Ali/İnci
İnci’yi odama götürürken kalbimin hızlandığını hissediyordum. O, yanımda sessizce yürürken bakışlarını yere dikmişti. Elimi hâlâ tutuyordu; belki farkında bile değildi, ama benim için bu küçük temas bile yeterince etkileyiciydi. Onun varlığını hissediyordum; nefesi, parmaklarının sıcaklığı, her şeyi. Ama içimde bir yandan da kıskançlık fırtınaları kopuyordu. Ali’nin “Benim banyomu kullan” demesi gözümün önünden gitmiyordu. O sahneyi unutmak istesem de, İnci’ye olan koruma içgüdüm her şeyin önüne geçmişti.
Odaya vardığımızda kapıyı açtım ve onu içeri buyur ettim. “Banyo burada. Havlular dolabın içinde,” dedim, sesimi elimden geldiğince normal tutmaya çalışarak.
İnci, kısa bir süre duraksayıp gözlerini bana çevirdi. Yüzündeki şaşkınlık ifadesi okunuyordu. “Teşekkür ederim,” dedi
