บ่ายวันเสาร์ที่อากาศร้อนอบอ้าว
เมลินนั่งอยู่ที่คาเฟ่เล็ก ๆ ริมถนนย่านทองหล่อ
เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น ผมมัดหางม้าแบบไม่ตั้งใจ
ตรงข้ามเธอคือแพร เพื่อนสนิทที่รู้จักเธอทุกมุมของชีวิต
แพรสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายดอกไม้ ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อน ยังคงดูสดใสเหมือนเดิม
ทั้งคู่สั่งลาเต้เย็นคนละแก้ว แล้วนั่งเงียบกันครู่หนึ่ง
แพรเป็นคนเริ่มก่อน
“เล่าเลยสิ” แพรพูดเสียงนุ่ม แต่สายตาจับจ้องเมลินไม่วาง “ฉันเห็นหน้าเธอแล้วรู้เลยว่ามีเรื่องหนัก ๆ
เธอไม่ได้โทรเรียกฉันมาคุยเล่น ๆ แน่”
เมลินก้มหน้ามองแก้วกาแฟ นิ้ววนไปวนมาบนขอบแก้ว
“แพร… ฉันสับสนมากเลย” เธอเริ่มต้นเสียงสั่นเล็กน้อย “ฉันคิดว่าฉันรักโอมแล้วนะ
เขาดีมาก ดูแลฉันทุกอย่าง ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย
แต่ทุกครั้งที่เขาจูบฉัน ทุกครั้งที่เขากอดฉัน
ฉันกลับนึกถึง… พี่ตะวัน”
แพรนิ่งฟัง ไม่ขัดจังหวะ
เมลินสูดหายใจล
