ๆ บนพื้นไม้ ชินกับกลิ่นกาแฟที่ลอยขึ้นมาตอนเช้า ชินกับรอยยิ้มที่เขาให้ทุกครั้งที่สบตา แต่สิ่งที่เธอไม่เคยชินเลย คือ ความรู้สึกที่พุ่งขึ้นในอกทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ เย็นวันหนึ่ง ฝนตกหนักผิดฤดู เมลินยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องนั่งเล่น มองสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่ปราณี เธอชอบฟังเสียงฝนกระทบหลังคา มันทำให้เธอรู้สึกสงบ… และเหงาในเวลาเดียวกัน ตะวันเดินลงมาจากชั้นบน ถือผ้าห่มผืนบางในมือ “ฝนตกหนักแบบนี้ ระเบียงเย็นนะครับ” เขาพูดเสียงนุ่ม แล้วเดินมาห่มผ้าให้เธอเบา ๆ จากด้านหลัง ผ้าห่มอุ่นห่มลงมาบนไหล่ ตามด้วยมือใหญ่ที่แตะไหล่เธอเพียงชั่วครู่ เมลินตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก “ข… ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น พยายามไม่ให้เขาสังเกตเห็นว่าแก้มเธอแดงขึ้น ตะวันไม่ถอยห่างทันที เขายืนข้าง ๆ เธอ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยกัน ความเงียบแผ่ลงมา แต่เป็นความเงียบที่อบอุ่น ไม่ใช่ความอึดอัด “ชอบฟังฝนไหมครับ” เขาถามเบา ๆ เมลินพยักหน้า “ค่ะ… มันทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกหยุดหมุนชั่วขณะ เหมือนได้พักจากทุกอย่าง” ตะวันหันมามองเธอข้าง ๆ “ผมก็เหมือนกัน” เขาพูดช้า ๆ “บางครั้งชีวิตมันเร็วเกินไป จนลืมว่าตัวเองรู้สึกยังไงจริง ๆ” เมลินกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ เธออยากถามว่า… แล้วตอนนี้พี่รู้สึกยังไงกับฉัน? แต่คำพูดนั้นติดอยู่ที่ลำคอ ไม่กล้าพูดออกมา ฝนยังตกไม่หยุด ตะวันหันหน้ามามองเธอเต็มตา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนเมลินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา “เมลิน…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำลงกว่าปกติ เมลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นดูลึกซึ้งกว่าที่เคย ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมีแค่สองคน ตะวันยกมือขึ้นช้า ๆ ราวกับจะแตะแก้มเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงัก หยุดมือกลางอากาศ แล้วค่อย ๆ ลดมือลง “ขอโทษครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ผม… ไม่ควร” เมลินรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกที่อก เธอส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ…” เธอกระซิบ “ฉัน… ไม่ได้รังเกียจ” คำพูดนั้นทำให้ตะวันตัวแข็งทื่อ เขามองเธอนิ่ง นานจนเมลินรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะละลาย “เมลิน” เขาพูดอีกครั้ง ชื่อเธอในปากเขาดูอ่อนโยนและอันตรายในเวลาเดียวกัน “คุณรู้ไหมว่าผมพยายามมากแค่ไหน… ที่จะเห็นคุณเป็นแค่ลูกสาว” เมลินน้ำตาคลอ เธอพยักหน้าช้า ๆ “ฉันรู้ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น “และฉันก็… พยายามเหมือนกัน ที่จะเห็นพี่เป็นแค่พ่อเลี้ยง” ทั้งคู่เงียบไปอีกครั้ง ฝนยังคงตกหนักราวกับจะกลบทุกเสียงในโลก ตะวันสูดหายใจลึก แล้วก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว “ผมจะไปทำชาร้อนให้ครับ” เขาพูดเสียงแหบ “อากาศเย็น” เมลินพยักหน้า ไม่กล้าพูดอะไรเพิ่ม เธอมองแผ่นหลังเขาเดินเข้าครัว หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ คืนนั้น เมลินนอนไม่หลับ เธอนอนมองเพดานห้อง นึกถึงมือที่เกือบแตะแก้มเธอ นึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง นึกถึงคำว่า “ผมพยายามมากแค่ไหนที่เห็นคุณเป็นแค่ลูกสาว” น้ำตาไหลลงข้างแก้มเงียบ ๆ ในห้องนอนฝั่งตรงข้าม ตะวันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มือกุมหน้าผาก เขาถอนหายใจยาว แล้วพึมพำกับตัวเอง “ตะวัน… เธอต้องหยุดเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดี ว่ามันอาจจะสายไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more