EP5:

916 Words

สองวันหลังจากเหตุการณ์นิ้วบาดและคำพูดที่เกือบหลุดออกมา บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่เริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งคู่พยายามทำตัวปกติ แต่ทุกการสบตา ทุกคำพูดสั้น ๆ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กดทับจนหนักหน่วง เช้าวันนั้น เมลินลงมาชั้นล่างด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เธอไม่ได้นอนหลับทั้งคืน ตะวันยืนทำกาแฟอยู่ที่ครัว หลังตรงตึงราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายใน เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับไปที่แก้วกาแฟ “เช้าแล้วครับ” เสียงเขาสั้นกระชับ ไม่มีรอยยิ้มเหมือนทุกวัน “กาแฟเสร็จแล้ว กินไหม” เมลินพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ… ขอบคุณ” ทั้งคู่นั่งกินอาหารเช้าด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง ตะวันไม่สบตาเธอ เมลินก็เช่นกัน ในใจเธอมีแต่คำถามวนเวียน… ทำไมพี่ถึงหนีจากฉัน? ทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้? หลังอาหารเช้า ตะวันลุกขึ้นเก็บจาน แล้วพูดสั้น ๆ โดยไม่หันมอง “วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกทั้งวัน มีธุระนิดหน่อย เย็นกว่าจะกลับ” เมลินรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกที่คอ “ค่ะ… ระวังตัวด้วยนะคะ” ตะวันพยักหน้ารับ แล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีก เมลินยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ว่าเขากำลังพยายามถอยห่าง… และเธอเองก็เริ่มรู้สึกว่าบางทีการถอยห่างอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุด บ่ายวันนั้น เมลินนั่งเหม่ออยู่ที่โซฟา โทรศัพท์ในมือสั่นเล็กน้อย เธอเปิดแชทกับเพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ชื่อ “ต้น” ผู้ชายที่เคยจีบเธอตอนเรียน แต่เธอไม่เคยตอบรับเพราะตอนนั้นยังไม่พร้อม **เมลิน:** ต้นว่างไหมวันนี้? อยากชวนไปกินข้าวด้วยกัน ข้อความส่งออกไปแล้ว เธอกดล็อกหน้าจอทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิดและหวังลึก ๆ ว่า… บางทีถ้าได้เจอคนอื่น ฉันอาจจะลืมความรู้สึกนี้ได้ ต้นตอบกลับเกือบจะทันที **ต้น:** ว่างมากเลย! เย็นนี้เจอกันที่ร้านเก่าที่เคยไปด้วยกันได้ไหม เมลินยิ้มเศร้า ๆ แล้วตอบตกลง ด้านตะวัน เขาขับรถออกไปนอกเมืองโดยไม่มีจุดหมายแน่นอน สุดท้ายเขาจอดรถที่คาเฟ่เล็ก ๆ ริมทาง แล้วนั่งมองโทรศัพท์อยู่นาน เขาคิดถึงเมลิน คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงน้ำตาที่คลอเมื่อคืนก่อน แล้วเขาก็เปิดแชทเก่ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรู้จักสมัยทำงาน ชื่อ “แพร” เพื่อนร่วมงานเก่าที่เคยสนิทกันมาก่อน **ตะวัน:** แพร ว่างไหมเย็นนี้? อยากชวนไปกินข้าวคุยกันสักหน่อย แพรตอบกลับเร็วมาก **แพร:** ว่างค่ะ! คิดถึงพี่ตะวันมากเลยนะ มาเจอกันที่ร้านอาหารเก่าที่เคยไปด้วยกันได้ไหม ตะวันถอนหายใจยาว แล้วตอบตกลง ในใจเขาคิดว่า… บางทีถ้าได้เจอคนอื่น ฉันอาจจะลืมความรู้สึกที่ไม่ควรมีต่อเมลินได้ เย็นวันนั้น เมลินแต่งตัวสวยขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกระโปรงยาว เธอมองตัวเองในกระจกแล้วพึมพำ “แค่ออกไปกินข้าว… ไม่ได้หมายความว่าฉันจะลืมเขาได้ง่าย ๆ หรอก” เธอออกจากบ้าน ขับรถไปยังร้านอาหารที่เคยไปกับเพื่อนสมัยเรียน ในเวลาเดียวกัน ตะวันขับรถไปยังร้านอาหารเก่าที่เขาเคยไปกับแพร เขามองนาฬิกา คิดถึงเมลินที่อยู่คนเดียวในบ้าน แล้วถอนหายใจหนักหน่วง เมลินถึงร้านก่อน เธอนั่งรอต้นอยู่ไม่นาน ต้นเดินเข้ามายิ้มกว้าง ดูดีเหมือนเดิม หล่อและเป็นกันเอง “เมลิน! นานมากเลยนะที่ไม่ได้เจอ” เขายิ้มแล้วนั่งลงตรงข้าม เมลินยิ้มตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า เธอพยายามคุย พยายามหัวเราะ แต่ทุกครั้งที่ต้นพูดอะไร เธอกลับนึกถึงเสียงของตะวัน นึกถึงรอยยิ้มของเขา ด้านตะวัน เขานั่งคุยกับแพรที่โต๊ะในร้านอาหารเก่า แพรยังสวยเหมือนเดิม พูดคุยสนุกสนาน แต่ตะวันกลับฟังไม่รู้เรื่อง เขายิ้มให้เธอ แต่ในหัวมีแต่ภาพเมลินที่นั่งเหงา ๆ ที่ระเบียงบ้าน ทั้งคู่ต่างนั่งกินข้าวกับคนอื่น แต่ในใจต่างคนต่างคิดถึงกัน ต่างคนต่างพยายามหนีจากความรู้สึกที่ถูกห้าม แต่ยิ่งหนี ยิ่งรู้ว่ามันหนีไม่พ้น เมลินขอตัวกลับก่อนเวลา เธอขับรถกลับบ้านด้วยน้ำตาที่คลอ เมื่อเปิดประตูบ้าน เธอพบว่าตะวันยังไม่กลับ เธอนั่งลงที่โซฟา กอดเข่าตัวเองแน่น แล้วกระซิบกับตัวเอง “ฉันทำไม่ได้… ฉันยังรักเขาอยู่” ในเวลาเดียวกัน ตะวันขอตัวจากแพร แล้วขับรถกลับบ้าน ระหว่างทาง เขาจอดรถข้างทางแล้วกำพวงมาลัยแน่น น้ำตาไหลลงแก้มโดยไม่รู้ตัว “ตะวัน… เธอหนีไม่ได้แล้วล่ะ” ทั้งคู่ต่างกลับมาบ้านในเวลาใกล้เคียงกัน แต่ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ความเงียบในบ้านคืนนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม เพราะต่างคนต่างรู้แล้วว่า… การหาคนอื่นมาลืมกัน มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more