CHAPTER 2
1012 Words
Once he was done, the man left.
Pagod na pagod na si Bianca, halos matumba sa sobrang pagod. Nagtulog-tulogan siya sa kama ng matagal, matagal na oras.
Sabi ng mga doktor, mas madali raw siyang mabuntis sa ganitong paraan.
…
Ganito na nang ganito, araw-araw. Dumadalaw si Luke Crawford sa mansion tuwing gabi, kahit gaano pa siya kabusy sa trabaho. Hindi siya pwedeng mawalan ng araw, laging nandoon siya.
Yung driver na kasama ni Luke, si Charles Finn, asawa ni Faye. Pareho silang may karanasan sa mga ganitong bagay, kaya gusto nilang magbigay ng advice kay young master nila. Dahan-dahan lang! Hindi pwedeng magmadali! Baka makasama pa!
Pero, ang malamig at malupit na young master nila ay kilala bilang isang boss na hindi biro, parang demonyo ang mukha. Talaga namang mahirap makitungo!
Wala silang magawa kundi manahimik.
Nagmamasid na lang sila habang tinatanggalan ng lahat ng lakas yung batang babae araw-araw, dahil sa mga energetic na demands ni young master. Para bang ubos na ang lahat ng lakas niya.
Ngayon, huling gabi na ng buwan.
Hindi talaga maintindihan ni Bianca kung anong klase ng approach ni Luke. Minsan, malumanay siya, pero may mga pagkakataon din na parang gusto niyang saktan siya.
Sa lahat ng nangyayari, pakiramdam niya, pati katawan niya ay parang hindi na sumusunod sa kanya.
Matapos nila magawa ang lahat, nag-ayos ang lalaki, nagsuot ng mamahaling relo, at parang isang gentleman na umalis. Bago siya lumabas, nilingon niya si Bianca na nakatungo sa ilalim ng kumot, at sinabi, “I await the good news.”
At umalis siya.
Tahimik muli ang kwarto.
Para kay Bianca, ang lalaking ito na hindi niya alam ang pangalan o hitsura, ay isang tunay na kalaban. May dala siyang halimaw sa katawan na parang inilabas lang. Nakakatakot!
Gabi na, hatinggabi na nang umalis siya sa mansion, hindi tulad ng dati.
Narinig ni Bianca na naglakad si Luke palayo, at ang tunog ng lighter na pinindot niya ay malakas na umabot sa buong mansion.
Kailangan lang niyang bumangon. Kailangan lang niyang tumingin sa bintana, at malalaman na niya kung ano ang hitsura ng lalaki. Pero natatakot siya na baka ang makita niya ay isang masamang panaginip…
…
Isang buwan ang lumipas.
Hawak ni Bianca ang pregnancy test na may dalawang pulang linya. Malalim ang pagkakapula nito.
Matagal na niyang inaabangan ang positibong resulta na ito. Bukod kay Faye, hindi niya pa nakita ni isa man sa kabilang partido ng deal, kahit ang lalaki.
Kung hindi siya nabuntis ngayong buwan, kailangang magpatuloy siya sa mga bagay na yun kasama ang lalaki gabi-gabi, katulad ng nangyari nung nakaraang buwan—
Ngunit ngayon, positibo na siya sa pagbubuntis! Salamat sa Diyos!
Ang tanging gusto lang niya ay maipanganak nang maayos ang anak, matapos niya magampanan ang misyon na ito, para makalimutan niya ang lahat ng pinagdaanan niyang hirap.
Lahat ng ito ay magiging isang alaala na lang, di ba?
Pagkatapos nilang malaman na buntis na siya, inasikaso agad ang intensive check-up para sa kanya.
Nung una, dalawang bagay lang ang hinihingi ni Bianca nang in-offer sa kanya ang follow-up na deal. novelbin
Una, gusto niyang magpatuloy sa pagpasok sa school hanggang magbuntis siya ng malala, saka lang siya magpapahinga para maghanda para sa panganganak.
Pangalawa, gusto niyang manatili sa kaniyang tinutuluyan na rental room. Mas komportable siya doon.
Hindi siya sanay sa malalaking bahay ng mansion, ni hindi siya komportable.
“I’ll have to ask my boss about your requests. After all, the baby in your belly is his child!” sabi ni Faye, agad tumawag kay boss. Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana ng ospital habang inuulat kay boss ang mga hiling ni Bianca.
Isang minuto lang, natapos na ang tawag.
“Okay na. Pumayag na si boss sa mga hiling mo.”
Tumango si Bianca, medyo magulo ang isip, pero nagpasalamat.
…
Hapon na nang makabalik siya sa kanyang rental room, at tinawagan niya ang hospital. “Hello, si Dr. Joyce po ba ‘to? Kamusta po si Papa ko? Okay na po ba siya?”
“Don’t worry,” sagot ng doctor. “Nakuha na namin ang pondo, at makakakita kami ng donor soon. Naghahanda na kami para sa surgery, hindi na ito magtatagal!”
“Salamat po,” sabi ni Bianca. Hindi siya sigurado kung anong pakiramdam niya. Kumita siya ng pera at nakahanap ng donor sa pamamagitan ng pagbebenta ng sariling katawan.
Masaya ba siya?
Nalulungkot ba siya?
Wala! Hindi niya na lang inisip.
Pagkatapos niyang magtapos ng tawag, dahan-dahan siyang humiga sa mesa, nakatingin lang sa kawalan. Matagal-tagal bago siya napaluha.
Maya-maya, pinunasan niya ang mga luha na kumakalat sa kanyang pisngi.
Ngunit pinilit niyang ngumiti. Na-save ang tatay niya. Dapat siyang magpasalamat.
…
Limang buwan ang lumipas.
Kitang-kita na ang tiyan ni Bianca.
Si Faye na ang humahandle ng kanyang leave mula sa school.
Paglabas ng butler mula sa school, hinatid siya mismo ng principal at nagbigay galang, niyapos siya ng maayos.
Si Bianca, medyo nabigla na ang principal ay ganun magbigay galang kay Faye. Ibig bang sabihin, sobrang taas ng posisyon ng ama ng anak niya?
Pero pilit niyang iniiwasang mag-isip tungkol dito.
Lumapit si Faye sa kanya sa bus stop at sinabi, “Don’t worry. Inayos ko na ang leave mo gamit ang excuse na hindi ka magaling. Walang nakakalamang buntis ka, itatago natin ‘yan.”
Napa-relieve naman si Bianca.
Sa hapon, nagpunta si Bianca sa ospital para bisitahin ang kanyang ama.
Eighteen anyos pa siya, pero buntis siya sa anak ng isang lalaking hindi niya kilala. Walang ibang pwedeng magpaliwanag sa ama niyang si Kevin Rayne!
Buti na lang, autumn ngayon, kaya makakasuot siya ng marami pang damit para matago ang tiyan!
Isinuong niya ang kanyang woolen sweater, pero dahil malaki na ang tiyan niya, nagsuot siya ng malaking hoodie para itago ito. At least, mukhang hindi halata!
Sa ospital na pinakamagaling sa A City siya pumunta.
Pagdating niya sa floor kung saan naka-confine ang tatay, pumasok siya nang may pamilyar na lakad, ngunit bago siya makapasok, narinig niya ang boses ng stepmother niyang si Jennifer Lee…
- Writer
