The Mafia Don's Secret Surrogate

KABANATA 1

Ang kwarto sa ospital ay tahimik, maliban sa mahinang tunog ng heart monitor. Pagod na pagod si Sienna. Basang-basa ng pawis ang buhok niya at nanginginig ang buong katawan niya matapos ang mahabang oras ng panganganak. Pakiramdam niya ay naubos ang lahat ng lakas niya, pero kahit sobrang hina, pilit niyang iniunat ang mga kamay niya. Gusto niyang hawakan ang baby na kalalabas lang. Gusto niyang marinig ang iyak nito nang mas malapit.

"A-Ang anak ko... Pakiusap, patingin ng anak ko..." paos at nanginginig ang boses ni Sienna, habang lumalaban sa antok at pagod.

Pero bago pa man niya mahawakan ang kumot ng bata, mabilis na humarang ang isang nurse. Seryoso lang ang mukha nito at walang emosyon ang mga mata. "Pasensya na, Miss Cruz. Ayon sa pinirmahan mong kontrata, wala kang karapatang hawakan, tingnan, o lapitan ang bata sa oras na maisilang ito."

Nanginig ang labi ni Sienna. Sobrang sakit ng nararamdaman niya, parang nadurog ang puso niya. Alam niya naman ang pinasukan niya—isang transaksyon lang ito para iligtas ang pamilya niya sa malalaking utang na iniwan ng tatay niya.

Ngunit hindi niya akalaing ganito kasakit sa totoong buhay. Ang baby na siyam na buwan niyang dinala sa tiyan, ang bawat sipa nito na nagpapasaya sa kanya—lahat ng iyon ay parang produkto lang na kukunin basta-basta dahil tapos na ang bayaran.

Bago pa man makapagmakaawa ulit si Sienna, biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Isang matangkad at seryosong lalaki ang pumasok, at parang biglang bumigat ang pakiramdam sa loob dahil sa kanya. Nakasuot ang lalaki ng mamahaling black suit na saktong-sakto sa kanya at walang kahit anong lukot. Malinis ang gupit ng buhok nito, matalas ang panga, at ang mga mata niya ay sobrang lamig at nakakatakot tingnan—walang kaemo-emosyon.

Siya si Don Xavier De Luca. Ang pinakakinatatakutang leader sa underworld, ang boss ng De Luca syndicate. At ang ama ng baby na isinilang ni Sienna.

Hindi man lang tiningnan ni Xavier si Sienna. Para sa kanya, ang babaeng nakahiga sa kama na halos hindi makahinga sa pagod ay isang stranger lang na binayaran para sa isang trabaho. Diretso ang lakad niya papunta sa maliit na higaan ng baby. Maingat pero may awtoridad niyang binuhat ang maliit na sanggol—ang nag-iisang tagapagmana niya.

"Nakahanda na ang mga papeles, Don Xavier," seryosong sabi ng abogado at kanang-kamay ng pamilya na pumasok kasunod niya. Ibinaba nito ang isang itim na briefcase sa lamesa malapit sa kama ni Sienna at binuksan iyon. Nakita ni Sienna ang mga bundle ng dolyar sa loob. Ang perang magbabayad sa utang ng pamilya niya, kapalit ng sarili niyang anak.

"Pirmahan mo ito, Miss Cruz. At tandaan mo ang huling kondisyon," sabi ng abogado habang inaabot ang ballpen kay Sienna. "Mula ngayon, wala ka nang kinalaman sa batang ito. Huwag mo nang tatangkain pang magpakita sa pamilya De Luca, kung hindi, buhay mo ang magiging kabayaran."

Tumingin si Sienna kay Xavier habang umiiyak. Umaasa siyang makakakita kahit kaunting emosyon sa mukha nito—kahit pasasalamat lang sana o kaunting awa. Ngunit seryoso at blangko pa rin ang mukha ni Xavier habang nakatitig sa natutulog na si Lucas. Tinalikuran niya ang kwarto bitbit ang baby nang hindi man lang tinatanong kung ayos lang ba ang lagay ni Sienna pagkatapos manganak.

Nanginginig na kinuha ni Sienna ang ballpen at pinirmahan ang papel. Kasabay ng pag-iyak niya ang matinding sakit na tuluyan na niyang nawalan ng karapatan sa sariling anak. Kinuha na ito sa kanya nang tuluyan.

TATLONG TAON ANG LUMIPAS...

Hindi pa rin nawala ang sakit. Sa nakalipas na tatlong taon, gabi-gabi pa ring naaalala ni Sienna ang anak niya. Ligtas na ang pamilya niya sa mga mapanganib na nagpapautang dahil sa perang nakuha niya, pero pakiramdam naman niya ay nawalan na siya ng buhay. Hindi na niya kaya ang ganito. Kahit pa mapahamak siya, kailangan niyang makita si Lucas. Kailangan niyang masiguro na maayos ang kalagayan ng anak niya.

Kaya ngayon, narito siya. Nakatayo sa tapat ng malaking bakal na gate ng mansyon ng mga De Luca sa labas ng lungsod. Suot niya ang simpleng gray na uniform ng maid, nakatali nang maayos ang mahabang buhok, at yakap ang maliit niyang bag. Ginamit niya ang lahat ng paraan at gumamit ng ibang pangalan para lang matanggap bilang isa sa mga bagong katulong sa mansyon.

Huminga siya nang malalim para pakalmahin ang sarili bago humakbang papasok sa malawak na bakuran.

Habang naglalakad siya sa mahaba at tahimik na hallway sa second floor para magsimula sa mga gawain niya, may narinig siyang mabilis na takbo ng maliliit na paa papunta sa direksyon niya.

Paglingon niya, isang tatlong taong gulang na batang lalaki na may kulot na buhok at pamilyar na pamilyar na hugis ng mga mata ang nadapa sa carpet, ilang hakbang lang ang layo sa kanya.

"Ouch..." mahinang daing ng bata, habang nakahawak sa kanyang tuhod.

Sa sandaling iyon, nakalimutan ni Sienna ang lahat ng banta at babala ng abogado. Ang nanaig lang ay ang pagiging ina niya. Mabilis siyang lumuhod sa sahig at maingat na binuhat ang bata para paupuin ito. Ang lambot ng balat nito at ang pamilyar na amoy-baby—walang duda. Ito ang anak niya. Ito si Lucas.

"Ayos ka lang ba?" bulong ni Sienna. Paos ang boses niya at pilit niyang pinipigilan ang maiyak habang pinapagpagan ang tuhod ng bata. Gustong-gusto niya itong yakapin nang mahigpit, pero alam niyang hindi pwede.

"Lucas."

Isang baritono at napakalamig na boses ang biglang nagsalita mula sa dulo ng hallway. Natigilan si Sienna. Ang boses na iyon... hinding-hindi niya malilimutan kahit ilang taon pa ang lumipas.

Nakatayo sa tapat niya si Don Xavier De Luca. Nakapamulsa ito habang ang seryoso niyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa kamay ni Sienna na nakahawak pa rin sa braso ng anak niya.