ลมหนาวพัดชายเสื้อแพรสีอ่อนของมู่หรงซี ขณะนางเดินอย่างสง่างาม แต่ไม่รีบร้อน
เบื้องหลังคือหยูเหมยที่แบกถาดขนม “หยวนซินถัง” อย่างประณีต ราวกับถือหัวใจของเจ้านายไว้บนสองมือ
ใบหน้าเล็กของบ่าวคนสนิทฉายแววกังวล ริมฝีปากขยับพึมพำ
“พระสนมเพคะ… ท่านจะไปพบไทเฮาจริงหรือ? หากทรงไม่พอพระทัยขึ้นมา…”
เสียงนั้นสั่นน้อย ๆ คล้ายเกล็ดหิมะบนดอกไม้ที่กลัวหล่น
แต่มู่หรงซีกลับยิ้มบาง ดวงตาไม่หวั่นไหว
นางหยุดเดิน หันกลับมามองหยูเหมยด้วยสายตาสบาย ๆ ราวกับแค่กำลังจะไปจิบน้ำชายามบ่าย
“แม่ผัวกับลูกสะใภ้ไม่ถูกกัน…เป็นเรื่องสามัญธรรมดาในทุกยุคสมัย แต่ข้าจะค่อย ๆ มัดใจไทเฮาด้วยมือของข้าเอง…”
“หากหัวใจยังไม่อ่อน…ก็จงให้น้ำตาลละลายมันทีละนิด”
หยูเหมยเบิกตากว้างก่อนจะเบือนหน้าซ่อนยิ้ม พระสนมของนางช่างเด็ดขาดและกล้าหาญเสมอ
แม้แต่ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…ก็เลือกจะเผชิญด้วยใจสงบและขนมหวานหนึ่งถาด
หน้าตำหนักไทเฮา
ทหาร
