มู่หรงซี ยืนนิ่งอยู่กลางลานเลี้ยง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูไม่หวั่นไหว
แม้ไม่มีที่นั่ง แม้ถูกเพ่งเล็ง แม้เสียงกระซิบจะดังกลบเสียงพิณ นางยังยิ้มรับด้วยท่วงท่าของหญิงที่ผ่านพายุมาหลายภพ
“ที่ด้านหลังเหรอ? ได้สิ”
น้ำเสียงนั้นอ่อนหวาน ทว่าในดวงตากลับเปล่งแสงอย่างคนที่รู้วิธีเอาตัวรอดในสนามรบ
องค์หญิงลี่เหยียน เดินมาเคียงข้างแล้วกระซิบเบา ๆ “ให้ข้านั่งกับเจ้าก็ได้นะ หรือไม่ก็ยกตำแหน่งเจ้าขึ้นเป็น ‘ผินลอยฟ้า’ ไปเลย จะได้ไม่ต้องมีเก้าอี้!”
จินอี้เฟยเหลือบตามามองอย่างหมั่นไส้ หยางเสียนเฟยขมวดคิ้ว แต่ก่อนจะทันได้โต้กลับ
เสียงขันทีสูงประกาศขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จ!”
บรรยากาศทั้งลานพลันเงียบกริบ เสียงเพลงดับลง เหล่าสนมและขุนนางก้มศีรษะถวายบังคม
ฮ่องเต้หลงอวี้หาน ในอาภรณ์สีทองเข้ม ฝีพระบาทมั่นคง สายพระเนตรนิ่งสงบดั่งทะเลสาบฤดูหนาว
แต่ทันทีที่พระองค์เดินมาถึงเบื้องหน้า มู่หรงซี กลับทำสิ่งที
