บทที่3
1430 Words
แม้นิโคลัสจะปรับความเข้าใจกับอันดามันได้แล้วแต่สะถานการณ์ยังคงไม่คลายความตึงเครียด สิ่งที่เขาทำสร้างรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ให้อันดามันเจ็บปวดและระลึกมันไว้ไม่อาจลบเลือนได้
“อันดาต้องการอะไรเพิ่มเติมจากปาป๊าหรือเปล่าครับ”
“วันนี้อันดาขอไปนอนบ้านคุณปู่และคุณย่าได้ไหมคะ”
เขาเริ่มคิดหนักแต่นิโคลัสก็ไม่อยากขัดใจอันดามัน แม้จะไม่อยากให้ลูกสาวไปไกลตาเขาก็ต้องยินยอมหากมันจะทำให้อันดาสบายใจและมีรอยยิ้มกลับมาอีกครั้งโดยที่เขาไม่สามารถเห็นมันได้
“ปาป๊าอนุญาตและปาป๊ามีงานที่ฝรั่งเศสอันดาอยากไปกับปาป๊าหรือเปล่า หนูเคยบอกนี่ว่าอยากไปเที่ยวฝรั่งเศสปาป๊าจำได้”
“อันดาอยากอยู่กับคุณปู่คุณย่า”
นิโคลัสสะอึกพูดอะไรไม่ออกเมื่ออันดามันพูดแบบนั้นออกมา จากที่เมื่อก่อนอันดามันจะพูดเสมอว่าอยากอยู่ใกล้กับเขาไม่อยากห่างไปไหนแต่บัดนี้ค่าความสำคัญของเขามันลดลงแล้วและดูท่าว่ามันกำลังจะจ่างหายไปด้วย
“อันดายังโกรธปาป๊าอยู่”
“เปล่าค่ะ”
“ปาป๊าดูออกหนูไม่เหมือนเดิม”
“อันดาแค่รู้สึกกลัวที่ต้องอยู่ด้วย อันดากลัวว่าหากอันด่าพลาดพลั่งลงมือและพูดอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรออกไปปาป๊าจะลงโทษอันดา”
“ปาป๊าขอโทษปาป๊าไม่ได้ตั้งใจ”
เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับอันดามันแล้วยกร่างสาวน้อยให้นั่งลงบนตักหนา สองท่อนแขนตวัดโอบกอดรัดเอวคอดเอาไว้นิ่ง อันดามันเอาแต่ก้มหน้า นิโคลัสสัมผัสได้ว่าร่างบางของสาวน้อยสั่นเทิ้มราวกับลูกแมวกำลังหวาดกลัวต่อราชสีห์
บ้าจริงนี่เขาทำบ้าอะไรลงไปนะ!
“ปาป๊าจะไม่ทำร้ายหนูอีกทั้งตัวและหัวใจ อันดายกโทษให้ปาป๊านะครับ ปาป๊าขอโทษจากใจจริงและปาป๊าก็เสียใจมากกับกากระทำสิ้นคิดของตัวเอง”
“ถ้าปาป๊าผิดคำพูดล่ะคะ”
“ปาป๊าจะไม่ผิดคำพูดเด็ดขาด”
อันดามันเงยหน้าขึ้นเธอมองเข้าไปในดวงตาของนิโคลัสที่มีความแน่วแน่มากกว่าทุกครั้งที่รับปากกับเธอ อันดามันครุ่นคิดและเธอก็เชื่อใจเขาได้ไม่ยาก สาวน้อยจึงพยักหน้าพร้อมขานรับแผ่วเบา
“ค่ะ อันดาจะเชื่อปาป๊าแต่ถ้าวันไหนปาป๊าผิดคำพูดปาป๊าจะไม่ได้เห็นหน้าอันดาอีกต่อไป”
“ปาป๊าให้สัญญาครับคนดี“
ริมฝีปากหนาประทับลงบนหน้าผากนูนเพื่อยืนยันคำมั่นสัญญา นิโคลัสมั่นใจว่ามันจะไม่มีครั้งที่สองเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นการทำร้ายเธอในรูปแบบไหนก็ตาม
