İdil.
Cihan'ın evine gelmiştik. Yolda ne kadar sorsamda söylememiş, araçta konuşulacak bir şey değil demişti. Mecburen eve kadar sabretmek zorunda kalmıştım. Şimdi kendisi önden giderken bende ayağımda ki terliklerle ona yetişmeye çalışıyordum.
Kapıyı açıp kendi girdiğinde bende hemen peşinden daldım. Koltuğa oturmasını beklerken o mutfağa yönelmişti. Artık çıldıracağım. Zaman mı kazanmaya çalışıyor bu?
"Cihan!" diye bağırdım sonunda. Beni umursamadan bardağına suyu doldurup ağırdan içmeye başladı. Kesin zaman kazanıyor.
İkinci bardağı da doldurmak üzereydi ki koşarak önüne geçip bardağı aldım. Sertçe mermere attığımda bardağın kırılması zerre umurumda değildi.
"Dökül Cihan Karabey!" dedim keskin bir sesle. Çatık kaşlarla ona bakıyordum. Artık ne olduğunu söylemeliydi; özellikle b
