İdil.
"Cihan?" dediğimde aramızda garip bir sesizlik vardı. Bir kaç saniye önce sorduğum soruma cevap vermemişti hâlâ.
"Çünkü..." dedi kısık sesle. "Sana bir borcum var eğer sana bir şey olursa borcumu nasıl ödeyeceğim?" Sesinde hiçbir duygu yoktu. Böyle zamanlarda onun ne düşündüğünü ne hissettiğini anlamak çok zordu.
Duyduğum kelimelerle beraber içimde ki heyecan bir anda söndü. Kırılmış gibi hissediyordum. Kırılmam doğru mu?
Hayır böyle bir hakkım yok. Ne düşünüyordum ki? Bizim ilişkimiz sadece çıkar üzerineydi ve o da hâliyle bana borçluydu çünkü canını kurtardım. Biz bir yola çıkarken başta böyle konuştuk. Peki ama neden ben böyle hissediyorum?
"İdil?" Cihan'n sesiyle ona baktım. Alt dudağımı dişlerken ne hissettiğimi anlamasın istedim ama bu konuda Cihan kadar başarılı değil
