บทที่2

1506 Words

“ปาป๊ารู้ว่าหนูหวงและรักปาป๊ามาก” “แต่ปาป๊าก็ยังทำตัวเหมือนคนขาดความรักไม่เคยเพียงพอ” “มันไม่ใช่ความรักหนูก็รู้ปาป๊าก็มีอารมณ์ของผู้ชาย” นิโคลัสต้องการเพียงเรื่องทางกายเพื่อบรรเทาอารมณ์ดิบเถื่อนตามสัญชาตญาณชายเท่านั้น เรื่องหัวใจกับความรักเขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวกับผู้หญิงคนไหน อันดามันคือคนที่นิโคลัสใช้หัวใจรักอย่างแท้จริง “อันดาก็เป็นผู้หญิงอันดาก็มีอารมณ์ของผู้หญิงเหมือนกันค่ะ” “อันดา!” เสียงแข็งกร้าวสีหน้าขุ่นมัวเมื่อถูกลูกสาวยอกย้อนกลับคำพูดของตนเอง นิโคลัสโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเขากำมือแน่นเนื้อตัวสั่นเทาไปหมด อันดามันก็รู้ว่าเขานั้นหวงเธอมากแค่ไหน แม้แต่มดสักตัวยังไม่เคยให้มากัด นิโคลัสมอบความรักให้อันดาใหญ่โตเขาไม่เห็นว่าเธอต้องหาความรักเพิ่มอีกจากใครหน้าไหนทั้งนั้น เรื่องที่ลูกสาวสุดสวยร้องขอมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด อันดามันเกิดอาการฮึดฮัดขึ้นเมื่อได้ยินปาป๊าผู้แสนใจดี(เฉพาะเธอ)ใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวใส่ นิโคลัสไม่เคยอารมณ์เสียแบบนี้และไม่เคยแข็งกร้าวกับเธอแบบนี้ สาวน้อยครุ่นคิดหรือมันคงจะถึงเวลาที่เธอจะกลายเป็นคนนอกส่วนเกินในชีวิตของเขาแล้ว สาวน้องจ้องมองสบตาคนตรงหน้านิ่งก่อนจะแผดเสียงดังออกมาตามอารมณ์ความคิด “อันดารู้สักวันอันดาก็ต้องเป็นหมาหัวเน่า ปาป๊าต้องแต่งงานและมีลูกของตัวเองที่ไม่ใช่ลูกต่างสายเลือดอย่างอันดาแบบนี้” เพี้ยะ!!! ใบหน้างดงามหันไปตามแรงตบของฝ่ามือหนา “อย่าพูดแบบนี้อีก!” ด้วยความเกรี้ยวโกรธทำให้นิโคลัสพลั่งมือไป อันดามันยกมือกุมหน้าตัวเองข้างที่ถูกตบ เธอไม่ได้แยแสต่อความเจ็บปวดของใบหน้าที่ได้รับแต่สิ่งที่เธอแยแสนั้นคือความเจ็บปวดในหัวใจ นิโคลัสไม่เคยลงไม้ลงมือกับเธออันดามันค่อยๆ หันใบหน้ามาเผชิญหน้ากับนิโคลัส สาวน้อยแม้จะน้ำตาคลอเจ็บปวดแต่เธอก็เชิดหน้าอย่างคนอวดดี “อันดา” บุคคลที่เรียกตัวเองว่าปาป๊าเป็นพ่อคุณทูนหัวของลูกสาวแสนน่ารักเอ่ยเรียกชื่อของสาวน้อยแผ่วเบา เขามองเห็นความเจ็บปวดและความเศร้านัยน์ดวงตาคู่นั้นที่แม้อันดามันพยายามจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่อาจปกปิดสายตาเฉียบคมของเขาไปได้ มันทำให้นิโคลัสเจ็บปวดในอกอยู่ไม่น้อยที่ตนเองพลั่งมือทำร้ายอันดามันไปเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขาควรยับยั้งอารมณ์คุยกับเธออย่างคนมีเหตุผล “ถ้าปาป๊าไม่มีอะไรแล้วอันดาขอตัวนะคะ” “ปาป๊าขอโทษอันดาปาป๊าไม่ได้ตั้งใจ” “ช่างมันเถอะค่ะ อันดาเข้าใจและรู้อยู่แล้วสำหรับเศษส่วนเกินอย่างอันดา” สาวน้อยหมุนตัวหันหลังเธอก้าวเร็วๆ ออกจากห้องทำงานของนิโคลัสไป สาวน้อยน้ำตาไหลพรากเมื่อก้าวขาพ้นประตู เธองุดหน้าลงมองพื้นก่อนจะวิ่งสุดกำลังไปยังห้องของตัวเอง จัดการปิดประตูลงกลอนขังตัวเองอยู่ในห้อง ในขณะที่นิโคลัสได้แต่นิ่งเงียบและยืนนิ่งไป เขามองดูฝ่ามือตัวเองที่ลงมือทำร้ายลูกสาวสุดที่รักไป “บ้าเอ้ย!!!” ร่างสูงเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องของอันดามัน เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนแล้วบานประตูห้องยังคงปิดสนิทและเงียบสงัด เขาอยากเอามือเคาะประตูแต่ความกล้าแกร่งในหัวใจมันลดลงฮวบ นิโคลัสปั้นสันหาคำพูดแต่เขาก็จนปัญญาไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนากับอันดามันอย่างไรหากสาวน้อยเปิดประตูออกมาพบหน้าเขาจริงๆ นิโคลัสกรอกตามองบนเขาตัดสิ้นใจเดินกลับห้องมาคัสเดินตามและเมื่อถึงหน้าห้องนอนของผู้เป็นนาย มาคัสยืนนิ่งก้มหัวรับฟังคำสั่งการของนิโคลัส “จัดการเรื่องเรียนของอันดามันให้เรียนที่บ้าน” แม้มาคัสอยากถามออกไปว่า คุณหนูจะยอมรับโดยไม่วีนอย่างนั้นเหรอ? แต่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถามหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น เมื่อมันเป็นคำสั่งจากผู้เป็นนายมาคัสต้องทำตามมันอย่างเคร่งครัด “ครับนายท่าน” “อืม....ฉันไม่มีอะไรเพิ่มเติมนายไปพักผ่อนเถอะ” ร่างสูงเดินเข้าห้องนิโคลัสไม่อาจข่มตาหลับได้ เรื่องที่เกิดขึ้นในเย็นของวันนี้ที่ห้องทำงานยังตามหลอกหลอนเขาอยู่ ฝ่ามือหนาสองข้างยกขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยหน่ายใจ “ผมขอโทษนะพี่ที่ปล่อยให้อารมณ์โกรธเข้าครอบงำแล้วลงมือทำร้ายอันดา” คนบนฟ้าจะต้องโกรธเขาแน่หากได้เห็นการกระทำของเขาวันนี้ และไม่ใช่เพียงแค่คนบนฟ้าที่โกรธ นิโคลัสเองก็รู้สึกกรุ่นโกรธตัวเองอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เช้าวันต่อมาอันดามันลงมาทานอาหารเช้าตามปกติ นิโคลัสนั่งรอที่ห้องอาหารเขาลงมาสั่งคนให้เตรียมอาหารขึ้นโต๊ะด้วยตัวเอง มีอาหรโปรดของอันดามันอยู่เต็มไปหมด นิโคลัสมองตามร่างบางไม่วางตาและเขาปวดใจเมื่อเห็นดวงตาแดงและบวมเป่งของอันดามันที่ผ่านการร้องมาอย่างหนักหน่วง “ปาป๊าให้คนเตรียมอาหารโปรดของอันดาขึ้นโต๊ะดูสิมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลยนะครับ” “ขอบคุณคะ” สาวน้อยกล่าวน้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและก็แหบมาก นิโคลัสเม้มริมฝีปากในใจตอนนี้เขากำลังสบถด่าตัวเองอย่างหนักหน่วง ดวงตากวาดมองไปทั่วใบหน้างดงามเห็นรอยฝ่ามือของเขาประทับบนหน้านวลอย่างชัดเจน นิโคลัสเป็นคนมือหนักแม้เขาจะไม่ได้ตบสุดแรงแต่มันก็ทำให้คนได้รับบาดเจ็บได้ “วันนี้หยุดอยู่บ้านนะพรุ่งนี้อันดาเรียนที่บ้านปาป๊าให้คนจัดการเรื่องเรียนของอันดาเรียบร้อยแล้ว วันนี้ปาป๊าไม่ไปทำงานอันดาอยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่าครับ” งานของนิโคลัสยุ่งแน่นอนแต่เขาหยุดงานเพื่อเอาอกเอาใจอันดามัน “อันดาอยากอยู่บ้านค่ะ” สาวน้อยเอ่ยจากนั้นเธอก็ตัดบทสนทนาด้วยการตักอาหารเลิศรสเข้าปาก แต่ในสภาพจิตใจของเธอย่ำแย่แบบนี้แม้อาหารจะอร่อยมากแค่ไหนสาวน้อยกลับไม่รับรู้รสชาติมันเลย เธอกินเพราะร่างกายต้องการพลังงานนิโคลัสเห็นแล้วหนักใจ เขามีความผิดมหันต์ นิโคลัสมองดูอันดามันเงียบๆ จนมื้ออาหารเช้าสิ้นสุดลงไปแล้วอันดาก็แยกตัวขึ้นห้องแม้จะมองออกว่านิโคลัสอยากชวนเธอคุย นิโคลัสใช้เวลานั่งคิดกับตัวเองอยู่นาน เขาจึงตัดสิ้นใจตามร่างบางขึ้นไปบนห้อง ไม่อาจปล่อยผ่านไปเฉยๆ แบบนี้ได้ อันดามันแม้จะได้รับความรักจากเขาแต่หญิงสาวก็ยังรู้สึกขาดความอบอุ่นนั้นเพราะพ่อแม่ที่แท้จริงเสียไปตั้งแต่เด็ก อันดามันต้องอยู่กับความทุกข์และความเศร้าที่ตนเองมีไม่เหมือนคนอื่น ความรักของเขาแม้มากเกินคำบรรยายแต่มันก็ไม่อาจเติมเต็มส่วนที่อันดามันขาดหายได้ นิดคลัสถืออภิสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบ้านใช้กุญแจสำรองไขเข้าห้องสาวน้อย อันดามันนอนอยู่บนเตียงเธอเหมือนคนหลับแต่เปล่าเลย สาวน้อยแค่พริ้มตาเหมือนหลับเขาดูออกมาเธอแกล้งเพราะเห็นเปลือกตากลมโตขยับขณะเดียวกันน้ำตาก็ไหลออกจากทางหัวตา มันเป็นภาพที่บาดกลางใจคนมองเหลือเกินนิโคลัสเคลื่อนตัวขึ้นไปบนเตียง สอดลำตัวเข้าใต้ผ้าห่มแล้วใช้แขนแข็งแกร่งรัดร่างบางมาโอบกอด ใบหน้าหล่อเหลาเกยอยู่บนซอกคอขาวนุ่มและมีความหอมหวานเฉพาะตัว “ปาป๊าขอโทษที่พลั่งมือทำร้ายอันดาไป ปาป๊าโกรธที่อันดาพูดเหมือนตัวเองไร้ค่า ปาป๊ารักหนูนะครับอันดาให้อภัยกับคนแก่ที่ไม่รู้จักระงับอารมณ์โกรธของตัวเองด้วยนะ” สาวน้อยสะอื้นไห้จนตัวสั่นเทาเธออยากผลักไสนิโคลัสออกห่าง แต่พอเขามากอดปลอบพูดหวานด้วยใจเธอก็อ่อนยวบ นั่นเพราะความรักและความผูกพันที่มีให้แก่เขามันมาก จะโกรธยังไงเขาก็คือผู้มีพระคุณของเธอ ริมฝีปากหนาประทับลงบนแก้มนวลแผ่วเบาฝ่ามือเลื่อนไปเกลี่ยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุด และดูเหมือนว่ายิ่งเขาอ่อนโยนกับเธอน้ำตาก็ยิ่งหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้นนิโคลัสนอนโอบกอดร่างบางฟังเสียงสะอื้นของลูกสาวด้วยหัวใจเจ็บปวด เขาต้องยอมรับและอดทนฟังเพราะมันคือผลมาจากการกระทำอันขาดสติของเขา ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาลงมือทำร้ายอันดามัน นิโคลัสได้ตั้งปฏิญาณแก่ตนเองว่ามันจะไม่มีครั้งที่สองสามหรือสี่ตามมาอย่างแน่นอน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more