พันธะแค้น กำเนิดหัวใจ

อรัมภบท

“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงห้วนๆ ตวาดใส่เธอ ไม่มีความปรานีในน้ำเสียงนั้น มีเพียงความเย็นชาและความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจปิดบังได้

เธอเงยหน้ามองเขาอย่างหวาดหวั่น ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกระชากที่ฉุดให้ร่างกายลุกขึ้นจากเตียง

“โอ๊ย…ฉันเจ็บนะ” เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาที่ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงนั้นได้

ทันทีที่ผ้าห่มหลุดออกจากร่าง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม เสียงลมหายใจของเขาหนักแน่นขึ้น

เมื่อแสงไฟเผยให้เห็นผิวกายของเธอ ร่างกายที่เปลือยเปล่า ราวกับภาพวาดที่งดงามจนยากจะบรรยาย หัวใจของเขาเต้นรัว ร่างกายสั่นสะท้านในชั่วขณะ

แต่เพียงไม่นาน ความงามนั้นถูกกลบด้วยความเกลียดชัง และเจ็บแค้นที่ฝังลึกในจิตใจ

เขาสูดลมหายใจลึก ข่มความอ่อนไหวไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาและแรงแค้นที่ยังคงเดือดพล่านอยู่ในอก

เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จะเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอได้บ้าง แต่กลับเปล่าเลย

เขากดร่างเธอลงกับที่นอน บรรเลงจูบอย่างดูดดื่ม ร่างกายเธออ่อนระทวยไปกับลิ้นสากๆที่ลากไปทั่วร่างกายทุกส่วน แบบไม่มีทีท่าจะหยุด มีแต่จะหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