บทที่1
2106 Words
“ปาป๊าบอกกับอันดาว่าจะกลับวันนี้ไม่ใช่เหรอคะหรือปาป๊าลืมไปแล้วคะ” สาวน้อยวัยใสกรอกเสียงเล็กเสียงน้อยลงใบโทรศัพท์มือถือทวงถามถึงคำพูดเมื่อหลายวันก่อนที่ปาป๊าสุดหล่อได้พูดได้กับเธอ
“ปาป๊าไม่ได้ลืมครับ”
คนปลายสายตอบปกติแล้วเขาจะเย็นชาและแข็งกระด้างเมื่อพูดคุยกับผู้อื่น แต่กับลูกบุญธรรมของเขาอย่างอันดามันนั้นนิโคลัสไม่อาจใช้วาจาและการกระทำที่แข็งกระด้างได้ เขาเป็นห่วงความรู้สึกของเธอมากที่สุดแต่กระนั้นก็ยังคงทำอะไรขัดใจลูกสาวตามประสาชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์
“ไม่ได้ลืมแต่กว่าจะโทรมาบอกอันดาก็ดึกดื่นปล่อยให้อันดานั่งรอเก้อ”
“ปาป๊าขอโทษครับ อันดาไม่งอนปาป๊านะครับ กลับไปปาป๊าจะซื้อของขวัญชิ้นใหญ่ปลอบใจอันดาหรืออันดาอยากได้อะไรปาป๊าจะตามใจอันดาทุกอย่างเลยดีไหมครับ”
สาวน้อยได้ฟังข้อเสนอของปาป๊าก็ต้องถอนหายใจเฮือก เป็นแบบนี้เสมอเมื่อนิโคลัสทำอะไรผิดและต้องการเอาใจเขามักจะซื้อของขวัญมีค่าเพื่อลบล้างความผิดของเขา ไม่ใช่ว่าสาวน้อยไม่ชอบ เพียงแต่เธอได้มันจนเบื่อแล้วและเธอก็มีของสวยงามมากมายจนไม่อยากได้อะไร นอกจากการทำตามคำพูดและคำขอโทษที่มาจากใจจริงไม่ใช่พูดเพื่อให้สถานการณ์คลี่คลายไปวันๆ เหมือนที่ปาป๊าสุดหล่อของเธอชอบทำ
นิโคลัส อีเมอร์สัน เป็นพ่อบุญธรรมของอันดามันแต่ความรักความเอาใจใส่ไม่ต่างจากบิดาแท้จริงเลยสักนิด นิโคลัสรักและหวงอันดามันมากเช่นเดียวกันกับอันดามันที่รักและก็หวงนิโคลัสมากเหมือนกัน ทว่ามันมีเรื่องที่เป็นปัญหากับสาวน้อยอยู่หนึ่งอย่าง สาวน้อยคิดว่ามันไม่ยุติธรรมนัก เมื่อปาป๊าสุดหล่อของเธอหวงเธอกับผู้ชายทุกคนหรือแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันทว่าพอสาวน้อยทำแบบเดียวกันกับเขาบ้างกลับไม่ได้
นิโคลัสไม่เคยขาดแคลนหญิงงามข้างกาย อันดามันรู้ดีและเธอไม่เคยชอบใจเลยสักครั้งเดียวไม่ว่าเขาจะควงกับใครดีเลิศเลอมากแค่ไหน อันดารู้สึกเหมือนถูกคนมาแย่งความรัก นิโคลัสให้สัญญาว่าจะรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด อันดามันก็เชื่อแบบนั้นจนเมื่อเธอเติบโตขึ้นพอที่จะรู้ว่าไม่มีคำว่าเสมอไปหรือตลอดไป
สักวันหนึ่งนิโคลัสจะต้องแต่งงานและเขาก็จะมีลูกที่เกิดจากสายเลือดของเขาและอันดาก็จะหมดความหมาย สาวน้อยคิดกาลไกลและเธอยอมรับสถานะภาพของตัวเองไม่ได้หากวันนั้นมาถึง แค่คิดมันก็เจ็บร้าวระบมในอกไปหมด สาวน้อยน้ำตาคลอเบ้าเธอพยายามสูดหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจตัวเองกลับคืนมา
