ความลับ

2088 Words

กว่าจะได้นอนก็เล่นเอาเกือบเช้า พราวฟ้ามาทำงานด้วยหน้าตาสะลึมสะลือ แรงจะเดินเข้าบริษัทแทบจะไม่มี ‘ไอ้พี่ใหญ่บ้า คอยดูนะจะไม่ให้เข้าห้องเลย’ สาวน้อยบ่นในใจ “พราวท่าทางแปลก ๆ นะวันนี้ ไม่สบายหรือเปล่า” มัดหมี่ถามเพื่อนด้วยความสงสัย พราวฟ้ายื่นนิ้วออกไปคลี่ปมที่หน้าผากเพื่อนเบา ๆ “ไม่ได้ป่วยจ๊ะ แค่รู้สึกเพลีย ๆ” “ดีนะที่แกไม่มีแฟน ไม่อย่างนั้นฉันคิดอย่างอื่นไม่ได้เลย” แม็กกี้แย้ง “แกเคยมีแฟนหรือไงฮะแม็ก” “แน่นอนอยู่แล้ว ใครมันจะสาวใสไร้เดียงสาแบบแกไอ้หมี่” แม็กกี้ผลักศีรษะเพื่อนสาวตัวเล็กเบา ๆ “ถึงฉันจะไม่มีแฟน ประสบการณ์ฉันระดับด็อกเตอร์นะบอกเลย” “แกดูหนังเยอะจ๊ะเพื่อนสาว นอกจากฉันกับพราวแล้วแกก็ไม่ไปไหนมาไหนกับใครเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้” “แล้วแกหล่ะทำเป็นรู้ดี พอเจอผู้ชายกระโดดใส่แกก็ตัวสั่นดิก ๆ เหมือนกันแหละ” แม็กกี้กับมัดหมี่จิกกัดกันไปมา จนประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 5 ซึ่งเป็นชั้นโรงอาหารของบริษัท “พอแล้วน่าเลิกกัดกันเรื่องนี้เถอะ น่าอาย” พราวฟ้าแยก เป็นจังหวะเดียวกับที่คนมาใหม่ก้าวเท้าเข้ามา เล่นเอาคนทั้ง 3 ที่อยู่ก่อนถึงกับตัวแข็งทื่อ “น้อง ๆ ไม่ต้องเกรงใจนะคำ คุยกันต่อได้เลยท่านประธานไม่ว่าอะไรหรอก” ธีภพเลขาคนสนิทของธนาธรหันไปบอกทั้งสามคน “ค่ะ” มัดหมี่หันไปตอบรับ “พราว วันก่อนโอม ที่อยู่มหาวิทยาลัย T เขาขอเฟซ ไลน์ ไอจีแกด้วย แต่ฉันไม่ได้ให้นะ จะมาถามแกก่อน” แม็กกี้พูดเบา ๆ ทำลายความเงียบ แต่คำถามของเขาทำคนตัวโตที่ยืนอยู่หน้าสุดหูผึ่ง “ไม่ให้ดีแล้ว” พราวฟ้ากระซิบบอกเพื่อน “ฉันว่าน่าจะให้นะ โอมน่ารักดี เหมือนลูกหมาเชื่อง ๆ เลย ตอนมาแรก ๆ ก็ดูเหมือนจะจีบแกอยู่แล้ว” มัดหมี่เสริม “ไม่มั้ง..!” พราวฟ้ากระตุกเสื้อเพื่อนเบา ๆ “ไม่อะไร ลองคุยดู ตอนนี้แกก็โสดอยู่ด้วย คุยไปเหอะน่า” แม็กกี้คะยั้นคะยอ พราวฟ้าสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนตัวโตด้านหน้า “เออ ฉัน ฉัน” อยากบอกเพื่อนว่ามีแฟนแล้ว แต่เขายังไม่เคยขอเธอเป็นแฟนเลยนี่นา อีกอย่างถึงจะนอนด้วยกันแล้ว แต่นั่นอาจจะเป็นวันไนท์ก็ได้ เขาอาจจะไม่ได้คิดถึงขั้นจะแต่งงาน “คุณพราวครับ ทำธุระเสร็จแล้วไปพบผมที่ห้องทำงานด้วยนะครับ” ธนาธรเอ่ยบอกคนตัวเล็กโดยที่ไม่หันมามองด้วยซ้ำ “ค่ะ” เธอรับคำหน้าหงอย ๆ “คุณใหญ่จะไปดูแผนกบรรจุภัณฑ์ชั้น 22 ก่อนใช่มั้ยครับ” ธีภพรู้งานกดที่ชั้น 22 เพื่อให้ทั้งสามคนผ่อนคลาย หลังจากที่คนตัวโตออกไปแล้วพราวฟ้าค่อยหายใจหายคอคล่องหน่อย “ฉันสะกิดบอกแล้วว่าอย่าพูดเยอะ” พราวฟ้าหันไปเอาเรื่องเพื่อนทั้งสองคน “ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เรื่องส่วนตัวพนักงานเจ้านายไม่ว่าหรอก ตกลงให้ไม่ให้ช่องทางติดต่อเนี่ย” แม็กกี้ถามย้ำ “ไม่ให้” พราวฟ้าพูดเสียงดังฟังชัด แกไม่เป็นไร แต่ฉันอาจตายได้หน่ะสิ “ไปกินขนมที่แผนกฉันก่อนนะค่อยขึ้นไปพบคุณประธาน กว่าคุณประธานจะออกจากแผนกบรรจุภัณฑ์คงอีกนาน” มัดหมี่ลากเพื่อนทั้งสองไปแผนกบัญชีเป็นเพื่อน ช่วงนี้เธอไม่ค่อยกล้าอยู่คนเดียวเพราะใจสั่นให้กับใครบางคนที่อยู่แผนกเดียวกัน พราวฟ้าคลุกอยู่กับเพื่อน ๆ คุยสัพเพเหระกับพี่ ๆ ที่แผนกบัญชีเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะกลับขึ้นห้องไปทำหน้าที่เฝ้าหน้าห้องให้ท่านประธานของเธอ “น้องพราวมาพอดีเลย คุณใหญ่ถามหา พี่ว่าจะโทร.ตามแล้ว” ธีภพเดินออกมาจากห้องธนาธรพอดี “พี่ทีมจะไปไหนคะ” “ไปคลังสินค้าครับ คำสั่งคุณใหญ่ น้องพราวตามสบายเลยนะครับ” ธีภพยิ้มมีเลศนัยเหมือนรู้อะไรบางอย่างมา ‘พี่ทีมไม่อยู่คอยช่วยตายแน่ ๆ พราวเอ้ย’ พราวฟ้าเคาะประตูก่อนเข้าห้อง “ขอเข้าไปนะคะ” เธอบอกเขาก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วปิดประตูเบา ๆ “ล็อกด้วยครับ” ธนาธรนั่งพิงพนักเก้าอี้มองมาที่เธอ ก่อนจะบอกเบา ๆ “ล็อกทำไมคะ” พราวฟ้าหันไปถาม “ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาขัดจังหวะเวลาผมอยู่กับคุณ” น้ำเสียงคนตัวโตบ่งบอกว่ากำลังโกรธมาก ใบหน้าบึ่งตึงของเขาก็เช่นกัน พราวฟ้าหันไปล็อกประตูแต่โดยดีก่อนเดินเข้าไปหาเขา “เดินเข้ามานี่ครับ” ธนาธรบอกให้สาวน้อยเดินอ้อมโต๊ะมาหายืนข้าง ๆ เขา “พี่ใหญ่โกรธพราวหรอคะ” เขาหมุนเก้าอี้หันมามองหน้าเธอที่ตอนนี้ยืนอยู่ห่างเขาแค่เอื้อมมือ คนตัวเล็กหน้านิ้วคิ้วขมวดเหมือนรู้สึกผิดอะไรมา แต่ในสายตาเขาเธอกลับดูน่ารักน่าชังเหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังมองเขาอยู่ เขาทำหน้านิ่งมองเธอเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ไม่ยอมตอบคำถามของเธอด้วยซ้ำ “ทำไมไม่พูดกับพราวหล่ะคะ” หรือเขาจะไม่ได้ชอบเธอแล้ว เขาอาจจะเป็นประเภทได้เธอแล้วก็ทิ้งอย่างนั้นหรอ แค่คิดน้ำใส ๆ ในตาก็พลานจะไหลออกมาให้ได้ เธอชอบเขามากจริง ๆ ถ้าเขาทิ้งเธอเธอจะทำยังไง ธนาธรคว้าคนตัวเล็กให้นั่งลงบนตักเขา “ร้องไห้ทำไมครับ” “ก็พี่ใหญ่เป็นอะไรคะ อยู่ดี ๆ ก็ทำเสียงดุใส่ แถมพราวถามก็ไม่ตอบ ทำแบบนี้จะให้พราวคิดยังไงคะ เพราะเมื่อคืนเรานอนด้วยกันแล้วพี่ใหญ่เลยไม่ชอบพราวแล้วใช่มั้ยคะ” พราวฟ้าพยายามกลั้นน้ำตา แต่ก็กลั้นไม่อยู่จริง ๆ เธอชอบเขามาก ชอบมากจริง ๆ “พี่ขอโทษนะ พี่ไม่รู้ว่าหนูจะคิดมากแบบนี้” เขากอดปลอบเธอ คนตัวเล็กกัดริมฝีปากจนแดงช้ำเพราะพยายามกลั้นความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้แต่ก็กลั้นไม่อยู่ ธนาธรใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกให้สาวน้อยที่นั่งอยู่บนตักเบา ๆ “มองหน้าพี่สิครับ” คนตัวเล็กมองสบตาเขาแต่ก็ยังสะอื้นอยู่ “พี่ชอบพราวนะ ชอบมากด้วย แต่พี่ก็โกรธที่หนูไม่ตอบเพื่อนว่ามีแฟนแล้ว” “พี่ใหญ่ไม่เคยขอพราวเป็นแฟนหนิคะ” “เรานอนด้วยกันแล้วนะครับ” เขาจ้องตาเธอ เล่นเอาคนตัวเล็กหน้าแดงเมื่อคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืน “นอนด้วยกันแล้ว แต่ไม่ได้เป็นอะไรกันก็มีหนิคะ” “เรียนจบเราจะหมั้นแล้วก็จะแต่งงานกันแล้วนะ” “นั่นเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่เขาตกลงกันไว้ก่อนแล้วหนิคะ พี่ใหญ่ไม่เคยบอกว่ารักหนูซักคำ ไม่เคยขอเป็นแฟนด้วย หนูจะรู้ได้ยังไงว่าที่ทำไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะผู้ใหญ่บังคับ” พราวฟ้าหลบตาคนตัวโต เมื่อสติเริ่มกลับมาเธอก็คิดได้ว่าท่านั่งของเธอตอนนี้ค่อนข้างล่อแหลม ธนาธรใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวเธอไว้ส่วมมืออีกข้างก็ประคองหน้าเธอให้มองหน้าเขา “พี่ชอบพราว พี่รักพราว เราคบกันนะคะ เราเป็นแฟนกันนะ” เขามองตาเธอหวานเยิ้ม ตอนนี้ธนาธรดูเหมือนหมาแก่เชื่อง ๆ ของเธอเข้าแล้ว “ว่าไงครับพี่รอฟังคำตอบอยู่นะ” “อืม” เธอพยักหน้าตอบเขาเขิน ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อธนาธรก็ฉวยโอกาสจูบเธอเข้าให้ จากจูบอ่อนโยนก็เริ่มแปลเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออารมณ์พาไป ต่างฝ่ายต่างจูบแลกลิ้นไม่มีฝ่ายไหนยอมถอย ธนาธรถอดสูทตัวนอกออกทั้ง ๆ ที่ปากยังไม่หลุดออกจากกันด้วยซ้ำ มือหน้าเริ่มปลดกระดุมเสื้อสามเม็ดบนของคนตัวเล็กด้วยท่าทางรีบร้อน ~~~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~~ เสียงเคาะประตูทำลายบรรยากาศในห้องเล่นเอาเขาหัวเสียที่ต้องถอนจูบออกโดยไม่เต็มใจ “พี่ใหญ่ มีคนมาค่ะ” พราวฟ้าผลักอกเขาออกเมื่อคนตัวโตทำท่าจะดึงเธอเข้าไปจูบต่อ เขาติดกระดุมของเธอให้เหมือนเดิม แต่พอคิดได้ว่าประตูล็อกอยู่ ถ้าเปิดประตูตอนนี้พราวฟ้าต้องเสียหายแน่ ๆ “หนูลงไปใต้โต๊ะก่อน ถ้าพี่เดินไปปลดล็อกประตูแล้วมีหนูอยู่ด้วย พี่กลัวหนูจะเสียหาย” พราวฟ้าเชื่อฟังมุดลงไปนั่งอยู่ใต้โต๊ะ ดีนะที่โต๊ะของเขาทึบ คนฝั่งตรงข้ามไม่มีทางมองเห็นเธอ ยกเว้นจะเดินมาฝั่งที่นั่งของเขา ธนาธรเดินไปปลดล็อกประตูให้คนที่เข้ามาขัดจังหวะเขา เข้ามาในห้อง เขาหมุนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ส่วนคนมาใหม่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเขา “ท่านประธานคะ มินจะเรียนปรึกษาเรื่องการจัดทริปศึกษาดูงานปีนี้ค่ะ ปีนี้แผนกของมินรับหน้าที่จัดสถานที่ดูงาน เลยไม่มั้นใจว่าจะเสนอที่นี่ดีมั้ย ก่อนที่จะเสนอในที่ประชุมมินอยากให้ท่านประธานช่วยดูก่อนค่ะ “ขอแฟ้มให้ผมดูก่อนครับเดี๋ยวผมให้คำตอบ” “มินรอคำตอบจากท่านประธานก่อนค่อยออกไปก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงหญิงสาวดูยั่วยวน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ หยิบแฟ้มจากมือเธอมาเปิดดูคร่าว ๆ คนตัวเล็กที่อยู่ใต้โต๊ะตอนนี้เริ่มหมั่นใส้ เธอคิดอยากแกล้งเขาเล่นจึงยื่นมือไปจับที่เข่าของเขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาที่ต้นขาแล้วลูบ ๆ อยู่บริเวณนั้นช้า ๆ กว่าเขาจะสงบสติตัวเองได้กว่าน้องชายเขาจะสงบก็ใช้เวลาไม่น้อย คนตัวเล็กยังแกล้งให้น้องชายของเขาตื่นตัวขึ้นมาอีก ธนาธรรู้สึกปวดหนึบที่กึ่งกาย แต่ก็ต้องควบคุมเอาไว้ “ท่านประธานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูหน้าแดง ๆ” เขาส่งแฟ้มคืนให้เธอ “ไปหาสถานที่ใหม่ครับ ปีนี้ผมไม่ชอบน้ำ” “ค่ะ” เธอรับแฟ้มแบบงง ๆ “ช่วยออกไปแล้วปิดประตูด้วยครับ” มินตรารีบหมุนตัวออกไปจากห้อง เพราะดูจากสีหน้าแล้วเขาเหมือนจะเริ่มโกรธอะไรบ้างอย่าง เมื่อประตูปิดลงเขาก็จับมือสาวน้อยที่อยู่ใต้โต๊ะเอาไว้ แล้วนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม “พี่ใหญ่” เธอตีไหล่เขาเบา ๆ แต่ก็ยังไม่ยอมออกมาจากใต้โต๊ะ “ดื้อนักนะ ออกมาให้ทำโทษเลย” ~~~ก๊อก ก๊อก ก๊อก~~~ เขากำลังจะดึงเธอมาจูบอีกรอบ แต่ยังไม่ทันจะจูบเสียงเคาะประตูขัดจังหวะรอบสองก็ดังขึ้น “คุณใหญ่ครับ เรือขนส่งสินค้าจากจีนติดอยู่ที่ศุลกากรตอนนี้ยังไม่ปล่อยออกมาเลยครับ” ธีภพเดินหน้าตื่นเข้ามาในห้อง “นายช่วยไปตามพราวฟ้าเข้ามาให้หน่อย จะให้มาฟังปัญหาด้วยกัน” “ครับ” ธีภพรับคำงงๆ ปกติเรื่องนี้นักศึกษาฝึกงานไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ ทำไมเขาต้องไปตามด้วย เมื่อธีภพออกไปแล้ว คนตัวเล็กก็มุดออกมาจากใต้โต๊ะ “พี่ใหญ่ อย่าให้พี่ทีมรู้นะว่าพราวอยู่ในห้องนี้” “จุ๊บก่อนแล้วจะไม่บอกใคร” พราวฟ้าหน้างอ แต่ก็ยอมจุ๊บเขาอยู่ดี “ไปหลบในห้องพักผ่อนพี่ก่อน หลังชั้นหนังสือ ทีมออกไปแล้วพี่จะบอก” “ความลับนะคะพี่ใหญ่ ห้ามบอกใครว่าเราคบกัน” “ครับรับทราบครับ” เขาทำหน้าทะเล้น ส่วนสาวน้อยของเขาก็ทำหน้างอเดินเข้าห้องลับหลังชั้นหนังสือในห้องทำงานของเขาไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more