บทนำ
751 Words
14ปีที่แล้ว
โลกของฉันที่ไม่มีน้ำเพชรมันมืดมนมากเหลือเกิน ฉันไม่อาจอุ้มลูกเพียงลำพังเพื่อเผชิญปัญหาเพียงผู้เดียวได้ แขนขาของฉันมันหมดเรี่ยวแรง กำลังใจที่มีมันเริ่มหดหายลงไปเรื่อยๆ ฉันมองหน้าลูกสาวด้วยความเศร้าหมองและทุกข์ทรมาน ฉันทำให้อันดามันพบเจอกับโชคร้ายมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว หากลูกของฉันอยู่กับนายจะต้องปลอดภัยแน่ฉันเชื่ออย่างนั้น เชื่อว่านายจะรักและดูแลอันดามันได้ดีกว่าฉัน
นิโคลัสได้โปรดเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรารับอันดามันตัวน้อยของฉันไปดูแลด้วยเถิด
......ชินอิจิ เรียว
ชายหนุ่มไล่ตาอ่านข้อความของเพื่อนรุ่นพี่มากกว่าสิบรอบ ชินอิจิคิดสั้นนักโดยไม่ถามความเห็นจากผู้ใดด่วนตัดสิ้นใจปลิดชีวิตตัวเองไปเสียก่อนแล้วปล่อยลูกสาวตัวน้อยให้อยู่เพียงลำพังบนโลก นิโคลัสทราบข่าวจากพ่อบ้านของชินอิจิเขาจึงได้รีบเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่
มาพบร่างไร้วิญญาณของเพื่อนรุ่นพี่พร้อมด้วยจดหมายสั่งเสียและเด็กผู้หญิงตัวน้อยแสนน่ารัก
‘พี่ทิ้งลูกสาวแสนน่ารักและเปราะบางแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ?’
ชายหนุ่มครุ่นคิดถามถึงคนบนฟ้าในใจแต่เขาก็ไม่ได้คำตอบนั่นหรอก
“ผมจะรับอันดามันไปดูแลคุณไม่ต้องเป็นห่วง”
สิ่งที่นิโคลัสพูดออกมาทำให้หนูน้อยต้องขยับตัวไปหลบอยู่ข้างหลังพ่อบ้าน อันดามันไม่อยากจากที่นี่และพ่อของเธอก็อยู่ที่นี่ถึงแม้จะจากไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับมา
“คุณหนูคงยังไม่ชินน่ะครับ”
“มาหาฉันอันดามัน”
นิโคลัสไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของพ่อบ้าน ชายหนุ่มมองตรงไปยังร่างเล็กแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่เขามักทำประจำกับลูกน้องใต้บังคับบัญชา หนูน้อยตัวสั่นหวาดกลัวเงยหน้าถามความเห็นพ่อบ้านและเมื่อพ่อบ้านยิ้มให้พร้อมพยักหน้าหนูน้อยจึงค่อยๆ ก้าวออกมาแล้วเดินไปหาร่างสูงช้าๆ
“ไม่ต้องกลัวฉันไม่ใช่คนใจร้าย”
เขาจับสังเกตได้ว่าหนูน้อยหวาดกลัวจึงเบาน้ำเสียงให้อ่อนลงพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าร่างเล็ก หนูน้อยอันดามันในวัยหกขวบเบ้หน้าจากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาดังลั่น นิโคลัสตกใจไม่น้อยรีบสวมกอดร่างเล็กไว้ทันที เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้หนูน้อยหวาดกลัวเพียงแต่เขาเป็นผู้ชายแข็งกระด้างไม่เคยอ่อนโยนกับใครเลยสักครั้งจึงทำตัวไม่ถูก
“ไม่ร้องนะฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้หนูหวาดกลัว”
“ฮือๆ ฮือๆ อันดา ฮือๆ อันดา....คิดถึงปาป๊า”
“ฉันรู้และหนูยังมีฉันที่จะทำหน้าที่แทนปาป๊าของหนู ไม่ต้องร้องนะฉันจะไม่ปล่อยให้หนูโดดเดี่ยว”
ฝ่ามือหนาที่ไม่เคยปลอบใครกำลังเลื่อนไปวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบแผ่วเบา นิโคลัสทำไปตามสัญชาตญาณโดยี่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาต้องการให้หนูน้อยอันดามันหยุดร้องงอแง นิโคลัสกวาดตามองใบหน้าที่น่ารักน่ารักอีกมุมก็ดูงดงาม อันดามันดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องราคาแพง เธอเปราะบางและดูน่าทะนุถนอม
นิ้วมือหนาเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มป่องจากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากแตะลงบนแก้มเปื้อนคราบน้ำตาแผ่วเบา เขาต้องการปลอบประโลมความเศร้าและความเจ็บปวดที่หนูน้อยอันดาได้รับ
“จะรักหนูใช่ไหมคะ”
เสียงสะอื้นไห้ถามนิโคลัสชะงักไปครู่หนึ่งแต่เขาก็ไม่ทำให้หนูน้อยต้องรอนานให้คำตอบแก่เธอรวดเร็ว
“รักฉันจะรักหนูให้มากเหมือนที่ปาป๊าของหนูรักหนู”
“จะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม”
“ปาป๊าของหนูไว้วางใจให้ฉันดูแลฉันไม่มีทางทอดทิ้งหนูเด็ดขาด”
“สัญญาได้ไหมคะ”
หนูน้อยถามอีกครั้งพร้อมชูนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อให้ชายหนุ่มทำสัญญากับนิ้วก้อยของตัวเอง
“สัญญาครับ”
นิ้วก้อยหนาพันเกี่ยวนิ้วก้อยเล็กรวดเร็วเขาไม่จำเป็นต้องคิดมากเพราะเขาต้องทำมันอยู่แล้วและเขาก็ให้คำมั่นสัญญาแก่คนบนฟ้าและตัวเองว่าเขาจะดูแลหนูน้อยอันดามันให้ดีที่สุดกับความไว้วางใจที่เพื่อนรุ่นพี่มีให้แก่เขา
- Writer
- chap_listContents
- likeADD