หลังจากที่หลิวซีฮันกลับมาที่เรือนแล้ว จากนั้นไม่นานซีหยวนไห่หนานเองก็มาที่นี่ด้วยเช่นกัน ครอบครัวของหลิวตงจวิ้นกำลังจัดเตรียมอาหารมากมายกว่าทุกวันบนโต๊ะในห้องโถงเล็กๆ เขาเดินถือกล่องของขวัญเข้ามาในเรือนของหลิวตงจวิ้นแล้วนั่งลงร่วมวงกับพวกเขาด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนเขากำลังใช้ชีวิตในเรือนของตนเองก็มิปาน หลิวตงจวิ้นมองเขาด้วยสายตามึนงงเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณชายผู้นี้กำลังกระทำเลยสักนิด
“ยินดีด้วยสำหรับอายุครบสิบห้าปีของเจ้าแม่นางหลิวขอให้สุขภาพแข็งแรง”
ซีหยวนไห่หนานยื่นกล่องของขวัญให้เจิ้งซูอี้ด้วยท่าทางสง่างาม นางอึ้งไปกับคำอวยพรของเขาเพราะนางเองยังไม่รู้ตัวเลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของหลิวอันอัน เจิ้งซูอี้หันไปมองหลิวตงจวิ้นและแม่นางหวังเพื่อยืนยันคำพูดของเขา ทั้งสองพยักหน้ารับเป็นการบอกว่าที่ซีหยวนไห่หนานพูดนั้นเป็นเรื่องจริง
“ขะ...ขอบคุณ”
นางรับกล่องของขวัญมาจากเขาด้วยท่าทางมึนงงเล็กน้
