คืนหลังงานเลี้ยงจบลง
ตำหนักของหลี่ฮวาเย็นเยียบยิ่งกว่าลมราตรี นางเดินวนไปมา ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงริษยา และในมือนั้น...พัดไม้ไผ่แหลกละเอียด
“ผินเฟยงั้นหรือ? ได้ดิบได้ดีเพียงเพราะหน้าตากับฝ่าบาทเหลียวแล”
“นางทำขนมเป็นก็เท่านั้น! ข้าอยู่มาหลายปี ฝ่าบาทไม่เคยแลแม่แต่มุมผ้า!”
นางแค่นเสียง ก่อนสายตาจะเหลือบมองขันทีคนสนิทที่ก้มหน้าเงียบ
ขันทีรีบยื่นแผ่นกระดาษบาง ๆ ให้ พร้อมเสียงสั่น ๆ
“หลี่เฟย...มีข่าวใหม่จากในครัวเพคะ องค์หญิงใหญ่ถึงกับโปรดขนมเบื้องที่ผินเฟยทำเป็นพิเศษ เห็นว่าโปรดจนให้ทำถวายทุกบ่าย…”
หลี่ฮวาชะงักเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะคลี่ขึ้นช้า ๆ...
“ขนมเบื้องหรือ? องค์หญิงใหญ่...ก็ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”
“หากขนมนั้น ทำให้องค์หญิงไม่สบายตัวล่ะก็...จะโทษใครได้เล่า? คนทำหรือคนกิน?”
นางยิ้มงาม ดวงหน้าเปื้อนแสงจันทร์ แต่ดวงตานั้นกลับเยือกเย็นดั่งเหมันต์ในราตรี
“ไปสั่งคนของเรา...ให้อาศัย
