ภริยามาเฟีย

Ep.3 พูดเพื่อเอาตัวรอด

เช้าวันต่อมา

ไอรินตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ปวดเมื่อยตามร่างกายอย่างคนที่เหมือนออกกำลังกายมาอย่างหนักตลอดทั้งวัน หญิงสาวได้ขยับตัวเองเพียงเล็กน้อย เธอก็ระบมไปทั้งตัวเลยก็ว่าได้ สายตาของไอรินอดที่จะมองหาคนที่มาส่งเธอเมื่อวานนี้ แต่เมื่อเธอไม่พบว่าคนตััวโต ทำให้หญิงสาวอดที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจไม่ได้

“โอ้ยยย….”ไอรินจับลงที่หน้าท้องของตัวเองทันทีเมื่อความเจ็บที่เป็นอยู่ได้วิ่งเข้ามาเล่นงานเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไอรินไช้เวลานานพอสมคววรกับการที่เธอจะได้ขยับตัวเองลุกจากเตียงนอน และด้วยวันนี้เธอมีงานนัดประชุมทำให้เธอไม่สามารถที่จะลางานได้

หลังจากที่ไอรินใช้เวลาในการจัดการตัวเองนานพอสมควรหญิงสาวก็ได้มาถึงบริษัทในช่วงเวลาที่สายกว่าทุกวัน ซึ่งปกติเธอจะมาเข้างานช่วง7โมงกว่า

“เสียใจด้วยนะคะหัวหน้า ใจพวกเราคิดแต่ว่าแผนกเราจะไม่ได้ประชุมแล้วเสียอีก”เลขาของไอรินเดินนำเอกสารมาให้กับหญิงสาว ก่อนที่จะเอ่ยออกมาทำให้ไอรินที่เหมือนจะลืมเรื่องอะไรไป ก็นึกถึงขึ้นมาได้อย่างฉับพันเลยก็ว่าได้

“แย่แล้ว แย่แล้ว”เสียงของพนักงานภายในแผนกที่ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กอดที่จะให้ความสนใจไม่ได้

“มีอะไรกัน…”เลขาสาวเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัยไม่ได้ต่างไปจากไอรินเลยสักนิด

“คุณโอมาน ที่จะมาคุยงานกับท่านประธานพรุ่งนี้เลื่อนวันเข้ามาเป็นวันนี้ และมันยังไม่น่าตกใจเท่ากับท่านประธานให้หัวหน้าเราไปรับหน้าก่อน"

“อ้าว…แผนกตอนรับซิ มาเป็นการตลาดได้ไง”ไอรินเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อกับส่งที่ลูกน้องตัวเองรายงาน

“จะแผนกไหนเราก็เลือกไม่ได้แล้วครับ เขามาถึงแล้วไปรับก่อนเถอะครับค่อยว่ากัน”

หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้น ก็ไร้ซึ่งทางให้เลือก ไอรินเดินลงมายังห้องรับรองแขกของที่บริษัก่อนที่จะตรงเข้าไปรับลูกค้าคนสำคัญของบริษัท

“ตายห่าแล้ว"ไอรินเอ่ยออกมาอย่างตกใจ เมื่อเธอเดินเข้ามาภายในห้องรับรองแล้วได้เห็นใบหน้าของคนที่เธอต้องมาตอนรับซึ่งเป็นคนๆเดียวกับเมื่อคืนที่อยู่กับเธอ

“แช่งลูกค้าหรอครับ"โอมานเอ่ยออกมาพร้อมจับจ้องมองไปยังไอรินที่ตอนนี้เริ่มเกร็งมากกว่าเดิม

“หัวหน้าไหวไหมครับ หรือให้พวกเรารับแทนไปพักก่อนก็ได้นะคะ"เลขาของไอรินเอ่ยออกมาเมื่อเห็นท่าทางของผู้เป็นเจ้านายสาวของตัวเอง แต่เหมือนคำพูดของเธอจะไปขัดใจใครอีกคนเข้าโดยที่เธอก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“งั้นก็พากันกลับเลย เรื่องสัญญาฉันจะได้พิจารณาเลื่อนออกไป”

“ไปเอาน้ำมาเสิร์ฟให้แขกเร็ว”ไอรินเอ่ยออกมาก่อนที่จะขยับตัวเองเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับโอมานที่ตอนนี้ยังคงทำเหมือนไม่ได้สนใจคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย

“ฉันชื่อไอรินนะคะ เป็นหัวหน้าแผนกการตลาดค่ะ”ไอรินเอ่ยออกมาอย่างต้องการทำความรู้จักคนที่ยังคงเช็คงานในไอแพดของตัวเองอย่างไม่คิดที่จะสนใจเธอเลยสักนิด

“เป็นทางการดีนะ ออกไปก่อน”ลูกน้องของโอมานก้มศีรษะให้กับคนตัวเล็กและผู้เป็นเจ้านายตัวเองก่อนที่จะเดินออกไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเลขาของไอรินที่เดินเข้ามาภายในห้องรับรองพร้อมกับน้ำที่ตัวเองถือมาด้วย

“ถ้าเป็นไปได้ให้คนของคุณออกไปก่อน หรืออยากให้ฟังก็ได้นะ”ไอรินจำภาพของผู้ชายที่อบอุ่นไม่ได้เลยสักนิด เพราะผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความเย็นชาจากเขาที่เรียกได้ว่ามากจนเธออดที่จะรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

ไอรินหันไปมองหน้าของผู้เป็นเลขาของตัวเอง ก่อนที่เธอจะเดินออกมาทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้เป็นหัวหน้าของตัวเอง เมื่อเลขาของไอรินได้เดินออกไปจากห้องพักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ประตูห้องรับรองก็ได้ถูกปิดลงทันทีทำให้ไอรินเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ค่อยออกเลยก็ว่าได้

