EP11:

833 Words

หลังจากวันนั้นที่เมลินยอมรับคำขอเป็นแฟนของโอม บ้านหลังใหญ่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เมลินเริ่มกลับบ้านดึกบ่อยขึ้น บางวันก็ไม่กลับเลย เพราะไปนอนค้างบ้านโอมหรือไปเที่ยวด้วยกัน เธอยิ้มบ่อยขึ้น หัวเราะดังขึ้น และดูมีความสุขจริง ๆ แต่ตะวัน… เขายิ่งเงียบลงทุกวัน เขายังคงรอเธอกลับบ้านทุกคืน แต่ไม่เคยถามอะไรลึกซึ้งอีก แค่ยิ้มฝืน ๆ แล้วพูดว่า “กลับมาปลอดภัยนะครับ” จนกระทั่งวันหนึ่ง แพรกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การมาแบบสุภาพ เธอมาหาตะวันที่บริษัทเก่าในช่วงพักกลางวัน โดยไม่นัดหมาย ตะวันเห็นเธอเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา แล้วชะงักทันที “แพร… ฉันบอกแล้วว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” เขาพูดเสียงต่ำ สายตาเย็นชา แพรยิ้มมุมปาก แล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ บนหน้าจอเป็นรูปถ่ายเบลอ ๆ แต่ชัดพอที่จะเห็น ภาพตะวันกับนุ่น ในห้องโรงแรม คืนที่เขาเมาและทำผิดพลาด ภาพนั้นถูกถ่ายจากมุมที่แพรรู้วิธีได้มา… คงจากนุ่นเองที่แพรติดต่อได้ “ฉันรู้หมดแล้วค่ะ” แพรพูดเสียงนุ่มแต่แหลมคม “รู้ว่าคุณเมาแล้วไปนอนกับเด็กสาวในผับคืนนั้น รู้ว่าคุณรู้สึกผิดจนแทบจะตายคามือตัวเอง” ตะวันตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด “คุณได้ภาพนี้มาจากไหน” “ไม่สำคัญหรอกค่ะ” แพรยิ้มเย็น “ที่สำคัญคือ… ถ้าภาพนี้หลุดไปถึงมือเมลิน เธอจะคิดยังไงนะคะ กับพ่อเลี้ยงที่เธอเคยรัก เคยใกล้ชิด แต่สุดท้ายกลับไปนอนกับคนอื่นแบบไม่คิดอะไร” ตะวันกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาว “คุณต้องการอะไร” แพรก้าวเข้าไปใกล้ มองตรงเข้าไปในตาเขา “ฉันต้องการให้คุณกลับมาคบกับฉัน… อย่างเป็นทางการ อย่างที่เคยเป็น ถ้าคุณยอม ภาพนี้จะถูกลบ และฉันจะไม่ให้ใครเห็นอีก แต่ถ้าคุณปฏิเสธ… ฉันจะส่งให้เมลินเห็นเอง พร้อมกับบอกเธอว่าคุณไม่เคยรักเธอจริง ๆ เลย แค่หลอกใช้ความรู้สึกของเด็กสาวคนหนึ่ง” ตะวันหลับตาลงช้า ๆ หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกบีบ เขาไม่ต้องการให้เมลินรู้ ไม่ใช่เพราะกลัวเธอเกลียด แต่เพราะเขาไม่อยากให้เธอเสียใจอีก ไม่อยากให้เธอเห็นด้านที่ต่ำชั้นที่สุดของเขา “ให้เวลาฉันคิดก่อน” เขาพูดเสียงแหบ แพรยิ้มอย่างผู้ชนะ “ได้เลยค่ะ… แต่ฉันจะไม่รอนานนะตะวัน ฉันรอคุณมานานพอแล้ว” แพรเดินจากไป ทิ้งความเงียบและความกลัวไว้ให้ตะวัน คืนนั้น ตะวันกลับบ้านด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เมลินกลับมาพร้อมกันพอดี เธอถือถุงของขวัญเล็ก ๆ ที่โอมซื้อให้ เป็นสร้อยข้อมือเรียบ ๆ แต่สวยงาม เมลินเห็นตะวันนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แล้วยิ้มให้เขา “วันนี้หนูได้ของขวัญจากโอมค่ะ สวยไหมคะ” ตะวันมองสร้อยข้อมือนั้น แล้วพยักหน้า “สวยครับ… เหมาะกับคุณมาก” เมลินยิ้มกว้าง แล้วเดินมานั่งข้างเขา “พี่ตะวัน… วันนี้พี่ดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า” ตะวันส่ายหน้า ยิ้มฝืน ๆ “ไม่มีอะไรครับ… แค่เหนื่อย” เมลินมองเขานิ่ง แล้วพูดต่อ “หนูดีใจนะคะที่พี่ดูแลตัวเองดี… และหนูก็ดีใจที่ตอนนี้หนูมีโอมแล้ว เขาดูแลหนูดีมากเลยค่ะ” ตะวันพยักหน้า แต่ในใจเขารู้สึกเหมือนถูกแทงซ้ำ ๆ เขามองเมลินที่ยิ้มสดใส แล้วคิดในใจ “ถ้าเธอรู้ว่าฉันทำอะไรลงไป… เธอจะยังยิ้มแบบนี้ได้อีกไหม” เมลินลุกขึ้น เดินขึ้นบันไดไปห้อง แต่ก่อนเข้าห้อง เธอหันกลับมามองตะวันอีกครั้ง แล้วเห็นเขานั่งก้มหน้า กุมหน้าผากด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เมลินรู้สึกเจ็บที่อกโดยไม่รู้ตัว เธอเสียใจที่เห็นเขาดูอ่อนล้าแบบนี้ แต่ในใจเธอก็บอกตัวเองว่า… “ดีแล้วล่ะ ที่หนูมีโอมแล้ว พี่ตะวันก็ควรมีชีวิตของพี่เองเหมือนกัน” เธอปิดประตูห้อง แล้วกอดตัวเองแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา “หนูเลือกทางที่ถูกแล้วใช่ไหม… ที่เดินจากพี่ไป” ส่วนตะวัน นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นจนดึกดื่น เขาคิดถึงคำขู่ของแพร คิดถึงภาพนั้น คิดถึงเมลินที่ตอนนี้มีแฟนแล้ว และคิดถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ทำลายทุกอย่าง เขารู้แล้วว่า… เขากำลังจะต้องเลือก ระหว่างปกป้องความลับ เพื่อไม่ให้เมลินเจ็บ หรือยอมรับความจริง และปล่อยให้ทุกอย่างพังทลาย ♥

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more