“อันดาฉันถามจริงๆเถอะนะความรู้สึกหวงของเธอนี่มันหวงแบบพ่อลูกหรือหวงแบบหนุ่มสาวกันแน่”
ลิน่า โดโนเวน เอ่ยถามเพื่อนสนิทหลังจากที่เธอทราบปัญหาของอันดามันเมื่อเดินทางมาเยี่ยมเพื่อนสนิทที่บ้านคุณย่าหรือมาดามเจนนิเฟอร์ อี.เมอร์สัน ผู้ซึ่งเป็นคุณย่าของอันดามันนั่นเอง
“ฉันไม่มีเคยความคิดแบบนั้นเลยนะลิน่า”
อันดามันรีบตอบในทันที เธอจะไปคิดแบบนั้นต่อนิโคลัสได้ยังไงกันล่ะ ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงพ่อบุญธรรมก็เถอะนะ แต่ยังไงปาป๊าของเธอก็มีบุญคุณให้เธอเคารพอยู่มากทีเดียว อันดามันไม่มีทางคิดแบบนั้นแน่
“บอกเลยว่าฉันโคตรจะไม่เชื่อ”
“ฉันพูดจริงๆ นะลิน่า”
“เธออาจยังไม่รู้ตัวก็ได้อันดามัน แต่ฉันคนที่เฝ้ามองฉันคิดว่าตัวเองไม่น่ามองพลาด แม้แต่การใช้ความรู้สึกสัมผัสฉันยังดูออกว่าเธอหึงไม่ใช่หวงแบบพ่อลูกแต่มันมากกว่านั้น”
อันดามันชะงักคิดเธอคิดตามคำพูดของเพื่อนสนิท จากความแน่นอนเป็นความลังเล ลิน่าคบกับอันดามายาวนานเธอย่อมมองออกและเรื่องความรักลิน่าก็กำลังสัมผัสมันอยู่ สาวน้อยลิน่ามีหนุ่มรู้ใจและลิน่าก็เคยมีความรู้สึกหึงหวงแฟนหนุ่มรุ่นพี่ของเธออยู่บ้าง
“เห็นไมว่าเธอลังเลใจ”
“มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกลิน่า”
“ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันสักหน่อยทำไมจะเป็นไปไม่ได้”
“ปาป๊าคงไม่ชอบเด็กอย่างฉันหรอก”
อันดามันก้มหน้าเศร้าลงมองปลายเท้าของตัวเองในขณะที่ลิน่ายิ้มกว้างเมื่อเธอสามารถทำให้อันดามันยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้โดยไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว
“นี่ไงเธอยอมรับแล้วว่าเธอแอบรักปาป๊าของเธอ”
“เอ๊ะ!”
อันดามันอุทานทำหน้างงกับคำพูดของลิน่า
“เธอเปรียบเทียบตัวเองกับผู้หญิงของปาป๊าอยู่ใช่ไหมล่ะถึงกลัวว่าปาป๊าจะไม่ชอบเธอที่ยังคงเป็นสาวน้อยอยู่”
“หลอกถามกันนี่”
“ถ้าไม่หลอกเธอจะเผยความรู้สึกไหมล่ะอันดา”
สาวน้อยทำหน้ามุ่ยส่งให้ลิน่าคนเจ้าเล่ห์ จากนั้นอันดามันก็นิ่งจมกับความคิดและความรู้สึกของตัวเองโดยมีลิน่านั่งรอลุ้นอยู่ข้างๆ กับคำตอบของเธอว่ามันจะเป็นไปในทิศทางไหน จะสู้หรือว่าจะหยุดอยู่แค่นี้เก็บงำความลับเอาไว้ต่อไป
“คิดได้แล้วหรือยังเธอนี่คิดช้าตลอดเลยนะอันดา”
“คิดได้แต่หาคำตอบไม่ได้และอันดาอยากจะถามลิน่าว่าหากเป็นลิน่าจะทำยังไง”
“ฉันเหรอ?”
