ลานหิมะหน้าตำหนักหลินสุ่ย
ปลายฤดูเหมันต์ เกล็ดหิมะร่วงหล่นช้า ๆ จากฟ้าอันมืดมัว
ผืนวังถูกปกคลุมด้วยม่านขาว
ต้นเหมยซากุระที่เคยผลิบาน ยามนี้เหลือเพียงดอกน้อย ๆ ฝังอยู่ใต้หิมะ
มู่หรงซี ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ
ชุดคลุมขนสัตว์ที่ตัดเย็บอย่างดีโอบกอดเรือนกายบาง
นางเงยหน้ามองฟ้า…ดวงตาไกลโพ้น
“…ในฤดูหนาวที่บ้านข้า ไม่มีหิมะ แต่มีฝนโปรยทุกปลายปี บนถนนรถติดยาว บ้านมีหลังคาเรียงราย… ไม่มีราชสำนัก ไม่มีตำหนักหลัง ไม่มีนางสนมแต่ก็ไม่มี ‘รัก’ อยู่ดี…”
เสียงของนางเบาราวลมพัดผ่าน
นางยิ้ม…แต่รอยยิ้มนั้นเปราะบาง
“เจ้าคิดถึงบ้านงั้นหรือ?”
เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง — ทุ้ม หนักแน่น และอบอุ่น
หลงอวี้หาน ในชุดมังกรสีเข้ม ก้าวช้า ๆ เข้ามา
หิมะเกาะบนไหล่ของพระองค์บ้างแล้ว
แต่แววตาที่ทอดมองนาง…กลับเต็มไปด้วยแสงบางอย่างที่คล้ายจะอบอุ่นกว่าไฟ
มู่หรงซี หันมาหา ยิ้มน้อย ๆ
“เพียงแค่คิดถึง...ตัวข้าใ