“ทำไมอันดาเงียบไปครับลูกเป็นอะไรหรือเปล่า”
คนทางปลายสายเริ่มร้อนใจเมื่อลูกสาวเงียบ แต่ไม่นานอันดามันก็ตอบกลับมาเพื่อยืนยันการมีตัวตนว่าเธอไม่ได้หายไปไหนและยังคงอยู่ในสาย เพียงแต่เขาไม่อาจรู้ได้ว่าตอนนี้ ลูกสาวของเขากำลังเศร้าใจมากก็เท่านั้นเอง
“อันดามันแค่รู้สึกง่วงน่ะคะ”
“ปาป๊าขอโทษนะครับที่ไม่ได้กลับไปตามกำหนดอย่างที่ได้บอกไว้”
นิโคลัสรู้สึกผิดมากนอกจากเขาจะมีงานสำคัญต่อแล้วเขาก็ยังมีนัดกับสองสาวสวยที่บัดนี้ยืนเปลือยอยู่ตรงหน้าเขา นิโคลัสรู้ว่าลูกสาวไม่ชอบให้เขาเจาะแจ๊ะกับผู้หญิงแต่เขาก็เป็นผู้ชายและไม่อาจหักห้ามอารมณ์ความต้องการของตนเองได้ นิโคลัสมักทำลับหลังแบบลับๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีข่าวหลุดออกไปอยู่ดี
นั่นเพราะผู้หญิงที่เขาควงเป็นที่จับจ้องของสื่อมันเลยควบคุมยาก
“ไม่เป็นไรค่ะ ปาป๊าบอกเองนี่คะว่าจะมีของขวัญปลอบใจและจะตามใจอันดาทุกอย่าง”
แม้เธอจะพูดแบบนั้นแต่น้ำเสียงกลับไม่ได้ยินดีกับข้อเสนอของเขาเลยสักนิด นิโคลัสใจหายวาบ เขายกมือไล่สองสาวออกไปข้างนอกก่อนเพราะตอนนี้สถานการณ์ของเขากับอันดามันไม่ปกติซะแล้ว และนั่นก็ทำให้อารมณ์ดิบของเขามันมอดดับลงไปด้วย
“ปาป๊าบินกลับคืนนี้ดีไหมครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ปาป๊าทำธุระของปาป๊าต่อเถอะคะ มันสำคัญมากนี่คะ”
นิโคลัสกำลังถูกลูกสาวตัวน้อยตัดพ้อและประชดประชัน
“ปาป๊าขอโทษครับ อันดาอยากให้ปาป๊าทำอะไรหรือยากได้อะไรบอกปาป๊ามาได้เลยนะครับ ปาป๊าจะหามาให้หนูทุกอย่างแต่อันดาต้องหายโกรธปาป๊านะครับ”
“อันที่จริงอันดาก็อยากให้ปาป๊ากลับนะคะ แต่ในเมื่อปาป๊าไม่กลับและยื่นข้อเสนอให้อันดา อันดาก็รับมันไว้และอันดาอยากให้ปาป๊าหาแฟนให้อันดาค่ะ อันดาอยากมีแฟนเพราะอันดารู้สึกขาดแคลนความรัก หวังว่าปาป๊าจะทำตามคำพูดนะคะ อันดาขอวางสายนะคะฝันดีค่ะ”
สายถูกตัดไปแล้ว ทางด้านนิโคลัสถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เลือดลมไหลเวียนมายังใบหน้าตอนนี้มันร้อนผ่าวไปหมด เมื่อลูกสาวสุดที่รักพูดแบบนี้ใครกันจะข่มตาหลับฝันดีและนั่งอยู่เฉยได้
ไม่มีใครเป็นที่หนึ่งนอกจากอันดามัน นิโคลัสถึงแม้จะชอบทำผิดแต่เขาห่วงความรู้สึกของอันดามันมากที่สุด และไม่ว่างานมันจะสำคัญมากแค่ไหนก็ไม่อาจเทียบเท่ากับความรู้สึกของลูกสาวของเขาได้
“ปาป๊าไม่มีวันยอมให้อันดามีแฟนหรอก!”
นิโคลัสยกเลิกนัดคุยงานในคืนนั้นแล้วบินกลับแคริฟอร์เนียในทันที
นิโคลัสไม่อาจเพิกเฉยต่อคำพูดของอันดามันได้ เขาเลี้ยงอันดามันมาอย่างตามใจและเขารู้จักนิสัยของอันดามันดี ลูกสาวบุญธรรมสุดที่รักของเขาเป็นคนอยากได้อะไรต้องได้ถ้าไม่ได้ก็จะงอแงหรือในบางครั้งก็อาจจะวีนเหวี่ยงใส่เขา และอันดามันก็ไม่ปลื้มกับการไม่รับผิดชอบต่อคำพูดเป็นที่สุด
นิสัยของอันดามันดูเหมือนคุณหนูร้ายขี้วีนแต่จริงๆ แล้วหากไม่มีใครขัดใจอันดามันจะน่ารักและพูดจาดีมาก เรียกได้ว่าจากหน้ามือเป็นหลังมือเชียวล่ะ นิโคลัสไม่ได้คิดว่าเขาเลี้ยงลูกสาวตามใจแบบผิดๆ เพราะสิ่งที่เขาทำเขาคิดว่ามันคือความถูกต้องและเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับอันดามัน
“อันดาล่ะ”
“คุณหนูออกไปได้สักครู่แล้วค่ะ”
“ไปไหน”
เกินความร้อนอกร้อนใจไม่อาจนั่งลงบนโซฟาหรูได้เมื่อทราบว่าลูกสาวสุดที่รักไม่อยู่บ้าน แบบนี้ไม่ดีนักและเมื่อลูกสาวสุดที่รักงอนหนีหน้าไปอย่างนี้มันเป็นเรื่องที่ยากที่ไม่ยากหากเขาจะตามตัวอันดามันพบแต่มันอาจต้องใช่เวลาสักหน่อย นั่นเพราะบอดิการ์ดที่เขาให้ติดตามอันดามันพวกรักและเคารพเจ้านายมาก แม้ว่าเจ้าพวกนั้นจะรับเงินเดือนมาจากเขาก็ตามแต่คนที่สามารถออกคำสั่งได้คืออันดามันเพียงผู้เดียว
หากอันดามันโกรธเขาเจ้าพวกนั้นก็จะบึ้งตึงใส่เขาด้วยเป็นเรื่องบ้าบอมาก นิโคลัสไม่อาจเรียกเจ้าบอดิการ์ดห้าคนที่ติดตามอันดามันมาสั่งสอนได้ เพราะพวกมันมีเกาะป้องกันที่เรียกว่าอันดามันคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ เจ้าพวกนั้นมันหัวหมอที่รู้ว่านิโคลัสไม่กล้าหือกับลูกสาวสุดสวย
“คุณหนูไม่ยอมบอกค่ะ”
“ไม่บอกแล้วปล่อยไปได้ยังไง”
“ดิฉันไม่กล้าขัดใจคุณหนูค่ะ”
“เธอไปให้พ้นหน้าฉันเลย มาคัสส่งคนไปตามหาอันดากับเจ้าพวกบอดิการ์ดกบฏนั่นให้เร็วที่สุด ฉันให้เวลาทำงานไม่เกินสามชั่วโมงจะต้องเห็นหน้าอันดาและเจ้าพวกบ้านั่น”
“ครับนายท่าน”
มาคัสผู้ที่เปรียบดั่งมือขวาของนิโคลัสน้อมรับคำสั่งก่อนจะไปดำเนินงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย นิโคลัสขึ้นไปชั้นบนชายหนุ่มต้องการน้ำเย็นชำระกายที่ร้อนคุกรุ่นดังเปลวไฟนี้
“คุณหนูครับสายรายงานมาว่านายท่านกลับมาแล้วครับและกำลังโมโหมาก”
อันดามันพยักหน้าเข้าใจรายงานจากบอดิการ์ดคนสนิท ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอคาดการณ์เอาไว้และอีกไม่นานคนของนิโคลัสจะตามหาที่อยู่ของอันดามันเจอ
“อีกหน่อยคงจะขนกันมาเป็นขบวน”
“คุณหนูจะหนีไหมครับ”
หัวหน้าบอดิการ์ดเอ่ยถามและอันดามันก็ส่ายหน้า เธอถอนตามองไปยังทะเลสาบจำลองในสวนสาธารณะ หนีไปก็เท่านั้นเพราะปาป๊าของเธอเขามีข้าทาสบริวารที่เก่งกาจเรื่องการตามหาเธอมาก อันดามันต้องการสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดก่อนที่เธอจะไปเผชิญหน้ากับปาป๊าสุดหล่อของเธอ
