ภริยามาเฟีย

ปฐมบท

ปฐมบท

หญิงสาวที่สวมใส่ชุดที่แปลกตาดูธรรมดา ภายในสถานบันเทิง กลับเป็นที่ได้รับความสนใจจากใครหลายต่อหลายคน ไอริน หญิงสาวที่เป็นถึงหัวหน้าแผนกฝ่ายการตลาดของบริษัทเอกชนขึ้นชื่อ ชีวิตที่ดูหรูหราจนน่าอิจฉาในสายตาของใครต่อใคร แต่ต่างไปจากเจ้าของมัน ที่ไม่ได้ต้องการชีวิตเหล่านี้เลยสักครั้ง

ไอรินที่สวมเพียงเสื้อเชิ๊ตสีขาว พร้อมกับกางเกงยืนขาสั้นสีขาว ที่เดิมทีหญิงสาวเพียงต้องการที่จะไปหาอะไรที่ตลาดแถวคอนโดเท่านั้น แต่ตอนนี้หญิงสาวกลับต้องมานั่งที่สถานบันเทิงหรูแห่งนี้ เพราะถูกแฟนหนุ่มที่ตัวเองคบมา มากกว่า 7 ปีทิ้งไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ขึ้นชื่นว่าเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ

“จากที่เห็น ถ้าไม่ติดว่าดื่มไปเยอะ ฉันจะไม่เชื่อเลยว่าเธอมาที่นี่ต้องการที่จะดื่ม”เสียงที่เอ่ยออกมาอย่างทักทวงหญิงสาว เรียกความสนใจให้เธอได้ไม่น้อยเพราะคนที่เอ่ยออกมากลับเป็นชาวต่างชาติ ซึ่งไม่เหมือนเหล่าผู้ชายก่อนหน้าที่ไม่เดินมาชนแก้วก็ขอเบอร์ ในขณะที่หญิงสาวนั้นต้องการเพียงคนที่จะรับฟังเธอเท่านั้น

“หึ…ก็ไม่ได้อยากมานั่งตรงนี้หรอ"ไอรินเอ่ยออกมาพร้อมกับยกแก้วของตัวเองดื่มในรวดเดียวจนหมด

“ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนไหม”ไอรินที่ได้ยินแบบนั้นก็เงยใบหน้าของตัวเองขึ้นมองคนตรงหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

“ฉันถามอะไรคุณหน่อยซิ คุณคิดว่าคนที่เขารักกัน เขาจะกล้าที่จะหักหลังกันไหม”ไอรินเอ่ยถามออกมาพร้อมจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่าย เพื่อที่จะรอคำตอบจากเขา

“แน่นอน มันเกิดขึ้นได้แน่ ถ้าคนๆนั้นรักคุณไม่มากพอ หรืออาจจะไม่ได้รักคุณเลย”

“ฉันมันคงแย่มากเลยใช่ไหม ดูซิน่าตาก็ไม่ได้เรื่อง แถมยังไม่มีเวลาให้ใครอีก ฉันมันไม่มีข้อดีเลย”ไอรินเอ่ยออกมาพร้อมกับทิ้งตัวเองฟูบลงไปที่โต๊ะที่เธอนั่งอยู่

“ฉันว่าเธอเมาไปแล้ว ให้ฉันไปส่งไหม”ไอรินที่ได้ยินคำพูดของคนตรงหน้าเธอก็อดที่จะเงยใบหน้าของตัวเองขึ้นมองเขาอีกครั้ง พร้อมกับคำถามภายในใจของเธอที่มีต่อผู้ชายตรงหน้า

แต่สุดท้ายไอรินก็พยักหน้ารับทันที เมื่อโอมานที่ได้รับคำตอบจากหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อยแล้วเขานั้นก็ได้ทำการอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากเก้าอี้ที่เธอนั่ง โดยที่เขานั้นได้พาไอรินมาส่งที่คอนโดของเธอตามที่บอกกับเธอเอาไว้ในคราวแรก

“เดี๋ยวซิ มาส่งขนาดนี้ไปส่งที่ห้องเลยได้ไหม เดินไม่ไหว”ไอรินเอ่ยออกมาเมื่ออีกคนได้ทำการส่งเธอที่หน้าคอนโดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวผมขึ้นไปส่งให้ไหมครับ”

“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันไปเอง"โอมานเอ่ยตอบผู้เป็นลูกน้องของตัวเอง ก่อนที่เขานั้นจะอุ้มหญิงสาวเดินเข้าไปภายในคอนโดมิเนียมของเธออีกครั้ง

“คีย์การ์ดล่ะ”ไอรินที่ได้ยินคำพูดของอีกคนเธอก็หาคียืการ์ดของห้องทันที แต่เหมือนสติของเธอจะไม่ได้ครบเหมือนเคยทำให้เธอหาไม่เจอ

โอมานพาหญิงสาวมาที่หน้าห้องพักของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็ดึงกระเป๋าจากมือของหญิงสาวก่อนที่เขาจะเริ่มเป็นคนหามันเอง

“คุณว่าฉันขี้เหร่ไหม”ไอรินเอ่ยถามคนที่พยายามหาคีย์การ์ดให้ตัวเองอยู่ ออกมาทำให้คนที่ได้ยินคำถามอดที่จะมองใบหน้าของหญิงสาวก่อนที่เขาจะขยับตัวเองเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู เมื่อไอรินที่ได้เห็นการกระทำของชายตรงหน้าเธอก็อดที่จะถอยหลังนี้ไม่ได้ แต่ก็ได้ไม่มากเมื่อแผ่นหลังของเธอได้ชนเข้าไปประตูห้องพักของตัวเองแล้ว

“ว้าย"ไอรินตกใจไม่น้อยเมื่อประตูห้องเปิดออกมาทำให้เธอหงายหลังไปพร้อมประตู แต่ดีที่มือของคนตรงหน้าของเธอได้ทำการเกี่ยวที่เอวของหญิงสาวเอาไว้

“ทำไมถึงคิดว่าตัวเองไม่สวยล่ะ”ชายหนุ่มที่ดึงให้ไอรินเข้ามาหาตัวเองเอ่ยออกมาก่อนที่เขาจะได้ปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระแล้ว

ไอรินที่ได้ยินคำตอบจากชายตรงหน้า หญิงสาวก็ได้ใช้มือของตัวเองโอบกอดที่คอของคนตัวโต ก่อนที่จะขะแหยงเท้าตัวเองเพื่อที่จะจูบคนตรงหน้า

ฝากนิยายเรื่องนี้ของไรท์ด้วยนะคะ อ่านฟรีจนจบค่ะ