พราวมีสิทธิ์
1676 Words
“อ้าวคุณใหญ่ไม่อยู่ห้องรับรองแขกหรอกหรอคะ” พราวฟ้าเลิกลัก เธอคิดจะเปิดตัวให้เขารู้ไปเลยว่า เธอเป็นใครแต่เขากลับยืนทำหน้าหล่อรอเธออยู่ก่อนแล้ว
“กลับเถอะคุณลุงประชุมอาจถึงค่ำ วันหลังค่อยนัดท่านใหม่ คุณไปเลือกของขวัญวันเกิดเป็นเพื่อนผมที” ธนาธรพูดจบก็เดินนำพราวฟ้าไปที่รถที่จอดอยู่
“คนขับหล่ะคะ” พราวฟ้าถามงง ๆ เมื่อพนักงานขับรถมาจอดแล้วยื่นกุญแจรถให้เจ้านายเธอ
“ผมไง” ชายหนุ่มเปิดประตูให้พราวฟ้าขึ้นไปนั่งข้าง ๆ “นั่งข้างผมครับ คุณคงไม่คิดจะไปนั่งข้างหลังแล้วให้ผมขับรถให้หรอกนะ”
“พราวไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ” เธอตอบเขาก่อนจะก้าวขาขึ้นไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถของเขา
“เลือกของเสร็จแล้วจะพาไปกินข้าว แล้วผมจะไปส่งที่พัก ตกลงมั้ย”
“พราวกลับเองได้ค่ะ พราวพักคอนโด ฯ ใกล้ ๆ ที่ทำงานค่ะ”
“ผมก็พักแถวที่ทำงานเหมือนกัน ทางเดียวกันกลับพร้อมกันดีกว่านะ”
“พราวปฏิเสธคุณใหญ่ไม่ได้สินะคะ”
หลังจากที่ได้เจอกันทั้งวัน ได้พูดคุย ต่อปากต่อคำกันตลอดพราวฟ้าได้เรียนรู้แล้วว่าธนาธรไม่ใช่คนพูดน้อยเลย เขาพูดเยอะมาก ขัดเธอตลอดต่างจากที่คุณพ่อเธอเคยชมเขาไว้ลิบลับ
“คุณใหญ่ยิ้มหรอคะ”
“เปล่า” เขาหุบยิ้มก่อนทำหน้าดุ
“คาดเบลท์ด้วยครับ”
พราวฟ้าทำท่าทางเงอะ ๆ งะ ๆ หาสายเข็มขัดนิรภัยไม่เจอ ธนาธรจึงเอื้อมมือมาดึงสายเข็มขัดให้ จังหว่ะนั้นทำให้พราวฟ้าตกใจหันไปมองหน้าคนตัวโตจนจมูกชนแก้วเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“คุณแตะอั๋งผมนะ รับผิดชอบด้วย” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก
พราวฟ้าหน้าร้อนผ่าว เกิดมาทั้งชีวิตนอกจากคุณพ่อเธอก็ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อน
หลังจากซื้อของเสร็จ เขาก็พาเธอไปทานข้าวจริง ๆ แถมเป็นร้านอาหารในภัตตาคารสูงเสียดฟ้าอีกด้วย
“พอดีผมจองที่นี่ไว้ทานอาหารกับลูกค้า แต่ลูกค้าแคนเซิล กว่าจะจองได้จะยกเลิกก็เสียดาย เลยพาคุณมาแทน ไม่ว่ากันนะ”
“ไม่เห็นต้องอธิบายเลยค่ะ พราวทานที่ไหนก็ได้อยู่แล้ว”
ที่นั้งของเขาจัดว่าอยู่ในมุมที่ค่อนข้างโรแมนติก วิวด้านข้างคือแม่น้ำเจ้าพระยา กับแสงไฟมากมายด้านล่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยหลอดไฟสวยมาก เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลย
“เคยมาที่นี่หรือเปล่า”
“ไม่นะคะ” พราวฟ้าครุ่นคิดก่อนจะนึกออก ใช่แล้วปีที่แล้วพ่อกับแม่ลากเธอมาทานข้าวกับครอบครัวเขาที่นี่ แต่เธอแกล้งตกบันไดแต่ดันเจ็บจริงต้องไปนอนเข้าเฝือกอ่อนที่โรงพยาบาลแทน คนที่มาแทนวันนั้นเลยเป็นเหมือนฝันน้องสาวบุญธรรมของเธอ