“เรารอพวกเขาอยู่ที่นี่ล่ะคะยังไงพวกเขาก็ตามเจออยู่ดี”
และมันก็เป็นจริงอย่างที่เธอว่านั่นแหละ เพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเศษคนของนิโคลัสก็ขนกันมาเป็นขบวนมากกว่ายี่สิบคนพร้อมอาวุธครบครั้นราวกับจะขนกันมาทำสงคราม สาวน้อยลุกขึ้นจากม้านั่งแล้วเดินเพื่อมุ่งตรงไปยังรถของเธอแต่มีร่างสูงของมาคัสมาขว้างเอาไว้ก่อนจึงทำให้เธอหยุดชะงัก
“เชิญคุณหนูมากับผมครับ”
“ฉันไม่หนีหรอก”
สาวน้อยพูดโดยไม่มองหน้ามาคัสก่อนจะเดินผ่านร่างสูงแล้วเข้าไปนั่งที่รถของเธอที่บอดิการ์ดเตรียมไว้ให้โดยปฏิเสธการไปกับมาคัส อันดามันเป็นคนเอาแต่ใจและใครก็ขัดใจเธอไม่ได้ แต่เธอเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ มาคัสจึงวางใจแล้วเขาก็ขับรถตามหลังคอยดูแลความปลอดภัยห่างๆ
“ไปไหนมาอันดาปาป๊าเป็นห่วงหนูแทบแย่รู้ไหม”
“ไหนแฟนของอันดาล่ะคะปาป๊าหามาให้อันดาหรือเปล่า”
สาวน้อยถามพร้อมทำทีชะเง้อคอมองซ้ายขวากวาดสายตามองหาแฟนหนุ่มของเธอ แต่ก็ไม่พบ สาวน้อยเลื่อนตามองยังปาป๊าสุดหล่อที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มไม่สู้ดีนัก
“โธ่....ฮันดาลูกรักให้อภัยปาป๊านะครับ นี่ปาป๊าก็รีบบินมาหาหนูเลยนะครับถึงแม้มันอาจจะช้ากว่ากำหนดก็เถอะ”
“ปาป๊าผิดกับพูดกับอันดานี่คะ”
นิโคลัสพับเก็บความร้อนและความโกรธลงอย่างกะทันหันตอนนี้ใบหน้าของเขามันเจื่อนมาก นิโคลัสเห็นดวงตากลมโตของลูกสาวสุดสวยกำลังตัดพ้อเขาอยู่ทั้งยังจ้องมองเขาอย่างผิดหวัง
“ปาป๊าขอโทษแต่ปาป๊าให้หนูมีแฟนไม่ได้”
“แล้วรับปากจะทำตามใจอันดาทุกอย่างทำไมคะหรือรีบพูดเพื่อตัดรำคาญเพราะมีสิ่งที่สำคัญมากกว่าให้รีบทำ”
“มันไม่ใช่แบบนั้นอันดากำลังเข้าใจปาป๊าผิดนะครับ”
“นางแบบชื่อดังสองคนที่ขึ้นห้องกับปาป๊าเมื่อคืนเป็นคำตอบของทุกอย่างค่ะ ปาป๊าโกหกอันดา ปาป๊าจะปฏิเสธอะไรก็ได้แต่ปาป๊าปฏิเสธความจริงที่อันดาเห็นไม่ได้หรอกนะคะ”
“อันดา”
“ถ้าปาป๊าลำบากใจที่จะหาแฟนให้อันดาก็ไม่เป็นไรค่ะ อันดามีความสามารถมากพอที่จะหาเองได้”
สาวน้อยพูดแม้ดวงตาจะคลอด้วยม่านน้ำใสแต่เธอก็แกร่งที่จะไม่เผยความอ่อนแอออกมามากกว่านั้น หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสูงมองสบตาคมกริบของนิโคลัสไม่ละห่าง นิโคลัสเถียงไม่ออกอันดาคงจะเห็นจากข่าวที่มันเล็ดลอดออกมาโดยที่เขาก็ไม่อาจหักห้ามมันได้
“อย่าทำแบบนี้กับปาป๊านะครับอันดาปาป๊าให้หนูมีแฟนไม่ได้อันดาก็รู้ว่าปาป๊าหวงและรักอันดามากแค่ไหน”
“แล้วทำไมปาป๊าถึงไม่รู้ว่าอันดาเองก็หวงและรักปาป๊ามากเหมือนกัน”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD