แปดเดือนต่อมา
"โอ๊ย! ปวดท้อง!" ณัฐชาร้องเสียงหลง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ความเจ็บปวดจากการใกล้คลอดทำให้เธอแทบหมดแรง
หัสนัยน์รีบเข้าไปประคองเธอไว้ก่อนจะอุ้มขึ้นรถโดยไม่รอช้า "อดทนนะที่รัก ใกล้ได้เห็นหน้าลูกของเราแล้ว"
ณัฐชายิ้มทั้งน้ำตา แม้จะเจ็บปวดแต่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง
เมื่อถึงโรงพยาบาล พยาบาลรีบเข้ามาช่วยดูแลทันที "คุณพ่อจะเข้าห้องคลอดด้วยไหมคะ?"
หัสนัยน์พยักหน้าแน่วแน่ "แน่นอนครับ ผมอยากอยู่ให้กำลังใจภรรยาและลูกของผม"
เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง จู่ ๆ เสียงร้องของทารกก็ดังขึ้น
"ยินดีด้วยนะคะ! คุณได้ลูกสาวค่ะ"
หัสนัยน์ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื้นตัน เขาหันไปกุมมือณัฐชาแน่น น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา
"ขอบคุณมากนะที่ทำให้พี่มีลูกสาวที่น่ารักแบบนี้"
ณัฐชายิ้มทั้งน้ำตา ความเหนื่อยล้าจางหายไปเมื่อได้เห็นหน้าลูกน้อย
นอกห้องคลอด ครอบครัวทั้งสองฝ่าย พราวฟ้าแล
