EP4: 🍁🍁🌷

749 Words

เช้าวันถัดมา หลังจากคืนฝนตกที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เมลินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ เธอนั่งลุกขึ้นช้า ๆ มองตัวเองในกระจกห้องน้ำ ใบหน้าซีดเซียวและตาบวมเล็กน้อยจากคืนที่นอนไม่หลับ เธอพยายามลบภาพมือของตะวันที่เกือบแตะแก้มเธอออกจากหัว แต่ยิ่งพยายาม ยิ่งชัดเจน ลงมาชั้นล่าง ห้องครัวเงียบกว่าปกติ ตะวันยืนทำอาหารเช้าอยู่คนเดียว หลังตรงตึง ราวกับกำลังคิดอะไรหนักหน่วง เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับไปที่กระทะ “ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงเขานุ่มแต่แฝงความกระอักกระอ่วน “ผมทำโจ๊กไก่ไว้… กินไหม” เมลินพยักหน้า เดินมานั่งที่โต๊ะโดยไม่พูดอะไร ความเงียบแผ่ลงมาหนักหน่วงกว่าที่เคย ทั้งคู่กินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ ตะวันไม่สบตาเธอ เมลินก็เช่นกัน แต่ในใจเธอ มีคำถามมากมายที่อยากพูดออกไป หลังกินเสร็จ เมลินลุกขึ้นช่วยล้างจานตามปกติ เธอยืนล้างชาม ขณะที่ตะวันยืนเช็ดโต๊ะอยู่ข้าง ๆ ระยะห่างใกล้เกินไปอีกครั้ง แล้วมันก็เกิดขึ้น มือของเมลินลื่นเพราะสบู่ จานใบหนึ่งหลุดจากมือ ร่วงลงพื้นดังเพล้ง เศษแก้วกระจายเกลื่อน เธอรีบก้มลงเก็บ แต่เศษแก้วคมบาดนิ้วชี้ของเธอเข้า “โอ๊ย!” เธอร้องเบา ๆ เลือดไหลซึมออกมา ตะวันรีบวางผ้าลง แล้วคุกเข่าลงข้างเธอทันที มือใหญ่จับมือเธอขึ้นมาดู “เจ็บมากไหม” เขาถามเสียงต่ำ สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย เมลินส่ายหน้า “ไม่… ไม่มากหรอกค่ะ” แต่ตะวันไม่ฟัง เขาลุกขึ้น ดึงเธอไปที่อ่างล้างจาน เปิดน้ำเย็นล้างแผลให้เธอเบา ๆ มือของเขาห่อหุ้มมือเธอไว้แน่น นิ้วโป้งถูเบา ๆ ที่ขอบแผลเพื่อทำความสะอาด ความใกล้ชิดนี้ทำให้เมลินหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด “ผมจะไปเอาพลาสเตอร์” เขาพูด แล้วรีบเดินไปที่ตู้ยา เมื่อกลับมา เขานั่งลงข้างเธอที่โซฟา จับมือเธออีกครั้ง แล้วแปะพลาสเตอร์ให้อย่างระมัดระวัง “ระวังหน่อยนะครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ไม่อยากเห็นคุณเจ็บ” เมลินมองมือเขาที่ยังจับมือเธอค้างไว้ แล้วยกหน้าขึ้นสบตาเขา “พี่ตะวัน…” เธอเรียกเบา ๆ “เมื่อคืน… พี่พูดว่าพี่พยายามที่จะเห็นฉันเป็นแค่ลูกสาว… แต่พี่ทำไม่ได้ใช่ไหมคะ” ตะวันตัวแข็งทื่อ มือที่จับมือเธอสั่นเล็กน้อย “เมลิน… เราอย่าพูดเรื่องนั้นเลย” เขาตอบเสียงแหบ “มัน… ไม่ถูกต้อง” เมลินบีบมือเขากลับแน่นกว่าเดิม น้ำตาคลอ “แต่ฉันทำไม่ได้เหมือนกันค่ะ” เธอยอมรับเสียงสั่น “ทุกครั้งที่พี่อยู่ใกล้ ฉันรู้สึก… อบอุ่น แต่ก็กลัวในเวลาเดียวกัน ฉันรู้ว่ามันผิด แต่… ฉันหยุดไม่ได้” ตะวันหลับตาลงช้า ๆ หน้าผากพิงหน้าผากเธอเบา ๆ เหมือนคืนก่อน “ผมก็เหมือนกัน” เขายอมรับในที่สุด “ผมพยายามแล้ว… พยายามที่จะเป็นแค่พ่อเลี้ยงที่ดี แต่ทุกครั้งที่เห็นคุณยิ้ม เห็นคุณเดินไปเดินมาในบ้าน เห็นคุณนั่งเหงาที่ระเบียง… หัวใจผมมันไม่ยอมฟัง” เมลินน้ำตาไหลลงแก้ม เธอยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบา ๆ ครั้งแรกที่เธอกล้าแตะต้องเขาแบบนี้ “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ” เธอกระซิบ “ถ้าความรู้สึกนี้มันใหญ่เกินกว่าจะกดไว้” ตะวันเปิดตาขึ้น มองเธอใกล้จนเกือบจูบ “ผมไม่รู้” เขาตอบเสียงสั่น “แต่ผมรู้ว่าถ้าปล่อยมันไป… มันจะทำลายทุกอย่างที่เรามี” ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น มือยังจับกันแน่น หัวใจเต้นในจังหวะเดียวกัน แต่แล้วตะวันก็ถอยออกช้า ๆ ปล่อยมือเธอ “ผม… จะไปทำงานก่อนนะครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว แล้วลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน เมลินทรุดลงนั่งกับโซฟา กอดตัวเองแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้ว่าคำถามนั้นยังไม่มีคำตอบ แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น มันกำลังจะพาทั้งคู่ไปสู่จุดที่ไม่มีทางหวนกลับ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more