“ท่านประธานจะเข้ามาที่นี่ ถึงอีกปะมาณ30นาทีคุณ…เอ่อ"

“โอมาน”

“ค่ะคุณโอมาน….รอคุยกับท่านประทานก่อนดีกว่านะคะ พอดีฉันไม่ทราบลายละเอียดเรื่องที่พวกคุณได้คุยกันไว้ก่อนหน้านี้นะคะ”

“ถ้าฉันบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอล่ะ”

“ไม่หรอกมั้งค่ะ”ไอรินเอ่ยออกมาเพราะอยากจะเลี่ยงไม่ให้อีกคนได้พูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“ฉันไม่ใช่ปลาทองที่จะลืมว่าเมื่อคืนนอนกับใคร”

“ให้ฉันไหว้ก็ได้คุณ ค่อยคุยกันได้ไหม”ไอรินเอ่ยออกมาก่อนที่เธอจะมองใบหน้าของโอมานอย่างอ้อนวอนต่อเขา

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่นอนกับฉันแล้วคิดว่ามันน่าอายเท่าเธอมาก่อน”

“คุณ…”

“ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะครับ คุยอะไรกันอยู่ครับหน้าเครียดเชียว”คนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างประธานบริษัทและเป็นเจ้านายของไอรินอย่าณดลเอ่ยออกมาพร้อมกับเดินเขาไปนั่งข้างกับไอริน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วรินของตัวนะคะ"ไอรินเอ่ยออกมาก่อนที่เธอจะได้ทำการยกมือไหว้ทั้งสอง ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องรับรอง

ไอรินที่กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ก่อนที่เธอนั้นจะเริ่มทำงาน

ช่วงค่ำของวัน

ไอรินที่ทำงานชนิดที่เรียกว่าทำงานไม่ดูเวลา ได้กลับมาที่คอนโดของตัวเอง ด้วยอาการเมื่อยล้าจากการที่เธอได้ใช้ร่างกายของตัวเองในการทำงานอย่างหนักหน่วง

“เห้อ…รินนะรินเอ่ย”ไอรินเอ่ยออกมาอย่างอดที่จะถอนหายใจไม่ได้เธอคิดไม่ตกเรื่องเมื่อคืน กับเรื่องของแฟนเก่าตัวเอง แต่ตอนนี้ดูก็รู้ว่าเรื่องเมื่อคืน จะเป็นเรื่องที่ดูสำคัญกับเธอมากกว่าเรื่องแฟนเก่าเธอที่จะแต่งงานในอาทิตย์หน้า

“กินยาคุมยัง”

“ยัง นั้นซิลืมไปเลย….นี่คุณ”เสียงที่เอ่ยถามออกมาทำให้ไอรินเอ่ยตอบอกมาอย่างไม่ได้คิด อะไร แต่เมื่อเธอนึกขึ้นได้เธอก็ตกใจไม่น้อย ก่อนที่จะมองไปยังด้านหลังตัวเอง

“เข้ามาได้ไง”

“เธออายุ 28 แล้วทำตัวแบบนี้อยู่รอดมาได้ยังไง”โอมานอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ เพราะเมื่อคืนเธอเป็นคนลากเขาเข้ามาในห้อง แต่ที่ทำให้เขาเซอร์ไพร์ก็คงเรื่องที่เธอยังเวอร์จินอยู่

“มันก็คงจะไม่แปลกหรอค่ะ เพราะฉันไม่ได้ชอบเที่ยว อีกอย่างไม่เคยดื่มขนาดนั้นด้วย”

“แล้วนั้นจะไปไหน”

“ไปซื้อยาคุม”

“จะบ้าหรือไง ถ้าเกิดเธอท้องแล้วลูกฉันไม่ต้องแท้งกันพอดีหรือไง”โอมานเอ่ยออกมาอย่างตกใจกับผู้หญิงตรงหน้าของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

“ไอนั่นก็ไม่ได้ ไอนี้ก็ไม่ได้ แล้วคุณจะปล่อยให้ฉันท้องหรือยังไง”ไอรินเอ่ยออกมาก่อนที่จะทิ้งตัวเองลงที่โซฟารับรองของห้อง

“ท้องก็ท้องเดี๋ยวเลี้ยงเอง”

“ลูกฉันฉันเลี้ยงได้ ไม่ต้องยุ่ง ว่าแต่มาหามีอะไรหรือเปล่าคะ…ติดใจหรือไง”ไอรินอดที่จะเอ่ยออกมาอย่างกวนๆไม่ได้

“แล้วถ้าบอกว่าใช่”

“ไม่เอาหนาคุณ คนระดับเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ แล้วไหนจะธุระกิจที่ต่างประเทศอีกตั้งมากมาย คุณคงไม่คิดอะไรโง่ๆหรอนะ”

“ถ้าการที่ฉันติดใจเธอแล้ว ฉันโง่งั้นฉันก็โง่จริงแหละ”โอมานไม่เพียงแต่เอ่ยออกมาเท่านั้นเข้ายังได้ขยับใบหน้าของตัวเองเข้าไปหาคนตัวเล็ก พร้อมกับการใช้แขนทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อเป็นการกันไม่ให้หญิงสาวขยับตัวเองหนีเขาได้

“ค่าตัวฉันแพงนะ”

“อย่ามาพูดให้มันดูเหมือนเอาตัวรอด แต่ไม่รอดดีกว่า”

“ว้ายยยยย ปล่อยเลยนะปล่อย”