พนักงานนำเมนูอาหารมาให้เลือกพราวฟ้าเหลือบมองเจ้านายหนุ่มก่อน เธอไม่กล้าสั่งอาหารหลัวเขาจะว่า
“สั่งตามสบายเลย ผมทานเหมือนคุณ”
“พราวไม่เกรงใจนะคะ” หญิงสาวยิ้มแป้น เรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอเสมอ
การกระทำของเธอเรียกรอยยิ้มจากคนตัวโตได้ทั้งวัน นี่สินะเสน่ห์ของสาวแรกรุ่น
“คุณดูเชี่ยวชาญในการสั่งอาหารนะ เหมือนมาทานบ่อย”
“ที่นี่พราวมาครั้งแรกค่ะ แต่ปกติก็จะไปทานข้าวนอกบ้านกับครอบครัวอย่างน้อยก็เดือนละครั้ง พราวค่อนข้างทานยาก คุณพ่อคุณแม่ก็จะให้พราวเป็นคนสั่งอาหารเองค่ะ” เขาพยักหน้าเก็บข้อมูลของสาวน้อยจากปากเจ้าตัวทีละน้อย ๆ
“ทานข้าวเสร็จผมจะไปส่ง คุณพักที่ไหน”
“เดอะแกรนด์ค่ะ ใกล้ ๆ บริษัทเดินห้านาทีก็ถึง”
ธนาธรแกล้งทำท่าทางขมวดคิ้วเหมือนสงสัย “ไม่ต้องสงสัยหรือคิดว่าพราวมีเสี่ยเลี้ยงนะคะ บ้านพราวรวยค่ะ เงินของที่บ้านทั้งนั้น พราวไม่ได้หาเองเลยซักบาท” หญิงสาวพูดแทรกก่อนจะยกน้ำส้มขึ้นจิบ เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวโตที่ตอนนี้เขาเริ่มจะหลงกับนิสัยตรง ๆ ของเธอเข้าแล้ว
หลังจากทานข้าวเสร็จเขาก็ไปส่งเธอที่คอนโดจริง ๆ ไม่มีอะไรเพิ่มเติม ถึงเธอจะผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่ขอคอนแทคไว้ติดต่อเธอ แต่เธอก็ไม่แปลกใจ เขาเป็นเจ้านาย ส่วนเธอเป็นลูกน้อง เขาคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร
Part : ธนาธร
“ทีมจองร้านอาหารให้ที ประมาณหนึ่งทุ่ม เอาชั้นบนสุดวิวดีสุดนะ” ธนาธรโทรศัพท์สั่งลูกน้องคนสนิท
“คุณใหญ่ครับจองตอนนี้ไม่มีโต๊ะหรอกครับ ร้านนี้ร้านดังคนจองคิวข้ามวันเลย” ธีภพบ่นเจ้านายผ่านโทรศัพท์มือถือ
“ฉันต้องการวันนี้ จะใช้วิธีไหนก็เรื่องของนาย แต่ถ้าไม่ได้เตรียมเก็บของของนายออกจากบริษัทได้เลย” ธนาธรกดวางสาย แล้วเดินไปหาพราวฟ้าที่ตอนนี้กำลังเลือกกำไลข้อมืออยู่
“กำไลข้อมือดีมั้ยคะ ถ้าเป็นวัยรุ่นน่าจะชอบ ของขวัญจากผู้ใหญ่ ให้กำไลข้อมือก็ดูไม่น่าเกลียด”
“ผมบอกหรอว่าจะให้วัยรุ่น”
“ก็คุณใหญ่บอกว่าอายุน้อยกว่า เป็นผู้หญิง ไม่วัยรุ่นหรอคะ”
“ถ้าวัยทำงานหล่ะ”
“คุณใหญ่อายุเท่าไหร่คะ”
“ยี่สิบเก้า”
“อายุน้อยกว่าคุณใหญ่ก็วัยรุ่นทั้งหมดหล่ะค่ะ พราวเองก็วัยรุ่นเหมือนกันพึ่งจะยี่สิบเอ็ดสัปดาห์ที่แล้วเอง”
“คุณชอบมั้ยหล่ะกำไลหน่ะ”
“ชอบสิคะ คาร์เทียร์เลยนะ ถ้าจะให้พราวซื้อต้องเก็บเงินเป็นปีแน่”
“เอาเส้นนี้ครับใส่กล่องเลย”
“ไม่ดูราคาก่อนหรอคะ”
“ทำไมต้องดู”
“มันมีหลายรุ่น หลายราคานะคะ คุณใหญ่นี่ใช้เงินสิ้นเปลืองจังเลยค่ะ”
“พราวฟ้า..!”
