İdil
"Düşmanımın düşmanı... dostumdur." Kelimelerin ağzımdan dökülmesiyle karşımdaki adam ufak çaplı bir şaşkınlık geçirdi.
"Anladım..." diye mırıldanırken hiçbir şey anlamadığına emindim. Ama burada konuşup zaman kaybetmek istemiyordum çünkü Mirza deli danalar gibi her yerde beni arıyordu.
"Hadi acele etmemiz gerek. Tutun bana." dediğimde elinden tutmuş kalkmasına yardım ediyordum.
Elimi tutup ayağa kalkarken acıyla yüzünü buruşturdu.
"Sadece bir kaç adım dayanmam gerekecek. Sonrasında seni güvenli ellere teslim edeceğim." Kolunun altına girmediğim için biraz yürümekte zorluk çekiyordu. Fakat giremezdim, çünkü girersem kıyafetlerime kan bulaşırdı. Ve o kanın üzerime bulaşması demek Mirza'nın şüphelerini üzerime çekmek demekti.
Depodan çıkıp adamı arka koltuğa yatırdım. Hiç zaman
