สองสัปดาห์ผ่านไปตั้งแต่ตะวันจากไปทำงานต่างจังหวัด
บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าเบา ๆ และกลิ่นกาแฟตอนเช้า ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า
เมลินยังคงใช้ชีวิตประจำวันเหมือนเดิม
ตื่นเช้า แต่งตัวไปทำงาน กลับบ้านดึกกับโอม
แต่ทุกครั้งที่เปิดประตูบ้าน เธอจะแอบมองไปที่โซฟาห้องนั่งเล่นโดยไม่รู้ตัว
คาดหวังเล็ก ๆ ว่าอาจจะเห็นตะวันนั่งรออยู่เหมือนเคย
แต่ที่นั่นว่างเปล่าเสมอ
มีเพียงโน้ตแผ่นเก่าที่เธอเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง
แผ่นนั้นเธออ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามดึก เมื่อโอมหลับไปแล้ว
วันนี้เป็นวันหยุดเสาร์
โอมชวนเธอไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารริมแม่น้ำ
ร้านบรรยากาศดี แสงแดดอ่อน ๆ สาดลงมา โอมจับมือเธอแน่น ยิ้มกว้างตลอดเวลา
“เมลิน เธอดูเหม่อ ๆ นะวันนี้ เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงอ่อนโยน ขณะที่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ
เมลินสะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบส่ายหน้า
“เปล่าค่ะ…
