เลขาตัวน้อยของคู่รักมหาเศรษฐี

ไม่มีทางเลือก

“คุณคะ วันนี้ให้หนูเริ่มงานเลยหรือเปล่าคะ”

“ก็เริ่มตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนี่” มาลินตอบ พลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

แก้มเด็กสาวร้อนผ่าว เธอรู้สึกเขินอายขึ้น เมื่อคืนมันเริ่มงานเลขาที่ไหนกัน เลขาที่ไหนเขาทำงานกันบนเตียง ถ้าเธอไม่เมาจนมีความต้องการจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอจะยินยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอย่างไร ไม่ได้เตรียมมาเป็นคู่นอนของผู้หญิงด้วยกันสักหน่อย มันผิดคาดไปมากจริงๆ แรกเริ่มคิดว่าเลอาจะหลอกเธอมาร่วมรักด้วยซ้ำ กลับกลายเป็นภรรยาคนสวยของเขาซะได้ น่าละอายจริงๆ

“หนูอยากกลับไปเอาของที่บ้าน คุณไปส่งที่ท่ารถได้ไหมคะ หนูไม่เตรียมอะไรมาเลย เสื้อผ้าก็ไม่มี โน้ตบุ๊คหนูก็ยังอยู่ที่บ้าน”

สาวใหญ่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือของเธอ ส่งสายตาคู่ดุให้กับจอม เพราะไม่เคยมีใครมากวนเวลาเธอกำลังดื่มด่ำกับกาแฟ และการอ่านหนังสือ

“สำคัญนักหรือไง” เธอขึ้นเสียง

“ฉันจะมั่นใจอย่างไงว่า เธอจะยังกลับมาที่นี่ ฉันจะพาไป อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าเตรียมตัวไว้”

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบกลับอย่างโล่งใจ

คลายความกังวลใจลงได้บ้าง หญิงสาวก็เริ่มมองไปรอบๆ บ้านหลังนี้ผนังสีขาวสะอาดตา ตัดกับขอบเสาสีทอง บนเพดานมีแชนเดอเลียร์ประดับด้วยคริสตัลส่องแสงระยิบระยับ บริเวณกลางบ้าน บนพื้นปูด้วยพรมเปอร์เซียดูหนานุ่ม บางทีอาจจะนุ่มมากกว่าเตียงนอนเก่าๆ ของเธอด้วยซ้ำ มีโซฟาชุดใหญ่บุหนังสีแดงตั้งตระหง่าน เธอคิดว่า คู่สามีภรรยาคงชอบสีแดงมากจริงๆ มุมห้องยังวางคล้ายแท่นหินอ่อนที่ถูกขัดเงา บนนั้นถูกวางแจกันใบใหญ่ทรงสูง ประดับดอกไม้แปลกตา แต่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ บ้านหลังนี้กว้างใหญ่มาก ในเวลาเดียวกันเธอก็เดินไปจนถึงโซฟา เธอนั่งบนนี้ได้แน่นะ เธอจึงค่อยๆ นั่งลงอย่างเก้อเขิน และเอนหลังลงนิดหน่อย พลางกวาดสายตามองรอบบ้าน บ้านหลังนี้ใหญ่มากจริงๆ แต่มันน่าแปลก ปกติแล้วควรมีแม่บ้านสักคน หรืออาจมีคนรับใช้รายล้อมอย่างกับในละครหลังข่าว คนรวยก็มักมีคนรับใช้มากมาย แต่ที่นี่ไม่มีใครเลยนอกจากเธอ และคุณมาลิน อืม... คุณมาลินทำความสะอาดที่นี่เองทั้งหมดหรอ คงไม่หรอกมั๊ง เหนื่อยแย่ เธอคิดไปเรื่อยเปื่อย และเผลอหลับไปในที่สุด

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง สาวใหญ่เดินมาหยุดตรงโซฟา และมองร่างน้อยที่บัดนี้เอนหลังเล็กน้อย หลับตาพริ้มน่าเอ็นดู เธอไม่ส่งเสียง เพียงแค่โยนชุดลงบนตัวของเด็กสาว จนเธอสะดุ้งตื่น

"เปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันไปรอบนรถ อย่าให้ฉันรอนาน ฉันไม่ชอบ"

เมื่อจอมออกไปนอกประตู ภาพที่เธอเห็นก็คือ รถลีมูซีนคันใหญ่ สีแดงเงาจอดรออยู่ โอ้โห รถมันยาวมากเลย เธอไปกับคุณมาลินแค่สองคน ทำไมต้องไปรถหรูคันยาวที่เด่นสะดุดตาขนาดนี้ หญิงสาวยืนเหม่อลอย แต่ก็ตกตกใจเมื่อประตูรถเปิดออก พร้อมสายตาคู่ดุของสาวใหญ่ที่จับจ้องมาหาเธอ เหมือนเป็นคำสั่งให้เธอขึ้นรถเดี๋ยวนี้ ในที่สุดรถก็เคลื่อนตัวออกไป สาวใหญ่ยังคงไม่ละสายตาจาก iPad วันนี้เธอแต่งตัวสวย และมีกลิ่นหอม ริมฝีปากเรียวถูกแต่งด้วยลิปสติกสีแดงสด ยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่ แม้ว่าชุดที่สาวใหญ่ให้กับเธอจะดูดีกว่าปกติที่เธอสวมใส่อยู่ทุกวัน แต่มันก็ทำให้มองออกว่า สาวใหญ่เป็นเจ้านาย และเธอเป็นแค่เลขา ในเวลาเดียวกันสาวใหญ่เม้มริมฝีปากเข้าด้วยกัน มันทำให้จอมอดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าไม่ได้ นึกถึงผิวขาวเนียนของมาลิน ทั้งหน้าอกขนาดใหญ่ยังติดตราตรึงในใจ และลูกเชอร์รี่สีชมพูแดงสองลูก มันน่ากินจริงๆ

"อยากลองบนรถรึไง" สาวใหญ่ส่งเสียงถาม เมื่อรู้สึกว่า เด็กสาวกำลังจับจ้องมาที่น่าอกของเธอโดยไม่รู้ตัว

"ปะ เปล่าค่ะ"

"มานั่งใกล้ฉัน" มาลินออกคำสั่ง

เธอใช้มือเรียวเชิดคางใบหน้าน้อยขึ้น และประกบปากลงจูบ พลันสอดลิ้น และดูดมันอย่างหิวกระหาย จากนั้นผละออก มองเด็กสาวที่บัดนี้ดวงตาหยาดเยิ้ม

"หึ แล้วบอกไม่อยาก" เมื่อมาลินจะสานต่อ แต่ก็โดนมือน้อยดันเธอออก

"หนูเป็นเลขา"

"ก็เลขาส่วนตัว?"

"เลขาที่ต้องคอยช่วยงานของคุณ" เด็กสาวตอบเสียงแข็ง

"แล้ว?" สาวใหญ่เลิกคิ้ว ด้วยความสงสัย

"ถ้าคุณมีเซ็กส์กับหนู แล้วคุณจ่ายเงินหนู หนูก็ไม่ใช่เลขาของคุณสิคะ"

"แล้วเป็นอะไร"

"มันเหมือนหนูกำลังขายตัว ถ้าคุณให้เงินหนู มันจะต่างอะไรคะ" เด็กสาวตอบ แม้ว่าเมื่อคืนเธอจะคิดว่า เงินจำเป็น แต่ก็ไม่คิดว่า มันจะมีครั้งต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ มันน่าละอายเกินไปจริงๆ

"ต่างสิ ฉันไม่ให้ผู้หญิงขายตัวนอนบนเตียงของฉัน และฉันไม่ได้จะมีเซ็กส์กับเธอแค่นี้ ฉันยังมีงานเลขาอื่นให้เธอทำ แต่อย่างไงเซ็กส์ก็รวมอยู่ในนั้น ในสัญญาระบุชัดเจน"

"หนู.." เธอเซ็นสัญญา โดยไม่ได้อ่าน ถึงตอนนี้เธอควรทำอย่างไรดี

"ถ้าเธอทำผิดสัญญา เธอก็ต้องจ่ายค่าผิดสัญญาให้ฉัน" เสียงของสาวใหญ่เริ่มไม่พอใจ ใบหน้าสวยบัดนี้ดูโกรธเกรี้ยว เธอหันไปหยิบสัญญาในแฟ้มข้างตัว แล้วโยนใส่เด็กสาวตรงหน้า

"อ่านซะ!"

"เธอมีอารมณ์ทางเพศสูง มีความต้องการ เธอชอบมัน จะปฏิเสธแล้วแสร้งละอายใจทำไม"

จอมมองหน้าสาวใหญ่ เธอเริ่มรู้สึกกลัว และก้มมองอ่านสัญญาในมือ ในสัญญาระบุว่า

' ข้อสัญญา 3 ข้อต่อไปนี้ ผู้เซ็นต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

1. ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายทุกอย่าง โดยไม่มีข้อแม้

2. สามารถ "มีเซ็กส์กับเจ้านายทุกที่ ทุกเวลาตามที่เจ้านายปรารถนา"

3. ต้องอยู่กับเจ้านายตลอดเวลา ในทุกครั้งที่เจ้านายต้องการ

** หากผิดสัญญาต้องจ่ายค่าชดเชย 1 ล้านบาท ** '

1 ล้าน!! พวกเขาบ้าไปแล้ว เธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่าย พวกเขาเอาสัญญามาให้เธอตอนเธอเมาแล้ว มันมัดมือชกชัดๆ เลย เด็กสาวมองหน้าสาวใหญ่ด้วยสายตาไม่พอใจนิดหน่อย

"ก็แค่มีเซ็กส์ เธอชอบมัน ถือสะว่า เป็นความสนุก จะคิดมากทำไม หรือจะฉีกสัญญา สัญญามีแค่สามข้อ แต่เธอไม่อ่าน กลับเซ็น มันเป็นความผิดของฉันหรอ? ฉันบอกความต้องการของฉันชัดเจน"

เด็กสาวเงียบไม่ตอบโต้ เพราะมันเป็นความผิดของเธอจริงๆ ใครจะไปคิดว่ามันจะมีสัญญาจ้างงานเลขาแปลกๆ แบบนี้ แล้วเธอจะทำอย่างไง ดูคุณมาลินจะโกรธมาก ถ้าเธอปล่อยให้คุณมาลินโกรธแบบนี้ กว่าจะถึงบ้านของเธอต้องเป็นบรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแน่ๆ อย่างไงเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

"หนูขอโทษ" เด็กสาวส่งสายตาอ้อนวอน แกมรู้สึกผิด

"คำตอบคืออะไร"

"หนูไม่ฉีกสัญญา แต่ว่า.."

"แต่?"

"คุณอ่อนโยนกับหนูได้ไหมคะ แบบว่า คุณอย่ามีเซ็กส์กับหนูทุกที่ทุกเวลา..."

"ไม่" มาลินตอบอย่างไม่แยแส

สาวใหญ่เอื้อมมือจับคางของเด็กสาว ดึงเข้าหาตัว และโน้นหน้าเข้ากดจูบอย่างรุนแรง เธอกำลังบดขยี้ริมฝีปากเล็กอย่างบ้าคลั่ง มันคือ การลงโทษ ใครใช้ให้เด็กสาวดื้อกับเธอกันล่ะ เธอจูบจนไม่มีจังหวะให้เด็กสาวได้หายใจ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เด็กสาวรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย เพราะขาดอากาศหายใจในไม่ช้า พยายามใช้สองมือน้อยดันสาวใหญ่ออก ในที่สุดมาลินก็ปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระ

"ตอบฉันอีกครั้งว่า เธอจะไม่ฉีกสัญญา"

"หนูจะไม่ฉีกสัญญา"

"เธอจะเป็นของฉัน"

"หนูจะเป็นของคุณ" หญิงสาวตอบเสียงอ่อนทั้งน้ำตา ต่อให้สาวใหญ่ไม่บังคับ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