Pasado alas-dose na ng gabi at hindi pa rin ako makatulog. Hindi lang naman kasi si tita Judy ang iniisip ko eh. Kanina pa ako nakahiga, nakatingin lang sa kisame, at kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, walang epekto. Tahimik na tahimik ang paligid—ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng mga kuliglig sa labas. Alam kong kailangan kong magpahinga, pero parang ang bigat ng pakiramdam ko. Siguro miss ko lang talaga ang mga magulang ko, lalo na si mama na sobrang lapit namin sa isa't isa.
Napabuntong-hininga ako, sabay pikit habang naisip ko nga si mama. Namimiss ko na nga siya, totoo lang. Kung hindi lang nangyari ang aksidenteng iyon, malamang kasama ko pa rin sila ngayon. Hindi siguro ganito ang buhay ko ngayon—hindi ako ang nag-aalaga kay Rush, at hindi rin ako naiipit s