“ขอโทษค่ะ” สาวน้อยเผลอบ่นคนตัวโตด้วยความเคยชิน
ถึงเขาจะไม่ชินกับการโดนคนอายุน้อยกว่าดุ แต่กลับทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นแปลก ๆ ตกหลุมรักมันเป็นแบบนี้สินะ
ไม่นานข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ธีภพ : ชั้น 65 โต๊ะ VIP บรรยากาศโรแมนติกสุด 50,000 นะครับคุณใหญ่
เขายิ้มมุมปาก เงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่างสินะ ผู้ช่วยเขาคนนี้เก่งจริง ๆ
ท่าทาง คำพูดคำจา การวางตัวของพราวฟ้าเริ่มผ่อนคลาย และเป็นกันเองกับธนาธรมากขึ้น ต่างจากตอนเช้าที่พึ่งเจอกันครั้งแรก เขาไม่อยากบุ่มบ่ามทำให้ลูกแมวน้อยของเขาตื่นตกใจ ถ้าเธอรู้ว่าเขารู้ว่าเธอเป็นคู่หมายที่ผู้ใหญ่จัดให้จะเป็นยังไงนะ เธอจะพยศกับเขาหรือจะเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ กันนะ ดูไม่ออกเลย
ธราธรมองดูคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังเดินเข้าไปในคอนโดหรูใจกลางเมือง ก่อนที่เขาจะขับรถไปจอดชั้นใต้ดินคอนโดฯ เดียวกันกับหญิงสาว
สองสัปดาห์แล้วที่ธีภพสอนงานเธอ ทั้งที่ตอนแรกบอกว่าจะสอนแค่สัปดาห์เดียวแท้ ๆ เพราะต้องไปฮ่องกง สองสัปดาห์เช่นกันที่เจ้านายของเธอไม่เข้าบริษัท
“ช่วงนี้แกดูว่างนะพราว” มัดหมี่ถามขึ้น
“อืม ว่าง ว่างมาก” เธอตอบ ใจเธอเป็นโหวง ๆ เหมือนกัน เธอคงไม่ได้คิดอะไรกับคนที่พึ่งรู้จักกันแค่วันเดียวหรอกมั้ง
“แกหน้าเหมือนคนอกหักเลยตอนนี้” แม็กกี้เสริมทัพ
“จะอกหักได้ยังไง ยังไม่เคยมีแฟน”
“อ้าว ไหนว่าพ่อแม่หาไว้ให้แล้วไง” แม็กกี้แย้ง
“ไม่ชอบให้คุมถุงชน” ถึงปากจะบอกไปแบบนั้น แต่ตอนนี้รู้สึกอยากโดนจับคุมถุงชนแล้วหล่ะ บ้าบอที่สุด ใจฉันคิดถึงเขาคนนั้นแล้ว
“พราวแกไม่สบายหรือเปล่า”
“เปล่า ฉันคิดว่าฉันกำลังจะบ้า ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันขอสงบจิตสงบใจก่อน พร้อมเมื่อไหร่จะเล่าให้ฟัง” พราวฟ้าบอกเพื่อนก่อนจะถือถาดอาหารไปเก็บ
“อย่าฝันสูงให้มากนักหล่ะ แค่ได้ออกไปกับคุณธนาธรแค่ครั้งเดียวไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นคนสำคัญนะ” เอมิกาหัวหน้าฝ่ายบุคคลกระซิปเบา ๆ ให้เธอ และพราวฟ้าได้ยินกันแค่สองคน สายตาที่หัวหน้าสาวมองเธอคือสายตาที่อิจฉาริษยาสาวรุ่นน้องอย่างเห็นได้ชัด
พราวฟ้าถอนหายใจ ‘นี่สินะตัวร้ายในเรื่อง’ เธอกลอกตามองบน ยี่สิบเอ็ดปีของการใช้ชีวิต เกิดมาสวย แถมบ้านรวยอีกต่างหาก คนอิจฉาเยอะแยะ แต่ไม่คิดว่าจะมีคนอิจฉาแบบเปิดเผยขนาดนี้อยู่บนโลกด้วย
“พี่เอมคะ นางร้ายให้มีแค่ในละครพอเถอะค่ะ พราวไม่อยากมีเรื่อง”
“คุณธนาธรเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ถ้าเธอคิดจะจับเขาเลิกคิดได้เลย”
“พี่เอมเคยเจอหรอคะ ถ้าไม่เคยเจอ หรือไม่รู้ว่าใคร แสดงว่าพราวมีสิทธิ์ค่ะ พราวคิดว่าพราวไม่ได้สนใจเขาแค่ฝ่ายเดียวแน่นอนค่ะ จริงมั้ยคะพี่เอม” พราวฟ้ายิ้มเหยียดก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปอีกทาง
บอกเลย เรื่องนี้ฉันร้ายที่สุด พราวฟ้าเป็นลูกคนเดียวมาตลอด เป็นหลานสาวคนแรกของบ้าน ภายนอกเธอดูบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแต่ความจริงแล้วกลับตรงกันข้าม เธอต้องปกป้องน้อง ๆ เธอจึงเป็นคนที่อ่อนนอกแข็งใน ดีมาดีตอบ ร้ายมาจะร้ายตอบให้มากกว่าสิบเท่าเลย
- Writer
