İdil.
Aynada ki silüetime bakarken bugünün nasıl geçeceği hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Bugün Mirza'nın 'çok önemli' dediği yemek vardı. Evet, o gün sonunda gelip çatmıştı. Bakışlarım yatağın üzerinde serili duran elbiselere kaydı. Aslında bu yemeğin benim için hiçbir önemi yoktu. Elimde olsa o yemeğe katılmazdım bile.
Kapım tıklatılınca içeri giren hizmetçiye kaydı bakışlarım.
"İdil Hanım, Mirza Bey bir saat sonra sizi almaya gelecekmiş. Haber vermemi istedi."
"Tamam. Sen çıkabilirsin." dediğimde tekrar elbiselere baktım.
"Ne güzel üç gündür yüzünü görmüyordum," diye söylenerek yatağın üzerinde ki elbiseleri karıştırmaya başladım. Mirza'yla en son konuşmamızdan bu yana üç gündür eve hiç gelmemişti. Bende üç gün boyunca onu görmemenin rahatlığıyla evde biraz olsun nefes alabi
