İdil.
“Sizin mi?” Diyerek dünyanın en saçma konuşmasını başlatmıştım. Tabiki de adamındı!
Yoksa niye Doğa’nın kucağında ki yavruya bakıp Dilber diye bağırsın ki?
Köpeğinin adı da ayrı bir konu tabi…
Demir rahatlamış gibi sesli bir nefes verdiğinde sevinci gözlerinden okunuyordu.
“Yarım saattir onu arıyorum. Sonunda buldum.”
Anladım dercesine başımı salladım.
Hemen gitmek istediğim için aceleyle, “alın köpeğinizi bizim yetişmemiz gereken bir yer var. Size iyi günler,” dedim karşımda ki adamı tanımıyormuşum gibi yaparak.
Köpeği Doğa’dan almadı.
Elini uzatıp kocaman gülümsemesiyle, “Demir ben. Demir Kurtuluş. Sizde İdil Hanım olmalısınız,” deyince gözlerimi kıstım.
“Pardon. Tanışıyor muyuz?”
Sorumla, soru mu bu dercesine baktı.
Sesinde ki büyük hayranlıkla, “Soykan Tekn
