เช้าวันจันทร์ที่เมฆครึ้มหนาทั่วฟ้า
ตะวันขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ ตั้งแต่ตีสี่
เขาไม่ได้นอนทั้งคืน
นั่งมองเพดานห้องคอนโดต่างจังหวัดนานจนใกล้สว่าง
ภาพเมลินยังคงวนเวียนในหัว
ภาพเธอยิ้ม ภาพเธอร้องไห้ ภาพเธอกอดโอม
ทุกภาพมันเจ็บเหมือนกันหมด
เมื่อรถเข้าสู่เขตกรุงเทพฯ เขาไม่ได้ขับตรงไปที่บ้านหลังใหญ่
เขาขับไปที่สำนักงานทนายก่อน
ทนายรออยู่แล้ว พร้อมเอกสารกองโตวางบนโต๊ะ
“คุณตะวันครับ เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่คิด” ทนายพูดเสียงจริงจัง “ญาติสายรองอ้างว่าพินัยกรรมของศิรินมีจุดบกพร่อง
และมีการเซ็นสัญญาค้ำประกันหนี้เก่า ๆ ของพ่อคุณที่ยังไม่ชำระ
ถ้าเราไม่เคลียร์ภายในสัปดาห์นี้ ศาลอาจสั่งยึดบ้านและหุ้นบริษัทบางส่วน
คุณต้องเซ็นเอกสารยืนยันสิทธิ์ และ… ต้องให้เมลินเซ็นด้วย เพราะเธอเป็นทายาทโดยตรง”
ตะวันนิ่งฟัง
หัวใจหนักอึ้ง
“ผมเข้าใจครับ” เขาตอบเสียงเรียบ “ผมจะจัดการเอง”
