ผมนั่งเฝ้าไข่มุกอยู่ในห้องคนเดียว ส่วนสายไหมบอกว่าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเก็บของมาเฝ้าไข่มุก ใบหน้าคมสวยยังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้โดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ไหนหมอบอกว่า 3-4 ชั่วโมง เธอก็จะฟื้น แต่นี่ผ่านไปเกือบห้าชั่วโมงแล้ว
มือหนาเกาะกุมมือเล็กของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พยายามคิดคำพูดที่จะพูดกับเธอเมื่อตอนเธอตื่น ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ผมก็จะยอมรับการตัดสินใจของไข่มุก ไม่ว่าเธอจะโกรธ จะเกลียด หรือไม่ให้อภัยผมก็ตาม ผมก็จะยอมรับมัน
ระหว่างที่คิดอะไรอยู่ก็รู้สึกได้ถึงนิ้วเรียวเล็กที่กำลังขยับ
"มุก มุกได้ยินเฮียมั้ยคะ"
ผมเรียกเธอเมื่อเห็นว่านิ้วของเธอกำลังขยับ เปลือกตาที่ปิดอยู่ค่อย ๆ เริ่มเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่สวยกระพริบเพื่อปรับความคุ้นเคยกับแสงสว่างอยู่สักครู่ก่อนที่จะเปิดขึ้นเต็มตา
"เฮีย"
เสียงหวานที่ตอนนี้แหบพร่าอ่อนแรง