“อื้ม” สาวน้อยพยักหน้ารัว
“ถ้าเป็นฉันก็คงวิ่งพุ่งเข้าหาน่ะ เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเก็บความลับทำให้ตัวเองอึดอัด มันจะดีหรือร้ายฉันพร้อมเผชิญอยู่แล้ว แด็ดกับมัมสอนให้ฉันเป็นผู้กล้าทุกสถานการณ์”
อันดามันได้ฟังคำตอบจากเพื่อนสนิทแล้วเธอค่อยข้างหนักใจเพราะอันดามันเป็นผู้กลัวไม่ใช่ผู้กล้าเหมือนลิน่า ทว่าก็มีในบางเวลาที่อันดามันจะกล้าซึ่งต้องรอให้เธอโกรธมากเสียก่อน แต่ตอนนี้อันดามันไม่มีเรื่องให้โกรธเคืองเธอจริงเป็นเพียงผู้กลัวเท่านั้น
“ฉันคงทำไม่ได้เหมือนลิน่าหรอก”
“ก็แหง่อยู่แล้วสิเพราะถึงทุกคนจะเอาใจเธอแต่เธอก็มีความเกรงใจและเคารพคนในบ้านมาก อีกอย่างนิสัยของปาป๊าเธอใครๆ ก็รู้ว่าหากได้ลองไม่พอใจใครแล้วอาจมีเจ็บตัวได้เธอเองก็โดนมาแล้วนี่”
“แบบนั้นฉันจึงควรถอยแล้วกลับมาเป็นลูกสาวที่น่ารักเชื่อฟังปาป๊าเหมือนเดิม”
“บ้าเหรอ!”
ลิน่าแวดเสียงแหลมใส่อันดามันจนร่างบางสะดุ้งตัวตื่นทันที
“โทษๆ พอดีลืมตัวน่ะ”
“อืม....ไม่เป็นไรเธอมีอะไรว่ามาเลยลิน่า”
“ฉันอยากจะบอกว่าเรื่องความรักเนี่ยมันหยุดกันไม่ได้จนกว่าจะผิดหวัง”
อันดามันฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี นั่นเพราะเธอไม่เคยมีคนรักแบบลิน่ามาก่อน อันดามันมีความรักแน่นอนแต่เธอแยกแยะไม่ออกว่าความรักที่เธอรู้สึกนั้นมันแบ่งเป็นกี่ประเภทแล้วเพื่อใครบ้าง เธอจึงต้องพึ่งพาผู้รู้อย่างลิน่าเพื่อนสนิทของเธอยังไงล่ะ
“ยังไงเหรอ”
“ถ้าเธอไม่สารภาพออกไปมันก็จะคอยตามหลอกตามหลอนทำให้เธอไม่มีความสุข และนอกจากนั้นเวลาเธอได้ใกล้ชิดเธอก็จะหลงระเริงคิดไปไกลซึ่งความคิดมันก็จะทำให้ความรู้สึกที่มีของเธอมันเพิ่มมากยิ่งขึ้นจนยากจะถอยตัวและนั่นอาจจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น”
“ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น”
อันดามันทำหน้าเศร้าการตายทั้งเป็นเธอเคยได้ยินว่ามันเป็นความตายที่เจ็บปวดทุกข์ระทมมากกว่าการตายแบบสิ้นลมหายใจในคราเดียว ลิน่าโอบกอดเพื่อนสนิทไว้แน่นเธอลูบหลังปลอบโยนอันดามัน
“อย่างนั้นเธอจึงต้องเป็นผู้กล้า แต่ฉันไม่ได้หมายถึงให้เธอรีบพุ่งชน แบบเธอมันต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป”
เพราะอันดามันมีนิสัยและจิตใจที่อ่อนโยนมาก ลิน่าเข้าใจอันดามันเป็นอย่างดี ดังนั้นเมื่ออันดามันแตกต่างกับเธอก็ต้องมีวิธีการที่เหมาะสำหรับอันดามันอยู่แล้ว
“ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปยังไงเหรอลิน่า”
“เอาหูมาสิเดี๋ยวฉันจะสอน”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD