"อย่า.. มะ มัมมี๊"
"อือ.. ดี" มาลินครางออกมาอย่างพึงใจ เด็กสาวเพิ่งเรียกเธอว่า 'คุณมาลิน' อยู่ไม่ทันไร พอถูกเธอโล้มเล้ายอดสีหวานก็เปลี่ยนสรรพนามโดยไม่ต้องมีคำสั่ง
"เดี๋ยวมัมมี๊เปื้อนเหงื่อ.. อือ.. หนู"
มาลินปล่อยปากออกจากยอดสีหวาน เงยหน้ามองเด็กสาว เป็นจริงอย่างที่เด็กสาวพูด ถ้าเธอทำต่อไป ชุดของเธอคงมีแต่กลิ่นเหงื่อของเด็กสาวแน่นอน ยังมีธุระต้องไปจัดการอีกหลายเรื่อง มาลินมองเด็กสาวก่อนจะติดกระดุมกลับให้ จอมรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง แล้วคว้าโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
"จอมต้องการคำอธิบาย ทำไมจอมถึงต้องอยู่ในฐานะนี้" จอมส่งข้อความหาเลอา ด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ เพียงไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมา
"อยากเป็นเลขาของพี่มากกว่าหรอคะ"
"จอมไม่ตลก"
"เด็กดี ยิ้มหน่อยสิคะ"
"คุณบอกจอมว่าจะให้จอมมาเป็นเลขาของคุณ แต่จอมกลับกลายเป็นเลขาของภรรยาคุณ เลขาส่วนตัวบ้าบออะไร จอมอยากได้คำตอบ"
"ภรรยาพี่ใช้งานจอมหน
